Kryzysy i rozstania

Brooklyn Beckham i Nicola Peltz chcą adoptować dziecko. Tak zareagowała Victoria Beckham

Brooklyn Beckham i Nicola Peltz chcą adoptować dzi...

plejada.pl 2 dni temu Brooklyn Beckham całkowicie zerwał bezpośredni kontakt z rodzicami, utrzymując z nimi jedynie komunikację za pośrednictwem prawników. Jak podaje "The Sun", pierworodny Davida i Victorii wraz z żoną rozważa adopcję dziecka. Źródła gazety ujawniły równ...
Szaleńczo go kochała. Zdradził ją z tłumaczką na Murze Chińskim

Szaleńczo go kochała. Zdradził ją z tłumaczką na M...

kobieta.wp.pl 2 dni temu Marina Abramović to serbska artystka, która przemieniła własne ciało w najważniejsze narzędzie sztuki, nieustannie przekraczając granice wytrzymałości fizycznej i emocjonalnej.
Była żona… To wydarzyło się dwa lata temu. Kończyła się moja delegacja i miałem wracać do domu, do Piotrkowa Trybunalskiego. Po kupieniu biletu postanowiłem pospacerować po mieście, bo miałem jeszcze trzy godziny wolnego. Na ulicy podeszła do mnie kobieta, którą od razu rozpoznałem. To była moja pierwsza żona, z którą rozwiodłem się 12 lat temu. Zosia prawie się nie zmieniła, tylko twarz miała jakby bardziej bladą. Widać, iż ta spotkanie poruszyło ją tak samo jak mnie. Kochałem ją kiedyś bardzo, chorobliwie wręcz, przez co się rozstaliśmy. Byłem o nią chorobliwie zazdrosny o wszystkich, choćby o jej własną mamę. Wystarczyło, iż trochę się spóźniła, a już waliło mi serce i wydawało się, iż umieram. W końcu Zosia odeszła, nie wytrzymawszy moich codziennych pytań: gdzie była, z kim i dlaczego. Pewnego dnia przyszedłem z pracy z malutkim szczeniaczkiem, chcąc ją rozbawić, ale nikogo nie zastałem, a na stole leżała kartka. W liście napisała, iż odchodzi, choć bardzo mnie kocha, ale moja zazdrość zniszczyła nasze szczęście. Prosiła o wybaczenie i błagała, by jej nie szukać… I oto po 12 latach nagle spotkałem ją w obcym mieście podczas spraw służbowych. Rozmawialiśmy długo, aż zorientowałem się, iż mogę spóźnić się na autobus dalekobieżny. W końcu powiedziałem: — Przepraszam, ale muszę już iść, spieszę się na mój autobus. A wtedy Zosia odparła: — Sławek, zrób mi, proszę, przysługę. Wiem, iż się śpieszysz, ale dla wspomnień o tym, co było między nami, nie odmawiaj. Proszę, chodź ze mną do pewnego urzędu, to dla mnie bardzo ważne, a sama nie mogę tam wejść. Oczywiście się zgodziłem, dodając: „Ale tylko na chwilę!” Weszliśmy do dużego budynku i długo przechodziliśmy z jednego skrzydła do drugiego, schodami w górę i w dół. Wydawało się, iż minęło najwyżej 15 minut. Mijali nas ludzie w każdym wieku – dzieci, dorośli, staruszkowie. Nie zastanawiałem się wtedy, co mogą robić dzieci i starcy w takim urzędzie. Myślałem tylko o Zosi. W pewnym momencie weszła przez jedne drzwi, już od środka spojrzała na mnie i powiedziała: — Jak to dziwne — nie mogłam być z tobą, ale i bez ciebie nie dawałam rady. Stałem pod drzwiami, czekając, aż wróci. Chciałem ją zapytać, co miała na myśli, ale nie wracała. Wtedy dotarło do mnie, iż koniecznie muszę już jechać, iż spóźniam się na autobus! Rozejrzałem się wokół i ogarnął mnie strach. Budynek, w którym byłem, okazał się opuszczony. W oknach ziały dziury. Schodów nigdzie nie było, leżały tylko deski, którymi z trudem zszedłem na dół. Na autobus spóźniłem się godzinę, musiałem kupić nowy bilet na późniejszy kurs. Kupując bilet, usłyszałem, iż autobus, na który się nie załapałem, wypadł z drogi i wpadł do Wisły. Żaden z pasażerów nie ocalał. Dwa tygodnie później znalazłem adres matki Zosi przez biuro meldunkowe. Pani Antonina powiedziała mi, iż Zosia zmarła 11 lat temu, rok po rozwodzie. Nie chciałem jej wierzyć, myśląc, iż nie chce zdradzić adresu córki przez moje dawne zachowanie. Gdy poprosiłem o pokazanie grobu byłej żony, ku mojemu zaskoczeniu, zgodziła się. Po kilku godzinach stałem nad nagrobkiem, z którego uśmiechała się kobieta, którą kochałem całe życie i która w niewytłumaczalny sposób uratowała mi życie…

Była żona… To wydarzyło się dwa lata temu. Kończył...

naszkraj.online 2 dni temu Była żona… To wydarzyło się dwa lata temu. Kończył mi się okres delegacji i miałem wracać do domu, do Białegostoku. Po kupnie biletu zostały mi jeszcze trzy godziny do odjazdu, więc postanowiłem powłóczyć się trochę po mieście i pooglądać...
Sąd zdecydował ws. Wiśniewskiego. Najpierw kryzys w małżeństwie, a teraz to

Sąd zdecydował ws. Wiśniewskiego. Najpierw kryzys ...

rmf.fm 2 dni temu Jeszcze niedawno sieć obiegły doniesienia o kryzysie w małżeństwie Michała Wiśniewskiego. Okazuje się, iż to nie koniec życiowych kłopotów gwiazdora. Pojawiły się nowe wieści w kwestii postępowania sądowego ws. słynnej afery z kredytem w SKOK Wołomin...
Piotr wtedy powiedział to spokojnie, prawie z troską:

Piotr wtedy powiedział to spokojnie, prawie z tros...

newsempire24.com 2 dni temu 13 listopada 2025 Dziś wstaję przy brzegu wschodzącego słońca w kawiarni przy dworcu głównym w Warszawie. Oczy moje są spuchnięte, a w sercu czuję dziwną lekkość, jakby po raz pierwszy mogła odetchnąć dusza. Nie wiem, co przyniesie kolejny dzień,...
Mam 46 lat i z zewnątrz mój dom wygląda na wzorowy: wyszłam za mąż młodo – w wieku 24 lat – za pracowitego, odpowiedzialnego mężczyznę, urodziłam dwoje dzieci jedno po drugim, przerwałam studia „na później”, przez lata bez dramatu dbałam o rodzinę, codziennie gotowałam, sprzątałam, załatwiałam wszystko, nikogo nie zawiodłam – aż któregoś dnia usiadłam w salonie i uświadomiłam sobie, iż całe życie byłam opiekunką, nie pytając siebie, czy tego właśnie chciałam, i nie wiem, jak zacząć być główną bohaterką we własnej historii

Mam 46 lat i z zewnątrz mój dom wygląda na wzorowy...

newsempire24.com 2 dni temu Mam 46 lat i gdyby ktoś spojrzał na moje życie z boku, pewnie powiedziałby, iż wszystko jest w porządku. Ożeniłem się młodo miałem 24 lata z pracowitą i odpowiedzialną kobietą o imieniu Bogumiła. Mamy dwoje dzieci, które przyszły na...
Rozwód po kanadyjsku. Stellantis oddaje fabrykę, LG bierze wszystko. Co to mówi o kondycji rynku EV?

Rozwód po kanadyjsku. Stellantis oddaje fabrykę, L...

imagazine.pl 2 dni temu Miało być piękne małżeństwo z rozsądku: wielki koncern motoryzacyjny i lider technologii bateryjnej budują wspólnie gigafabrykę w Kanadzie. Jednak rzeczywistość rynkowa zweryfikowała plany. Stellantis sprzedaje swoje 49% udziałów w spółce NextStar En...
„Podgrzali związek” — Słuchaj, Lena… A może spróbujemy otwartego małżeństwa? — zaproponował ostrożnie Wiktor. — Że co? — nie od razu pojęła Elżbieta. — Mówisz poważnie? — A co w tym dziwnego? To dziś normalne, — wzruszył ramionami mąż, starając się zachować spokój. — W Europie tak ludzie żyją, to bardzo popularne. Uważają, iż to choćby ożywia małżeństwo. Przecież sama mówiłaś, iż trochę słodkiego na diecie nie zaszkodzi, pomaga nie wpaść w skrajną pokusę. No więc tu też chodzi o urozmaicenie… Elżbieta zamrugała, próbując zrozumieć, co usłyszała. Porównać kochankę do czekoladki — to było szczytem głupoty. Albo bezczelności. — Witek… — zaczęła. — jeżeli chcesz odejść, po prostu powiedz to wprost. Dam ci wolność, tylko mnie w to bagno nie mieszaj. — Ela, no co od razu tak ostro? Przecież cię kocham. Po prostu… już nie iskrzy, ognia by się przydało. Bo śpimy plecami do siebie, rozmawiamy tylko o zakupach i rachunkach za prąd. Nudno jakoś, przydałby się wstrząs. Nie bronię ci — możesz też się z kimś spotkać. Co, źle? Elżbieta zmrużyła oczy. Nagle zrozumiała: mąż ją okłamuje. Te uciekające oczka, nerwowe stukanie palcami o stół… Jemu ta wolność potrzebna była już dawno — chyba choćby jeszcze wczoraj. — Witek, powiedz szczerze. Masz już kogoś, prawda? I teraz takie mi „propozycje” składasz, żeby mieć czyste sumienie? — O matko, znowu się zaczyna! — Wiktor machnął ręką. — Gdyby tak było, to bym cię pytał? Już żałuję, iż poruszyłem ten temat. Ty zawsze taka zacofana… Dobra, zapomnij. … (Tu następuje dalsza treść, którą można zostawić bez zmian, bo nie pojawia się już tytuł.) … Trzy lata później… Wiktor gwałtownie znalazł nową partnerkę. Jeszcze przed rozwodem. Tyle iż ta uciekła gdzie pieprz rośnie, gdy sprzedali wspólne mieszkanie, biorąc ze sobą jego część gotówki. Z Andrzejem też się nie ułożyło. Spotykali się już tylko służbowo, bez czułych słów. Elżbieta zrozumiała, iż mężczyźni chętni na romans, na widok etykietki „partner życiowy” czy „wsparcie w kryzysie” znikają jak kamfora. Ale Elżbieta nie szukała nowego związku. Gdy zamieszkała sama, nagle miała mnóstwo czasu i energii. Kiedyś wszystko pochłaniały domowe obowiązki i spełnianie kaprysów Witka. Teraz zadbała o siebie — już nie dla kogoś, tylko dla siebie. Poranne wizyty na basenie pomogły na kręgosłup, a kurs angielskiego trenował umysł. Ścięła włosy i wymieniła całą garderobę. A najważniejsze — została babcią. Córka, Marysia, urodziła pół roku temu. Gdy trwał skandal z rozwodem, obróciła się przeciwko matce. Wiktor grał ofiarę, opowiadał, iż żona zdradziła go dla kochanka i rozbiła rodzinę. Ale czas wszystko wyjaśnił. Marysia przyjechała raz „na rozmowę”, popatrzeć matce w oczy. Zobaczyła nie „rozrywkową babę”, ale zmęczoną, ale uczciwą kobietę. Elżbieta opowiedziała jej całą prawdę. Że to Wiktor sam zaproponował otwarte małżeństwo. Że już od dawna przestali być razem szczęśliwi. Marysia, jako żona, w końcu to zrozumiała. A gdy ojciec gwałtownie znalazł nową partnerkę, całkowicie stanęła po stronie matki. Teraz Elżbieta siedzi w kuchni u Marysi, trzymając na rękach wnusię. Mała Sonia z zapałem łapie babcię za palec. — Tata znowu dzwonił — mówi Marysia z niesmakiem. — Chciał zobaczyć się z Sonią. — I co mu powiedziałaś? — Że nas nie będzie, mamo. Nie chcę, by przyszedł. On raz mówi na ciebie paskudne rzeczy, raz prosi, by cię do niego przekonać. Zawsze mam wtedy nerwy. No i nie chcę, żeby nastawiał Sonię przeciwko tobie. Niech sobie żyje dalej ze swoją „wolnością”… Elżbieta milczy, tylko mocniej przytula wnuczkę. Wiktor dostał to, czego chciał: pełną wolność. Nikt już nie wymaga uwagi, nikt nie przeszkadza oglądać telewizji. Tyle iż ta wolność ma gorzki smak samotności. Ale teraz już za późno. **Podkręcona małżeńska wolność, czyli jak polska żona odpowiedziała na „otwarty związek” według europejskich wzorców**

„Podgrzali związek” — Słuchaj, Lena… A może spróbu...

newskey24.com 2 dni temu Podgrzanie małżeństwa Słuchaj, Kinga… Może spróbujemy otwartego związku? zagadnął ostrożnie Witold. Słucham? Kinga aż uniosła brwi. Ty serio? A co w tym dziwnego? To całkiem normalne wzruszył ramionami, udając spokój. Widzisz, na Zachodzie ludzie tak...
Rozwody po 50. Marta odkryła, iż Radek ją zdradza ze swoją stażystką

Rozwody po 50. Marta odkryła, iż Radek ją zdradza ...

newsweek.pl 2 dni temu Czy rozwód w wieku 50-60 lat różni się "emocjonalnie" od tego, który przydarza się dużo wcześniej? — Różnica może być spora — przyznaje dr Daniel Cysarz.
Jak podgrzewaliśmy nasze małżeństwo: kiedy mąż zaproponował „wolny związek”, a ja zamiast sceny… poszłam na randkę z kolegą z pracy – historia Ewy, dwadzieścia pięć lat po ślubie

Jak podgrzewaliśmy nasze małżeństwo: kiedy mąż zap...

twojacena.pl 3 dni temu Podgrzany związek Słuchaj, Kasia Może spróbujemy otwartego związku? zaczął ostrożnie Piotr. Co? Kasia nie od razu zrozumiała. Żartujesz? A co w tym dziwnego? To normalne wzruszył ramionami, udając obojętność. Podobno na Zachodzie to bardzo popularne....
Niewyczekiwane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? – Starszy pan doktor z zawodowym uśmiechem spojrzał na swoją młodziutką pacjentkę. – Jeszcze nie wybrałyśmy imienia – wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle przy łóżku. – To poważna decyzja, Daria musi się dobrze zastanowić. – Wcale nie chcę. – Ku zaskoczeniu wszystkich odezwała się sama młoda mama. – W ogóle nie mam zamiaru jej zabierać. Złożę zrzeczenie. – Co ty wyprawiasz? – Kobieta zerwała się gwałtownie i, rzucając wściekłe spojrzenie na dziewczynę, zwróciła się do lekarza. – Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, iż zabieramy córeczkę do domu. – Przyjdę później, odpoczywajcie – lekarzowi najwyraźniej nie zależało na uczestniczeniu w rodzinnej awanturze. Gdy za mężczyzną zamknęły się drzwi, matka rzuciła się na dziewczynę z wyrzutami. – Jak możesz tak mówić? Co ludzie o nas pomyślą? I tak musieliśmy się przeprowadzić do tego miasta, żeby wszystko załatwić po cichu. To dziecko musi zostać w naszej rodzinie. – A czyja to wina? – Daria spojrzała kobiecie prosto w oczy. – Gdybyś wtedy mnie posłuchała, nic by się nie stało. Skończyłabym liceum i poszła na studia. jeżeli to dziecko ci potrzebne, to się nim zajmij. Dziewczyna odwróciła się do ściany, jasno dając do zrozumienia, iż nie zamierza ciągnąć rozmowy. Natalia próbowała jeszcze kilka minut przemówić córce do rozsądku, ale wtedy do sali zajrzała pielęgniarka i poprosiła ją o wyjście. Pacjentka potrzebuje spokoju. Daria została w sali sama. Cicho szlochała w poduszkę i modliła się do wszystkich świętych, by to wszystko już się skończyło. Nieśmiałe pukanie do drzwi zmusiło dziewczynę do szybkie otarcia łez. Wzięła głęboki wdech i powiedziała: – Proszę wejść. Daria spodziewała się kogoś z personelu, może choćby ojca. Wchodząca kobieta była jej jednak zupełnie nieznajoma. – W czym mogę pani pomóc? – Nikt by nie zgadł, jak bardzo starała się zachować maskę całkowitego spokoju. – Usłyszałam… Przypadkiem! Po prostu lekarze rozmawiali przy mojej sali – kobieta wahała się, najwyraźniej nie mogąc zebrać się na odwagę. – Tak, chcę zrzec się praw do dziecka. To panią interesuje? – Widziałam, jak twoja mama… – Ona nie jest moją mamą! – ostro przerwała Daria, tracąc całą powściągliwość. – To tylko macocha, która za dużo sobie wyobraża. Mama pracuje za granicą. – Przepraszam, nie chciałam cię urazić – kobieta zupełnie się speszyła. – Po prostu mam trójkę dzieci i nie rozumiem, jak można tak postąpić. Sama wychowałam się w domu dziecka i bardzo się martwię o twoją córeczkę. Ona przecież niczemu nie jest winna! – Takie maleństwa gwałtownie znajdują nowe rodziny, tak mi mówiono. – Wzruszyła ramionami Daria. – A ja choćby nie mogę jej wziąć na ręce, nie mówiąc już o czymś więcej. Gdyby nie Natala, nie byłoby mnie teraz tutaj. – Jesteś już dorosła, możesz decydować. Masz przecież ponad piętnaście lat, prawda? – Ależ wstyd! – naśladowała macochę Daria. – Jak pokażemy się ludziom na oczy! – Nie rozumiem… – Opowiem pani wszystko – dziewczyna krzywo się uśmiechnęła. – Może wtedy przestanie mnie pani oceniać. ********************************************** Ostatni rok liceum był dla Darii wyjątkowo nieudany. Ukochany Paweł został powołany do wojska, a do klasy dołączył nowy chłopak — typowy bananowy dzieciak z Warszawy „zesłany” tu przez ojca za złe zachowanie, mający na swoim koncie całą listę dziewczyn. Maćkowi nie chodziło o związki, a jedynie o kolejne podboje. Za to właśnie został wygnany na prowincję, bo szkodził reputacji ojca. Maciek obdarowywał dziewczyny kosztownymi prezentami, zabierał do klubów i drogich restauracji. Dziewczyny poddawały się jego urokowi jedna po drugiej, każda wierząc, iż zostanie „księżniczką”. Daria była jednak odporna — kochała tylko Pawła i nie potrzebowała nikogo innego. W pewnym momencie wydawało się jej, iż Maciek zrozumiał i przestał próbować, skupiając uwagę na innych. Przynajmniej tak sądziła… Oj, jak bardzo się myliła! Pod koniec grudnia koleżanka Darii urządzała urodziny. Cała klasa się bawiła, a Maciek także przyszedł „uczcić” solenizantkę. Tylko iż miał zupełnie inny cel… W trakcie imprezy Daria odebrała telefon, wyszła do przedpokoju, a po powrocie zauważyła, iż Maciek siedzi tuż przy jej miejscu. Najpierw nie zwróciła na to uwagi, potem jednak zrobiło jej się bardzo niedobrze… Rano z trudem otworzyła oczy. Obok leżał Maciek, szeroko uśmiechnięty. – No widzisz, a mówiłaś, iż nigdy się nie zgodzisz – stwierdził, jakby nic się nie stało. – To taki mały prezent. choćby mnie zaskoczyłaś, twój Pawełek to frajer. Powrót do domu kosztował Darię wiele wysiłku. Słaniała się na nogach, zakręciło jej się w głowie. Przechodnie patrzyli ze wstrętem. Nie wyjęła choćby kluczy, tylko zadzwoniła. Wiedziała, iż macocha jest w domu. – Gdzie się szlajasz? – Natalia się wściekła na jej widok. – Nie wróciłaś na noc, nie odbierasz telefonu. choćby nie będę mówić, w jakim jesteś stanie! Gdyby ojciec cię taką zobaczył… – Dzwoń po lekarza i policję – przerwała jej Daria. – Chcę złożyć zawiadomienie. Niech go zamkną. Natalia spoważniała. Zmroziły ją słowa dziewczyny i jej wygląd. – Kto? – Maciek, kto inny – choćby mówić było jej trudno. – Nikt poza nim nie byłby na tyle bezczelny. Dzwoń, albo ja zadzwonię. – Poczekaj… – Natalia zwietrzyła okazję. – I tak go wybronią. Lepiej zrobimy inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem, niech sypnie groszem. – Żartujesz?! – Daria nie wierzyła własnym uszom. – Jaka „rekompensata”? Idę na policję! – Nigdzie nie pójdziesz! – kobieta chwyciła ją za rękę i zaciągnęła do pokoju. – I tak cię uznają za winną, cały blok będzie cię obgadywać. Ja wszystko załatwię. Daria nie miała telefonu, zapodziała go albo zostawiła u koleżanki. Nie mogła też wyjść z domu — Natalia zamknęła drzwi. Bolała ją głowa, a łóżko kusząco wabiło… Po kilku dniach Daria pojechała do babci, dość daleko, bo aż sto kilometrów od miasteczka. Nie chciała martwić staruszki, więc tuliła się do niej jak dawniej i udawała, iż wszystko jest w porządku. Po miesiącu przyszła straszna wiadomość. Tamta noc miała konsekwencje… Będzie dziecko. Natalia była wniebowzięta. Dziecko miało zagwarantować rodzinie dostatnie życie! Dziadek zapłacił bardzo hojnie, żeby wszystko ucichło. Byle tylko do piątego miesiąca nie mówić nikomu. Darii nikt nie pytał o zdanie. Gdy tylko napomknęła o aborcji, Natalia wywołała awanturę i zaczęła stale kontrolować dziewczynę, nie spuszczając jej z oka ani na moment. Przyszły dziadek wcale nie był szczęśliwy, ale dał pieniądze. Obiecał solidne wsparcie na przyszłość. ********************************************** – Teraz pani rozumie? To dziecko jest dla mnie tylko źródłem cierpienia. Paweł mnie zostawił, nie uwierzył w moje tłumaczenia. Koleżanki się odwróciły, musiałam się przeprowadzić. choćby liceum nie skończyłam! – Przepraszam, nie znałam prawdy. – Kobiecie zrobiło się głupio. – Ale córeczka naprawdę niczemu nie jest winna… – Daria, czas na poważną rozmowę! – do sali weszła Natalia, ciągnąc za sobą męża. – Proszę opuścić pokój, to sprawa rodzinna! Nieznajoma spojrzała Darii ze współczuciem i wyszła, zamykając za sobą drzwi. – Nie pozwolę ci zrujnować mojego planu. Zostawisz dziecko w szpitalu — nie wracaj do domu. Dokąd pójdziesz? Babcia nie żyje, mieszkanie przepisane na wujka. Będziesz żebrać? – Nie, pojedzie ze mną – z korytarza rozległ się głos eleganckiej kobiety. Oczy Darii rozbłysły. – Mamo! Przyjechałaś! – Oczywiście, iż przyjechałam. Nie mogłabym cię zostawić w takiej sytuacji! – Albina mocno przytuliła córkę. – Gdybyś mi wcześniej powiedziała, zabrałabym cię dawno do siebie. Myślałam, iż łatwiej ci będzie skończyć szkołę tutaj. – Myślałam, iż mnie nie chcesz – zaszlochała Daria. Bo mimo wszystko ciągle była dzieckiem. – Ktoś skutecznie mnie zniechęcał. Prezenty wracały nierozpakowane, nie mogłam się dodzwonić. Uznałam, iż nie chcesz ze mną kontaktu. Dobrze, już koniec, zapomnisz o wszystkim… ******************************************************** Daria wyjechała. Dziecko zabrała Natalia, licząc na wygodne życie. Ale gdy wpływowy dziadek się dowiedział, przyjechał i przejął wnuczkę, zmuszając Maćka do uznania dziecka mimo jego sprzeciwu. Daria jest teraz szczęśliwa. Przy najbliższej osobie, która jej nie skrzywdzi i zawsze pomoże…

Niewyczekiwane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją ...

newskey24.com 3 dni temu Niechciane dziecko Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy lekarz z profesjonalnym uśmiechem spoglądał na moją młodą córkę. Imienia jeszcze nie ustaliłyśmy wtrąciła się Małgorzata, siedząca przy łóżku. To odpowiedzialna decyzja, Jagoda powinna się...
Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? – Starszy lekarz z profesjonalnym uśmiechem spojrzał na swoją młodziutką pacjentkę. – Jeszcze nie wymyśliliśmy imienia – wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle obok łóżka. – To poważna sprawa, Daria musi się dobrze zastanowić. – Nie chcę żadnego imienia – niespodziewanie dla wszystkich powiedziała młoda mama. – W ogóle nie zamierzam jej zabierać. Złożę zrzeczenie. – Co ty wygadujesz?! – Kobieta zerwała się i posłała dziewczynie gniewne spojrzenie, po czym zwróciła się do lekarza: – Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, iż zabierzemy malutką. – Wrócę później, proszę odpoczywać – lekarzowi najwyraźniej nie zależało na uczestniczeniu w rodzinnej kłótni. Ledwo drzwi się zamknęły za mężczyzną, Natalia rzuciła się na córkę z wyrzutami. – Jak możesz mówić takie rzeczy?! Co ludzie o nas pomyślą? I tak musieliśmy przenieść się do Warszawy, żeby wszystko załatwić po cichu. To dziecko powinno zostać w naszej rodzinie. – A kto jest temu winien? – Daria spojrzała kobiecie prosto w oczy. – Gdybyś mnie wtedy posłuchała, nic by się nie wydarzyło. Skończyłabym spokojnie liceum i może poszłabym na studia. Więc jeżeli tobie zależy na tym dziecku, to sama je zabierz. Dziewczyna odwróciła się do ściany, dając do zrozumienia, iż rozmowa skończona. Natalia próbowała jeszcze kilka minut przemówić do córki, ale wtedy weszła pielęgniarka i poprosiła ją, żeby opuściła salę. Pacjentka potrzebuje spokoju. Daria została sama. Cicho łkała w poduszkę, błagając w myślach wszystkich świętych, żeby to jak najszybciej się skończyło. Nieśmiałe pukanie do drzwi sprawiło, iż wytarła łzy. Głęboko westchnęła i powiedziała: – Proszę wejść. Spodziewała się kogoś z personelu, ewentualnie ojca. Tymczasem weszła zupełnie obca kobieta. – Mogę w czymś pomóc? – Kto by pomyślał, jak trudno jej było udawać spokój? – Usłyszałam… przez przypadek, lekarze rozmawiali obok mojej sali – kobieta nieśmiało zaczęła temat, nie wiedząc, jak zadać adekwatne pytanie. – Tak, chcę zrzec się praw do dziecka. To prawda. To panią interesuje? – Słyszałam też, co mówiła twoja mama… – Ona nie jest moją mamą! – wybuchła Daria, tracąc resztki opanowania. – To tylko macocha, która zbyt wiele sobie wyobraża. Moja mama pracuje za granicą. – Przepraszam, nie chciałam cię urazić – speszyła się nieznajoma. – Mam troje dzieci i nie mogę zrozumieć, dlaczego postępujesz w ten sposób. Sama spędziłam dzieciństwo w domu dziecka i bardzo się boję o twoją córeczkę. Ona przecież niczemu nie zawiniła! – Takie maluchy gwałtownie idą do adopcji, zapewniano mnie o tym – wzruszyła ramionami Daria. – A ja nie jestem w stanie choćby jej wziąć na ręce, o czymkolwiek więcej nie wspominając. Gdyby wtedy Natalia się nie wtrąciła, nie byłoby mnie tu dziś. – Przecież jesteś już dorosła, mogłaś sama decydować. Masz przecież ponad szesnaście lat, prawda? – To dla nas taki wstyd! – sparodiowała macochę Daria. – Jak będziemy ludziom w oczy patrzeć?! – Nie rozumiem… – Opowiem pani – uśmiechnęła się gorzko dziewczyna. – Może wtedy przestanie mnie pani oceniać. *********************************************************** Ostatni rok liceum był dla Darii prawdziwą porażką. Najpierw Paweł, jej ukochany chłopak, poszedł do wojska, a potem do klasy dołączył nowy. Typowy warszawski bananowy dzieciak, za karę odesłany przez ojca w „polską prowincję”, zaczął podrywać wszystkie dziewczyny. Nie zależało mu na uczuciach – chodziło tylko o odhaczanie kolejnych na liście. Zresztą przez to ojciec wysłał go z Warszawy – psuł rodzinie opinię swoimi wybrykami. Makary wręczał kosztowne prezenty, zabierał dziewczyny do modnych klubów i restauracji. Jedna po drugiej poddawały się jego urokowi, każda marząc, iż zostanie „księżniczką”. Jedynie Daria się nie złamała – była zakochana w Pawle i nie potrzebowała nikogo innego. Wydawało się nawet, iż Makary to zrozumiał i odpuścił… Jak bardzo się pomyliła! Pod koniec grudnia koleżanka Darii świętowała urodziny. Była cała klasa, zjawił się i Makary. Tyle iż nie przyszedł tam, by świętować z nimi. W trakcie imprezy zadzwonił telefon Darii – wyszła do korytarza odebrać, a kiedy wróciła, obok jej miejsca siedział Makary. Z początku nie zwróciła na to uwagi, ale potem zrobiło jej się bardzo źle… Rano z trudem otworzyła oczy. Makary leżał obok i z satysfakcją się uśmiechał. – No widzisz, a tak się opierałaś – powiedział, jakby nic się nie stało. – To taka rekompensata. Szczerze – byłem zdziwiony. Twój Paweł to niezły frajer. Powrót do domu kosztował Darię wiele wysiłku – słaniała się na nogach, kręciło jej się w głowie. Przechodnie patrzyli z niesmakiem. Nie wyjmowała kluczy – zadzwoniła. Wiedziała, iż macocha jest w domu. – Gdzie się szlajałaś?! – Natalia z miejsca wpadła w gniew. – Całą noc cię nie było, nie odbierasz telefonu, o twoim stanie choćby nie wspomnę! Gdyby ojciec cię taką zobaczył… – Dzwoń po lekarza i policję – przerwała jej Daria. – Zgłoszę na policję. Niech go zamkną. Natalia od razu coś podejrzewała, skojarzyła fakty. – Kto? – Makary, kto inny – choćby odpowiadać Darii było ciężko. – Nikt inny by się nie odważył. Dzwoń, albo ja zadzwonię. – Poczekaj – zaczęła kombinować kobieta, jak na niej przystało. – I tak go wybronią. Zrobimy to inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem, niech zapłaci odszkodowanie. – Oszalałaś?! – Daria nie dowierzała. – Jakie odszkodowanie? Sama pójdę na policję! – Nigdzie nie pójdziesz! – złapała córkę za rękę i zaprowadziła do pokoju. Nie miała siły się bronić. – I tak będziesz winna, cała wieś się dowie i będziesz pośmiewiskiem. Ja wszystko załatwię. Telefon zginął gdzieś po drodze do domu lub został u przyjaciółki. Wyjść z domu się nie dało – Natalia zamknęła drzwi i pilnowała dziewczyny. Daria była coraz słabsza, łóżko przyciągało… Po kilku dniach wysłali ją do babci, do Piotrkowa, sto kilometrów od rodzinnej miejscowości. Starsza osoba nie powinna o niczym się dowiedzieć, więc Daria udawała, iż wszystko w porządku. Po miesiącu przyszła straszna wiadomość – tamtej nocy… będzie dziecko. Natalia była zachwycona – dziecko zapewni im wszystkim dostatnie życie! Dziadek z Warszawy zapłaci, żeby chronić syna. Byle tylko nikomu nie mówić, przynajmniej do piątego miesiąca. Darii nikt o zdanie nie pytał. Gdy tylko wspomniała, iż chce pozbyć się dziecka, Natalia zrobiła awanturę i pilnowała jej na każdym kroku. Dziadek nie był zadowolony, ale dał pieniądze i obiecał, iż jeszcze więcej zapłaci. ************************************************ – Teraz pani rozumie? Ile wycierpiałam przez to dziecko. Paweł mnie zostawił, nie uwierzył mi. Przyjaciółki się odwróciły, musiałam się przeprowadzić. choćby liceum nie skończyłam! – Przepraszam, oceniłam cię nie znając wszystkiego – kobieta była wyraźnie poruszona. – Ale dziecko i tak nie jest niczemu winne. – Daria, musimy poważnie porozmawiać! – do sali pewnym krokiem weszła Natalia, ciągnąc za sobą męża. – Proszę opuścić salę – to sprawa rodzinna! Nieznajoma spojrzała na Darię ze współczuciem i wyszła, zamykając za sobą drzwi. – Nie pozwolę ci zepsuć mojego idealnego planu. Jak zostawisz dziecko tutaj, nie masz po co wracać do domu. Gdzie pójdziesz? Babcia nie żyje, jej mieszkanie przejął twój wujek. Będziesz żebrać? – Nie, pojedzie ze mną – do sali weszła elegancka kobieta. Oczy Darii rozbłysły radością. – Mamo! Przyjechałaś! – Oczywiście, iż przyjechałam. Nie mogłabym zostawić cię w potrzebie – Albina mocno przytuliła córkę. – Gdybyś tylko dała mi znać wcześniej, dawno zabrałabym cię do siebie. Myślałam, iż tu łatwiej skończysz szkołę. – Myślałam, iż mnie nie chcesz – zaszlochała Daria. Tak naprawdę wciąż była dzieckiem. – Ktoś twierdził, iż nie chcesz mieć ze mną kontaktu. Prezenty wracały nierozpakowane, nie mogłam się dodzwonić. Pomyślałam, iż nie potrafisz mi wybaczyć. Nic się nie martw – oznajmiła kobieta, wycierając łzy córki. – Wyjedziemy i gwałtownie o wszystkim zapomnisz… ******************************************************** Daria wyjechała. Dziecko zabrała Natalia, marząc o luksusowym życiu. Ale… Kiedy wpływowy dziadek się dowiedział, przyjechał i zabrał wnuczkę do siebie. Makary musiał uznać ojcostwo, choć się opierał. Daria jest szczęśliwa – jest przy najbliższej osobie, która zawsze pomoże i nigdy nie zdradzi…

Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać swoją córe...

twojacena.pl 3 dni temu – Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy lekarz z lekkim uśmiechem patrzył na swoją młodą pacjentkę. – Jeszcze się nie zdecydowałyśmy wtrąciła się Natalia, która siedziała na krześle przy łóżku. To ważna sprawa, Zosi musi się dobrze zastanowić. –...
Mam 30 lat i kilka miesięcy temu zakończyłam ośmioletni związek. Nie było zdrad, kłótni ani dramatycznych scen. Po prostu pewnego dnia usiadłam naprzeciwko niego i zrozumiałam coś bolesnego: byłam dla niego kobietą „w trakcie”. Najgorsze, iż pewnie choćby tego nie zauważał. Przez cały ten czas byliśmy parą. Nigdy nie zamieszkaliśmy razem. Ja mieszkałam z rodzicami, on z swoimi. Mam zawód i pracuję w firmie, on prowadzi własną restaurację. Byliśmy niezależni – osobne obowiązki, grafiki i pieniądze. Nie było przeszkód, by iść dalej – poza decyzją, którą stale się odkładało. Latami proponowałam, byśmy stworzyli wspólny dom. Nigdy nie naciskałam na ślub czy wielkie plany – zawsze powtarzałam, iż formalności nie są najważniejsze, liczy się to, co mamy. Chciałam tylko, byśmy dzielili codzienność, prawdziwe życie. On zawsze znajdował wymówkę: jeszcze nie teraz, restauracja, nie czas. W końcu nasze życie zamieniło się w rutynę – spotkania w określone dni, rozmowy o ustalonych porach, wyjścia w te same miejsca. Znałam jego dom, rodzinę, problemy – i on moje. Ale wszystko kręciło się wokół wygody i bezpieczeństwa, bez ryzyka i zmian. Byliśmy stabilną, ale zatrzymaną w miejscu parą. Aż w końcu zabolała mnie jedna rzecz: ja się rozwijałam, ale związek tkwił w miejscu. Pomyślałam, iż jeżeli tak będzie dalej, dobiję czterdziestki jako „wieczna narzeczona”. Bez wspólnego domu, bez realnych planów, bez wspólnego życia – tylko spotkania i towarzyszenie sobie. Nie dlatego, iż był złym człowiekiem, po prostu nie chciał tego samego co ja. Decyzja o rozstaniu dojrzewała miesiącami. Gdy w końcu mu powiedziałam – nie było awantur. Była cisza. Nie rozumiał. Przekonywał, iż jest dobrze, niczego nam nie brakuje. Wtedy zrozumiałam – dla niego to było wystarczające. Dla mnie – już nie. Potem przyszła pustka. Bo, choć to ja odeszłam, były przyzwyczajenia: wiadomości, telefony, „wspólny czas”. Brakowało mi nie miłości, ale tej dobrze znanej rutyny. Nie spodziewałam się reakcji innych – myślałam, iż będą krytykować, mówić, iż przesadzam, iż nie odchodzi się po ośmiu latach „tak po prostu”. Tymczasem usłyszałam coś odwrotnego: iż to była najwyższa pora. Że kobieta taka jak ja nie powinna stać w miejscu. Że wystarczająco długo czekałam. I do dziś jestem w tym procesie. Nie szukam nikogo. Nie spieszę się.

Mam 30 lat i kilka miesięcy temu zakończyłam ośmio...

newsempire24.com 3 dni temu Mam trzydzieści lat i kilka miesięcy temu zakończyłam związek, który trwał osiem lat. Nie było zdrad, wrzasków, rzucania talerzami czy innych telenowelowych ekscesów. Po prostu pewnego dnia usiadłam naprzeciwko niego i dotarło do mnie coś bolesnego: ...
Agustin Egurrola przerywa milczenie. "Nagle zawalił się cały mój świat i zostałem sam"

Agustin Egurrola przerywa milczenie. "Nagle zawali...

plejada.pl 3 dni temu — Nagle zawalił się cały mój świat i zostałem sam. Straciłem to, co budowałem przez całe życie. Musiałem zaczynać wszystko od nowa. (…) Najbardziej dotknęło mnie, iż odwrócili się ode mnie ludzie, których uważałem za przyjaciół. Byłem pewien, że...
Lesar wyznała Zillmann uczucia. W reakcji Katarzyny powiało chłodem

Lesar wyznała Zillmann uczucia. W reakcji Katarzyn...

pomponik.pl 3 dni temu Katarzyna Zillmann i Janja Lesar do niedawna były nierozłączne. Wczoraj na ramówce Polsatu tancerka po raz pierwszy od dawna pojawiła się sama - za to przerwała milczenie i oficjalnie potwierdziła, iż jest z Kasią w związku. Reakcja wioślarki na...
To nie podlega dyskusji – Nina będzie mieszkać z nami, to nie podlega dyskusji – powiedział Zahar, odkładając łyżkę na bok. Na kolację choćby nie spojrzał, najwidoczniej szykując się na poważną rozmowę. – Mamy wolny pokój, akurat skończyliśmy remont. Za dwa tygodnie córka się do nas przeprowadza. – A czy o czymś nie zapomniałeś? – Krysia policzyła w myślach do dziesięciu, zanim zapytała. – Na przykład o tym, iż ten pokój szykowaliśmy dla NASZEGO wspólnego dziecka? Poza tym chyba zapomniałeś, iż Nina ma matkę, z którą powinna mieszkać. – Pamiętam, iż myśleliśmy o dziecku – przytaknął posępnie mąż. Miał nadzieję, iż żona zgodzi się bez słowa i nie będzie dalszych kłótni. – Ale można to odłożyć o parę lat. Ty musisz skończyć studia, nie czas na dzieci. Zresztą, Nina nie chce rodzeństwa. A co do jej matki… – Zahar uśmiechnął się krzywo – odbieram jej prawa rodzicielskie. Dla małej to niebezpieczne mieszkać z tamtą kobietą! – Małej? – Krysia uniosła brwi. – Przecież ona ma dwanaście lat? To już prawie nastolatka. Na czym polega to „niebezpieczeństwo”? Że nie pozwala jej wychodzić po 22? Albo iż każe odrabiać lekcje pod groźbą odebrania telefonu czy internetu? Twoja była żona to chyba święta, iż nie sięgnęła jeszcze po pasek! – Nic nie wiesz – syknął Zahar przez zęby. – Nina pokazywała mi siniaki, pozwalała czytać wiadomości z wyzwiskami i groźbami! Nie pozwolę, żeby zniszczyła życie mojej córki! – A właśnie to robisz, idąc jej na rękę. Krysia wstała od stołu, ledwie tknąwszy zupę. Straciła apetyt, a widok naburmuszonego męża powodował ból głowy. Przecież ją ostrzegali: „Nie spiesz się z małżeństwem! Pożyjcie trochę bez ślubu, sprawdźcie się w rodzinie…” Ale ona wiedziała lepiej! Przecież chciała być pierwsza wśród koleżanek… Z czego wynikły obawy znajomych? To drugi ślub Zahara, jest starszy od Krystyny o piętnaście lat i ma już dość dużą córkę, której jest absolutnie oddany. Trzy rzeczy, które osobno są drobiazgiem, razem tworzą niemal katastrofę. Pierwsze dwie przeszkody nie były takie straszne – Krysi podobało się, iż mąż jest starszy i doświadczony. Rozwód odbył się za porozumieniem stron, była żona nie miała do niego żalu. Za to trzecia rzecz… Nina. Niesamowicie rozpuszczona i nieposłuszna dziewczynka, wychowywana głównie przez babcię, bo rodzice cały czas pracowali na jej przyszłość. Rozwód jej nie obeszł, bo doskonale wiedziała, iż tata i tak jej nie zostawi, choćby jak ożeni się drugi raz. Ale ślub mamy… Tego już nie przełknęła. Ojczym ostro wziął się za jej wychowanie, a mama, mająca teraz więcej czasu w domu, całkowicie go wspierała. Godzina policyjna, nauka, korepetycje, bo Nina była do tyłu z większością przedmiotów… Całe to ograniczanie wolności wkurzało ją do tego stopnia, iż wymyślała niestworzone historie, by wzbudzić współczucie ojca. Nina chciała mieszkać z tatą, dobrze wiedząc, iż przez jego pracę będzie miała więcej swobody. Krysia była dla niej nikim, nie zamierzała słuchać macochy starszej od siebie o raptem dziewięć lat. I dla „wolnego życia” była gotowa na wszystko. ********************** – Nina przyjedzie dziś. Przygotuj jej pokój, i proszę, nie denerwuj jej, bo i tak sporo przeszła – Zahar postawił żonę przed faktem, dobierając krawat do nowego garnituru. – Gdybym wiedział wcześniej, iż Alicja zamęczy ją przez nowego faceta… Ale czasu nie cofniesz. – Czyli naprawdę się nie rozmyśliłeś? Naprawdę chcesz zabrać córkę do nas? – Krysia do końca miała nadzieję, iż się nie uda. – Kto będzie jej pilnował? Ty wracasz najwcześniej o ósmej! – Ty się nią zajmiesz – wzruszył ramionami. – Przecież nie ma trzech lat, jest samodzielna. – Mam za chwilę sesję, sam mówiłeś, iż muszę skupić się na nauce – uśmiechnęła się złośliwie Krysia. – Niech Nina zachowuje się cicho i nie przeszkadza w nauce. Mam nadzieję, iż umie zmywać i sprzątać, bo przez najbliższe dwa tygodnie to będzie jej obowiązek. – Nie jest sprzątaczką… – Ja też nie – przerwała. – Ale skoro będzie mieszkać z nami, musi pomagać w domu. Porozmawiaj lepiej z córką o zasadach wspólnego życia. ************************ – Tato, i pozwolisz jej mnie tak traktować? choćby nie mogę spotkać się z koleżankami, twoja żona zrzuciła na mnie wszystkie domowe obowiązki, sama ogląda telewizję z uśmiechem. Krysia, przypadkiem podsłuchując rozmowę, uśmiechnęła się ironicznie. No jasne, spróbuj ją do czegoś zmusić! Prędzej niebo z ziemią się zamienią… – Porozmawiam z Krysią, obiecuję. Ale i ty postaraj się z nią dogadać. Wiem, iż jest ci ciężko, ale nie dam rady pilnować cię non stop. Znajdź z Krystyną wspólny język, pokaż jej, jaka jesteś fajna. – Dobrze, spróbuję – z ociąganiem zgodziła się Nina, wiedząc, iż nic nie wskóra. – A to prawda, iż kupiłeś jej samochód? – No tak, a co? – Nic… A mnie powiedziałeś, iż nie masz pieniędzy na wysłanie mnie na wakacje za granicę! Tak o tym marzyłam! – Sama i tak nie pojedziesz, masz dopiero dwanaście lat, a ja pracuję. Pojedziemy razem, całą rodziną, latem. – A ja nie chcę całą rodziną! W ogóle mnie nie kochasz, tak? – zaszlochała dziewczynka. – Po co mnie od mamy zabrałeś? Twoja żona tylko mnie nie znosi, a ty wiecznie zajęty… Krysia przestała słuchać. Wiedziała, iż Nina i tak dopnie swego – nie tylko w sprawie wyjazdu. Sprytna dziewucha postanowiła wygryźć kolejną osobę z rodzinnego grona, która mogłaby „zabrać jej tatę”. I pewnie jej się to uda. Dość słuchania wymówek – Krysia postanowiła, iż po kolejnej kłótni złoży pozew o rozwód. A potem popsuje dziewczynie satysfakcję, mówiąc, iż choćby po rozwodzie Zahar będzie płacił alimenty… na własne dziecko. ********************** Rzeczywiście – wieczór zaczął się od sterty pretensji. Krysia wysłuchała oskarżeń i spokojnie oznajmiła, iż składa pozew o rozwód. – Chcę spokoju, a nie wciąż wysłuchiwać przykrych uwag na swój temat. Ostrzegałam cię, iż uleganie dziecku to zły pomysł – zauważyła triumfalny uśmiech Niny i gwałtownie sprowadziła ją na ziemię. – A ty się nie ciesz, bo nie wiesz, jak się życie potoczy. Może postawię tacie ultimatum – jeżeli będzie chciał widywać nasze dziecko – pogładziła się po brzuchu – będzie musiał odesłać cię do mamy. Albo i coś innego wymyślę. Nina zaniemówiła, Zahar nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał, a Krysia zabrała spakowaną walizkę i wyszła. W rzeczywistości nie była w ciąży – po prostu chciała, by dziewczyna się zdenerwowała. I dać nauczkę mężowi, który nie ma pojęcia o wychowaniu dzieci… To nie podlega dyskusji: historia o toksycznych zależnościach, macierzyńskich i ojcowskich błędach oraz trudnych wyborach w polskiej rodzinie

To nie podlega dyskusji – Nina będzie mieszkać z n...

twojacena.pl 3 dni temu Nie ma o czym dyskutować. Zuzanna będzie mieszkać z nami, koniec tematu powiedział Stanisław, odkładając łyżkę na stół. Mężczyzna choćby nie tknął kolacji, jakby nastawiał się na istotną rozmowę. Pokój jest, remont skończony. Za dwa tygodnie córka si...
A co jeżeli to nie moja córka? Muszę zrobić test DNA Nikita z niepokojem obserwuje, jak jego żona Olesia czuwa przy nowo narodzonej córeczce, ale jedna uporczywa myśl nie daje mu spokoju – czy to naprawdę jego dziecko? W zeszłym roku Nikita wyjechał na miesięczną delegację, a kilka tygodni po powrocie żona oznajmiła mu radosną nowinę. Będą mieć dziecko. Z początku się ucieszył. Jednak pewnego dnia siostra Olesi opowiedziała mu, jak zrobiła test DNA swojemu synowi, by rozwiać wątpliwości swojego partnera. — Olesiu, zróbmy też DNA. Dla własnego spokoju — propozycja Nikity wywołuje lawinę — żona wpada w szał, sąsiedzi stają się świadkami awantury. — Przecież to normalne! — upiera się Nikita, który coraz bardziej podejrzewa zdradę przez gwałtowną reakcję żony. — Po prostu chcę być pewny. — Jak mogłeś na coś takiego wpaść? — krzyczała Olesia, rzucając w męża kolejną poduszką. — Dałam ci choć jeden powód? — Miesiąc mnie nie było w domu — wycedził Nikita. — Skąd mam wiedzieć, co się tu działo? Zróbmy test, poznam wynik i zamknę temat. Kiedy idziemy? Adres kliniki możemy wziąć od twojej siostry. — W następnym życiu — warknęła Olesia, trzaskając drzwiami od dziecięcego pokoju. **************************************************** — Przecież nie żądam cudów — żalił się później Nikita swojej mamie. — Twoja żona nie ma czystego sumienia — skwitowała pani Anna, nalewając kawę. — Dziecko zrobiła, teraz boi się, iż wyjdzie na jaw. Zresztą… — zawahała się, — kiedy byłeś w delegacji, wydarzyło się coś dziwnego… — Jak to? — Nikita słuchał z napięciem. — Nie chcę mieszać się w wasze sprawy — zaczęła. — Przyszłam pogadać o jubileuszu ojca. Olesia długo nie otwierała, choć widziałam, iż jest w domu. Była rozczochrana, a w przedpokoju leżały czyjeś męskie buty. — I co powiedziała? — zdenerwował się Nikita. — Że rura pękła — przewróciła oczami pani Anna. — Mogła coś lepszego wymyślić. — Czemu mi nie powiedziałaś? — Nie weszłam choćby do mieszkania, poza tym nie miałam pewności. Nie chciałam was skłócić. — Źle! — niemal wywracając filiżankę, fuknął Nikita. — Co mam teraz zrobić? — Wymuś test — doradziła matka. — Albo sam go zrób. Masz prawo jako ojciec. **************************************************** — Możesz być spokojna — rzucił Nikita, kiedy otrzymał wyniki testu DNA. — Arinka jest moją córką. Jak obiecałem, nie wracam do tej sprawy. — Nie rozumiem… — odezwała się Olesia, zerkając z niepokojem na kopertę. — Zrobiłeś test bez mojej zgody? — No tak, poszedłem z córką na spacer, zajęło chwilę. Córka moja, nie ma problemu. — Problem jest — wyszeptała Olesia. — Szkoda, iż tego nie rozumiesz. Następnego dnia Nikita jak zwykle wyszedł do pracy. Jednak wieczorem mieszkanie było puste, nie było ani żony, ani córki, zniknęły też ich rzeczy. Na stole leżała kartka: „Swoją nieufnością zniszczyłeś wszystko między nami. Nie chcę żyć z kimś, kto mi nie ufa. Składam pozew o rozwód. Nie chcę od ciebie nic, ani mieszkania, ani alimentów. Po prostu zniknij z naszego życia.” Nikitę ogarnęła wściekłość. Jak ona mogła go zostawić?! Zabrał telefon i zadzwonił do żony. Odebrał mężczyzna. Wysłuchał całej tyrady i poprosił, by Nikita więcej nie dzwonił. — Wiedziałem, zdradzała mnie! — rozpalał się Nikita. — Ledwo odeszła, a już z innym! Doskonale, niech idzie! Nie wpadł na myśl, iż Olesia mogła pojechać do rodziny i to jej brat odebrał, nie chcąc niepokoić zmęczonej siostry. Nikita był pewien swego. Rozwód przebiegł szybko, za obopólną zgodą. Mała Arina została z matką i nigdy więcej nie zobaczyła swojego biologicznego ojca…

A co jeżeli to nie moja córka? Muszę zrobić test D...

twojacena.pl 3 dni temu A co, jeżeli to nie moja córka? Trzeba zrobić test DNA Marek zamyślony patrzył, jak jego żona, Wioletta, rozczula się nad ich nowo narodzoną córeczką, i nie mógł się pozbyć jednej upartej myśli. Rzeczywiście podejrzewał, iż dziecko nie jest...
Honorata Skarbek w szpitalu! Poruszający apel o modlitwę: "Walczymy"

Honorata Skarbek w szpitalu! Poruszający apel o mo...

tvn.pl 3 dni temu Honorata Skarbek ponownie przerwała milczenie i zwróciła się do swoich fanów w sprawie zdrowia. Artystka przekazała, iż przez cały czas pozostaje pod opieką lekarzy, a ostatnie wydarzenia były dla niej ogromnym wstrząsem. W poruszającym wpisie popros...
To się choćby nie podlega dyskusji – Nina będzie mieszkać z nami, to się choćby nie podlega dyskusji – powiedział Zbigniew, odkładając łyżkę na bok. Mężczyzna choćby nie tknął kolacji, najwyraźniej przygotowując się do poważnej rozmowy. – Pokój jest, właśnie skończyliśmy remont. Tak więc za dwa tygodnie córka się do nas wprowadzi. – A nie zapomniałeś o czymś? – Ksenia policzyła do dziesięciu w myślach i zapytała. – Na przykład o tym, iż pokój przygotowaliśmy dla naszego wspólnego dziecka? Poza tym chyba przegapiłeś fakt, iż Nina ma matkę, z którą powinna mieszkać. – Pamiętam, iż rozważaliśmy dziecko – mrukliwie skinął głową mąż. Liczył jednak, iż żona bez sprzeciwu się zgodzi i nie będzie potrzebna dalsza rozmowa. – Ale nic nie szkodzi, możemy to przełożyć na parę lat. Zresztą, musisz jeszcze skończyć studia, to nie czas na dzieci. Poza tym Nina nie chce rodzeństwa. A co do jej matki… – Zbyszek uśmiechnął się krzywo – występuję o odebranie jej praw rodzicielskich. Dla małej po prostu nie jest tam bezpiecznie! – Małej? – Ksenia uniosła brew ze zdziwieniem. – Przecież ona ma dwanaście lat! To już całkiem dorosła dziewczyna. I na czym polega to “niebezpieczeństwo”? Na tym, iż matka zabrania jej spacerów po dziesiątej? Albo iż każe odrabiać lekcje pod groźbą odebrania telefonu? To chyba święta kobieta, skoro jeszcze nie używała paska! – Nic nie wiesz – przez zęby warknął mąż. – Nina pokazywała mi siniaki, czytałem wiadomości z wyzwiskami i groźbami! Nie pozwolę, by jej życie zostało zniszczone! – Właśnie to robisz, idąc jej na rękę. Ksenia wstała od stołu, zerkając na niemal nietkniętą zupę. Apetyt nagle zniknął, a widok niezadowolonego męża wywoływał ból głowy. Ostrzegali ją – nie spiesz się z małżeństwem! Pożyć parę lat razem bez ślubu, sprawdzić uczucia… Ale ona przecież wiedziała lepiej! Sama wiedziała, jak postąpić! No i bardzo chciała wyprzedzić koleżanki… Dlaczego znajomi byli przeciwni szybkiemu ślubowi? Proste – Zbyszek to już jego drugie małżeństwo, starszy od niej o piętnaście lat i ma całkiem dużą córkę, którą wręcz uwielbia. Trzy powody niby drobnostki, ale razem prawie katastrofa. Pierwsze dwa nie były problemem – wręcz przeciwnie, podobało jej się, iż mąż starszy i doświadczony. Wiedziała z pierwszej ręki, iż rozwód był za porozumieniem stron i była żona nie miała do niego pretensji. Tylko ta trzecia kwestia… Nina. Strasznie rozpieszczone i nieposłuszne dziecko, przez większość życia wychowywana przez babcię, bo rodzice ciężko pracowali, by zapewnić jej dobre życie. Rozwód jej nie przejął, była pewna, iż tata jej nie zostawi, choćby gdy ponownie się ożeni. Za to nowy mąż matki… Na to nie była gotowa. Ojczym wziął się za wychowanie, a mama, przez zmianę pracy spędzała w domu więcej czasu, całkowicie go popierając. Godzina powrotu do domu, lekcje, korepetycje, bo Nina miała braki w nauce… Dziewczyna, od małego przyzwyczajona do telewizora i komputera, do szału ją to doprowadzało. Tak bardzo, iż zaczęła wymyślać różne historie, denerwując tym ojca. Nina chciała mieszkać z ojcem, dobrze wiedząc, iż przez jego pracę większość czasu będzie miała dla siebie. Ksenię miała za nic, nie zamierzała słuchać macochy starszej zaledwie o dziewięć lat. Dla “swobodnego życia” była gotowa na wszystko. ********************* – Nina przyjeżdża dziś. Przygotuj jej pokój i proszę, nie denerwuj jej, ona i tak przeszła już wiele – Zbyszek postawił żonę przed faktem dokonanym, dobierając krawat do nowego garnituru. – Gdybym tylko wcześniej wiedział, iż Ala przez nowego faceta zacznie gnębić córkę… Ale nic, co tu dużo mówić, czasu nie cofniesz. – Naprawdę się nie rozmyśliłeś? Chcesz ją u nas? – Ksenia miała nadzieję, iż się nie uda. – A kto będzie jej pilnował? W domu jesteś najwcześniej o ósmej wieczorem. – Ty popilnujesz – wzruszył ramionami. – Przecież nie ma trzech lat, jest samodzielna. – Mam zaraz sesję, mówiłeś sam, iż muszę się skupić na nauce – odparła Ksenia złośliwie. – Niech będzie cicho i mi nie przeszkadza. Mam nadzieję, iż umie zmywać i sprzątać, bo przez najbliższe dwa tygodnie to jej główny obowiązek. – Nie jest sprzątaczką… – Ja też nie – przerwała mężowi. – Ale skoro będzie mieszkać z nami, to ma pomagać w domu. Lepiej ustal z nią zasady wspólnego życia. ************************ – Tato, pozwolisz jej się nade mną znęcać? choćby z koleżankami nie mogę wyjść, twoja żonka wszystko zwala na mnie i sama siedzi przed telewizorem z uśmiechem. Ksenia, która przypadkiem podsłuchała rozmowę, skrzywiła się kpiąco. Taaak, już ona zmusi Ninę do czegokolwiek! Prędzej świnie zaczną latać! – Porozmawiam z Ksenią, obiecuję. Ale ty też musisz spróbować się z nią dogadać. Wiem, iż ci trudno, ale fizycznie nie dam rady cię pilnować. Znajdź z Ksenią wspólny język, pokaż, jaka jesteś fajna. – Dobrze, spróbuję – Nina odparła niechętnie, wiedząc, iż teraz nic nie wskóra. – A to prawda, iż kupiłeś jej samochód? – Tak, a co? – Nic… Tylko mówiłeś, iż nie masz pieniędzy na mój wakacyjny wyjazd za granicę! Tak o tym marzyłam! – Sama i tak nie pojedziesz, masz tylko dwanaście lat, ja pracuję. Latem pojedziemy wszyscy razem, całą rodziną. – Nie chcę całą rodziną! W ogóle mnie nie kochasz, tak? – dziewczynka zaszlochała. – Po co mnie zabierałeś od mamy? Przeszkadzam twojej żonie, ty wiecznie zajęty… Ksenia nie chciała słuchać dalej. Wiedziała, iż Nina i tak postawi na swoim. Nie tylko o wyjazd chodzi. Sprytna dziewczyna pozbędzie się kolejnej konkurentki do pieniędzy taty. I pewnie jej się uda. Ksenia miała dość wyrzutów męża. Postanowiła – jeszcze jedna kłótnia i będzie rozwód. Na koniec trochę popsuje Ninie euforia z sukcesu, ogłaszając, iż po rozwodzie Zbyszek i tak będzie musiał płacić alimenty. ********************** Ksenia miała rację – wieczór zaczął się od litanii żalów. Ze spokojem oznajmiła, iż składa papiery rozwodowe. – Chcę żyć spokojnie, a nie słuchać całej tej brudnej nagonki na mnie. Mówiłam, iż uleganie córce to fatalny pomysł – widząc triumfujący uśmiech Niny, Ksenia gwałtownie sprowadziła ją na ziemię. – A ty zbytnio się nie ciesz, bo nie wiadomo, jak długo to potrwa. Na przykład mogłabym postawić twojemu tacie warunek: jeżeli chce widywać się z naszym dzieckiem – pogładziła się po brzuchu – musi cię oddać matce. Albo coś w tym stylu. Nina szukała słów, by wyrazić oburzenie, a Zbyszek próbował pojąć sytuację, gdy Ksenia chwyciła walizkę i wyszła z mieszkania. Tak naprawdę nie była w ciąży – chciała tylko wzbudzić niepokój u złośliwej dziewczynki i dać nauczkę mężowi, który nie zna się na psychologii dziecięcej…

To się choćby nie podlega dyskusji – Nina będzie m...

newskey24.com 3 dni temu To już nie podlega dyskusji Nina będzie mieszkać z nami, nie ma o czym rozmawiać powiedział z powagą Zbigniew, odkładając łyżkę na bok. Już do kolacji choćby nie tknął, widocznie przygotowywał się do poważnej rozmowy. Pokój jest, remont właśnie...
Wartościowi mężczyźni nie są zainteresowani kobietami 40+?

Wartościowi mężczyźni nie są zainteresowani kobiet...

kobietytomy.pl 3 dni temu Powiedział, iż wartościowi mężczyźni nie są zainteresowani kobietami 40 plus. Po 40 to bowiem albo rozwódka z roszczeniowymi poglądami na świat, albo singielka, która przez lata przebierała i teraz sama nie wie, czego tak naprawdę chce. Dodał, iż mał...
Pozdrowienia od żony – Kochanie, odbierzesz mnie dziś z pracy? – zadzwoniła do męża Żenia z nadzieją, iż po ciężkim dniu nie będzie musiała tłuc się czterdzieści minut autobusem. – Nie mam czasu – odpowiedział krótko Artur. W tle wyraźnie rozbrzmiewał telewizor, co oznaczało, iż Artur siedzi w domu. Dziewczynie zrobiło się przykro aż do łez. Małżeństwo wisiało na włosku, choć jeszcze pół roku temu mąż nosiłby ją na rękach. Co się tak gwałtownie zmieniło? Żenia nie miała pojęcia. Dbała o siebie, spędzała sporo czasu w siłowni. Wyśmienicie gotowała – w końcu pracowała w jednym z najlepszych warszawskich lokali. Nigdy nie prosiła o pieniądze, nie urządzała awantur, była gotowa spełnić każdą zachciankę męża… – Zobaczysz, gwałtownie mu się znudzisz – kręciła głową mama, słuchając żalów Żeni. – Nie wolno we wszystkim dogadzać facetowi. – Po prostu go kocham – bezradnie się uśmiechała. – I on mnie też… ****************************** – Jednak mu się znudziłam – gryzła wargi Żenia, przeglądając historię przeglądarki. Okazało się, iż Artur cały wolny czas spędzał na portalach randkowych, pisząc jednocześnie z kilkoma kobietami. – Dlaczego nie mógłby po ludzku ze mną porozmawiać? Zrozumiałabym i puściła go wolno. Po co męczyć się w nieszczęśliwym związku i męczyć mnie swoim zachowaniem? Cóż, będzie rozwód. Poradzi sobie – jest silna. Ale nie zamierzała odpuścić mu bez małej zemsty… Tego samego wieczoru Żenia założyła konto na tej samej stronie co mąż, znalazła go i napisała do niego. Zdjęcie znalazła w internecie, trochę przerobiła w Photoshopie i była pewna, iż Artur połknie haczyk. Nie myliła się. Rozkręciła się gorąca korespondencja. Artur zapewniał w wiadomościach, iż nie jest żonaty, marzy o poważnym związku i dzieciach. Wychwalał się cudownym charakterem, czym doprowadzał Żenię do łez… ze śmiechu. Doskonale znała jego humorki. – Spotkajmy się – napisała Żenia, czekając z zapartym tchem. – Jasne! – odpisał po sekundzie Artur. – Ale tymczasowo mieszka u mnie siostra, przygotowuje się do matury. Może na neutralnym gruncie, potem noc w hotelu? – Serio? – aż się wymsknęło Żeni. – Skąd masz pewność, iż dziewczyna od razu zechce jechać z tobą do hotelu? Normalna osoba by się obraziła! No, ale mi to na rękę… – To może do mnie? Mam dom na obrzeżach Warszawy, mieszkam sama. Nikt nam nie przeszkodzi… – A w myślach: ciekawe, czy się zgodzi? – Super pomysł! – ucieszył się Artur, najwyraźniej zadowolony, iż nie będzie musiał wydawać kasy na hotel. – Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości. – Ul. **** 25, godzina 22. Pasuje? – Jak najbardziej! Czekaj na mnie. Około dziewiątej Artur udawał, iż pilnie wzywają go do pracy. Nie mógł znaleźć kluczyków od auta i niechętnie spytał żonę, czy gdzieś je widziała. – Leżały na szafce nocnej – spojrzała mu prosto w oczy, ściskając kluczyki w kieszeni. – Może kot gdzieś zabrał? – Dobra, zamówię taksówkę. Nie czekaj na mnie, idź spać. Ale Żenia wcale nie miała zamiaru czekać. Po co? Spakowała się – miała własne mieszkanie po babci. Jedyne, co zostawiła po sobie – to wniosek rozwodowy w widocznym miejscu. Artur wrócił dopiero rano, wściekły. Sama droga zajęła mu ponad godzinę, a Angeliki z portalu ani śladu. Adres był prawdziwy, dom też – tylko iż zamiast ślicznotki otworzyła mu drzwi pani trzy razy większa od niego w lekko przeźroczystym szlafroczku. Dałby wszystko, żeby to wymazać z pamięci. Ledwo się jej wymknął – musiał wezwać taksówkę, długo czekał, zmarzł w marynarce. Jeszcze trafił na dziwnego kierowcę, który wywiózł go Bóg wie gdzie… Słowem: nocka marzeń. Dopiero wchodząc do mieszkania i widząc na stole wniosek rozwodowy, zrozumiał, kto stał za całą tą akcją. A tuż obok, czerwoną szminką, widniał napis: Ta słodka zemsta…

Pozdrowienia od żony – Kochanie, odbierzesz mnie d...

twojacena.pl 3 dni temu Cześć od żony Kochanie, odbierzesz mnie z pracy? Zosia dzwoni do męża, mając nadzieję, iż po ciężkim dniu nie będzie musiała przez czterdzieści minut tłuc się zatłoczonym autobusem. Jestem zajęty rzuca przez telefon Bartek. W tle wyraźnie słychać tel...
To się choćby nie podlega dyskusji – Nina będzie mieszkać z nami, to się choćby nie podlega dyskusji – powiedział Zdzisław, odkładając łyżkę na bok. Do kolacji choćby się nie tknął, najwyraźniej szykował się na poważną rozmowę. – Pokój jest, właśnie skończyliśmy remont. Za dwa tygodnie córka wprowadzi się do nas. – Niczego nie zapomniałeś? – Ksawera policzyła do dziesięciu w myślach i zapytała. – Na przykład tego, iż ten pokój przeznaczyliśmy dla naszego przyszłego WSPÓLNEGO dziecka? Albo, iż Nina ma matkę, z którą powinna mieszkać? – Pamiętam, iż myśleliśmy o dziecku – mruknął mężczyzna. Liczył, iż żona przyjmie jego decyzję bez sprzeciwu i dalsze rozmowy będą niepotrzebne. – Ale trudno, odłożymy to na dwa, trzy lata. Ty masz jeszcze studia przed sobą, to nie czas na dzieci. Poza tym, Nina nie chce mieć rodzeństwa. A jeżeli chodzi o jej matkę… – Zdzisław uśmiechnął się krzywo – pozbawię ją praw rodzicielskich. Dla dziecka jest po prostu niebezpiecznie przebywać w jednym mieszkaniu z tą kobietą! – Dla dziecka? – Ksawera uniosła brwi ze zdziwieniem. – Ona ma przecież dwanaście lat! Widzę, iż dobrze wychowana dziewczynka, swoją drogą. I w czym to zagrożenie? W tym, iż twoja córka nie może wychodzić po dziesiątej wieczorem? Czy może dlatego, iż jest zmuszana odrabiać lekcje pod groźbą odebrania telefonu lub odcięcia internetu? Twoja była to chyba święta, skoro jeszcze nie sięgnęła po pas! – Nic nie wiesz – prychnął mężczyzna przez zęby. – Nina pokazywała mi siniaki, dała przeczytać sms-y z wyzwiskami i groźbami! Nie pozwolę zniszczyć życia mojej córce! – Właśnie to robisz, pozwalając jej rządzić. Ksawera delikatnie wstała od stołu, zostawiając prawie nietkniętą zupę. Straciła apetyt, a widok zagniewanego męża wywoływał tylko ból głowy. Mówili jej – nie spiesz się ze ślubem! Pomieszkajcie razem, sprawdźcie swoje uczucia… Ale przecież ona wie lepiej! Chciała też wyprzedzić koleżanki… Dlaczego znajomi byli przeciwni szybkiemu ślubowi? Powody były jasne – Zdzisław to drugi mąż, starszy o piętnaście lat, a do tego miał całkiem dużą córkę, w której był zakochany po uszy. Trzy powody – osobno może nic wielkiego, razem… niemal katastrofa. W gruncie rzeczy dwa pierwsze powody nie sprawiały wielkiego dyskomfortu. Wręcz przeciwnie, podobało jej się, iż mąż jest starszy i ma doświadczenie rodzinne. Wiedziała z pierwszej ręki, iż rozwód odbył się za porozumieniem stron, a Ala nie miała do niego pretensji. Największym problemem była jednak… Nina. Skrajnie rozpieszczone i nieposłuszne dziecko, które większość życia spędzało z babcią – rodzice pracowali w pocie czoła, by zapewnić jej lepszą przyszłość. Rozwód rodziców jakoś specjalnie dziewczynki nie dotknął, bo wiedziała, iż tata nigdy jej nie zostawi, choćby jak się ponownie ożeni. Ale nowa rodzina mamy… na to nie była gotowa. Nie dość, iż ojczym wziął się za jej wychowanie, to jeszcze mama, która zmieniła pracę i zaczęła spędzać w domu więcej czasu, w pełni go wspierała. Godzina policyjna, lekcje, korepetycje, bo Nina zalegała z większością przedmiotów… Wszystko to straszliwie ją denerwowało. Przyzwyczajona do telewizora i komputera, była wściekła. Tak wściekła, iż zaczęła wymyślać niestworzone historie i denerwować nimi ojca. Nina chciała mieszkać z tatą, doskonale wiedząc, iż przez jego pracę będzie mieć dużo swobody. Ksawera się nie liczy – nie zamierzała słuchać macochy starszej zaledwie o dziewięć lat. Dla „wolnego życia” była gotowa na wszystko. ********************** – Nina przyjedzie dzisiaj. Przygotuj jej pokój i, proszę, nie denerwuj jej, i tak sporo przeszła – Zdzisław postawił żonę przed faktem, dobierając krawat do nowego garnituru. – Gdybym wiedział, iż Ala przez faceta zacznie gnębić dziecko… Ale co teraz? Czasu nie cofniemy. – Czyli naprawdę się zdecydowałeś? Chcesz, żeby córka mieszkała z nami? – Ksawera do ostatniej chwili miała nadzieję, iż się nie uda. – Kto będzie jej pilnować? Ty wracasz najwcześniej o ósmej. – Ty. To nie trzylatka, da sobie radę sama – wzruszył ramionami. – A ja mam egzaminy za pasem, sam mówiłeś, iż muszę się skupić na nauce – odparowała chłodno. – Niech Nina będzie cichutka i nie przeszkadza. Mam nadzieję, iż potrafi myć naczynia i podłogi, bo przez najbliższe dwa tygodnie to jej zaszczytne zadania. – Nie jest sprzątaczką… – Ja też nie – przerwała żonie. – Ale jak ma mieszkać z nami, niech pomaga w domu. Lepiej ustal z córką zasady wspólnego życia. ************************ – Tato, poważnie pozwolisz jej tak mnie traktować? choćby z koleżankami nie można się spotkać, twoja żona całą robotę zrzuca na mnie, a sama tylko ogląda telewizję. Ksawera, zupełnym przypadkiem podsłuchawszy rozmowę, uśmiechnęła się krzywo. Jasne… Jeszcze żeby cokolwiek dało się na nią zrzucić. Prędzej niebo spadnie! – Porozmawiam z Ksawerą, obiecuję. Ale ty też się postaraj dogadać. Wiem, iż ci ciężko, ale nie dam rady wszystkiego pilnować – mówił Zdzisław. – Znajdź z nią wspólny język, pokaż, jaka jesteś fajna. – Dobrze, spróbuję… – burknęła Nina, widząc, iż na razie ojca nie przekona. – A to prawda, iż kupiłeś jej samochód? – Tak. A co? – Nic! A mi powiedziałeś, iż nie stać cię, żeby wysłać mnie na wakacje za granicę! Tak bardzo marzyłam… – Sama nie pojedziesz, masz dwanaście lat. W wakacje pojedziemy razem. – Nie chcę całą rodziną! Ty mnie wcale nie kochasz, po co mnie od mamy zabrałeś? Twoja żona tylko się mną denerwuje, ty ciągle jesteś zajęty… Dalej Ksawera już nie słuchała. Zrozumiała, iż Nina postawi na swoim. I nie tylko w sprawie wyjazdu. Przebiegła dziewczynka postanowiła usunąć z rodziny kolejną „pretendentkę do tatusiowego portfela”. I wyglądało na to, iż jej się uda. Ksawera miała dość wyrzutów męża i postanowiła – jedna kłótnia więcej i bierze rozwód. A na koniec jeszcze uprzykrzy Ninie euforia zwycięstwa, przypominając, iż choćby po rozwodzie Zdzisław będzie musiał płacić alimenty. ********************** I rzeczywiście, wieczór zaczął się od lawiny pretensji. Ksawera wysłuchała wszystkiego i ze spokojem ogłosiła, iż wnosi pozew o rozwód. – Chcę żyć spokojnie, zamiast słuchać steku obelg na swój temat. A mówiłam ci, iż uleganie córce to zły pomysł – zobaczywszy triumfalny uśmiech Niny, Ksawera gwałtownie sprowadziła ją na ziemię. – Ty się za bardzo nie ciesz. Kto wie, jak długo jeszcze wszystko będzie po twojemu. Na przykład mogę postawić przed twoim ojcem ultimatum – jeżeli chce się kontaktować z naszym dzieckiem – Ksawera pogładziła się po brzuchu – to musi odesłać cię z powrotem do matki. Albo coś w tym stylu. Zanim Nina zdołała wykrztusić z siebie słowa, a Zdzisław pojął, co się dzieje, Ksawera zabrała spakowaną walizkę i wyszła. Wcale nie była w ciąży – po prostu chciała zdenerwować złośliwą dziewuchę. I dać nauczkę mężczyźnie, który kompletnie nie zna się na psychologii dzieci… To się choćby nie podlega dyskusji – czyli kiedy mąż decyduje za całą rodzinę, teściowie mają rację, a macocha woli rozwód niż wychowywanie cudzej córki

To się choćby nie podlega dyskusji – Nina będzie m...

twojacena.pl 3 dni temu To choćby nie podlega dyskusji Nina zamieszka z nami, to choćby nie podlega dyskusji powiedział Zbigniew, odkładając łyżkę na bok. Do kolacji w ogóle nie tknął, najwyraźniej szykując się na poważną rozmowę. Mamy przecież wolny pokój, właśnie skończyl...
Nie wytrzymała do końca – Składam pozew o rozwód – powiedziała spokojnie Weronika, wręczając mężowi kubek z herbatą. – adekwatnie, już złożyłam. Kobieta wypowiedziała to jakby mówiła o codziennej sprawie, czymś w rodzaju „na obiad będzie dziś kurczak z warzywami”. – Mogę zapytać, od kiedy… Hm, dobra, nie przy dzieciach – Artur, widząc dwie bardzo zmartwione buzie synków, zaczął mówić ciszej i spokojniej. – Czym ci zawiniłem? Już nie wspominając, iż dzieci potrzebują ojca. – Myślisz, iż innego ojca nie znajdę? – kobieta przewróciła ostentacyjnie oczami i uśmiechnęła się złośliwie. – Czym zawiniłeś? Wszystkim! Liczyłam, iż życie z tobą będzie przypominać spokojne jezioro, a nie rwącą rzekę! – Chłopaki, zjedliście już? – nie chciał kontynuować tej rozmowy przy dzieciach. – Biegiem się pobawić. I nie podsłuchiwać! – rzucił za synami, znając ich ciekawą naturę. – A teraz możemy dokończyć. Weronika niezadowolona zacisnęła usta. choćby teraz próbuje rządzić! Gra przykładnego ojca… – Mam już dość takiego życia. Nie chcę każdego dnia spędzać ośmiu godzin w pracy, uśmiechać się do kolegów, użerać się z klientami… Chcę spać do południa, chodzić po drogich sklepach, po salonach piękności. A ty mi tego dać nie możesz. Wystarczy! Oddałam ci najlepsze dziesięć lat mojego życia… – Możesz darować sobie te wzniosłe słowa? – przerwał jej sucho Artur. – No to chyba te dziesięć lat temu sporo się natrudziłaś, żeby wyjść za mnie za mąż? Sam wtedy wcale nie paliłem się do ślubu. – Każdemu zdarza się pomylić. Rozwód odbył się gwałtownie i cicho. Chłopców Artur, choć z ciężkim sercem, zgodził się zostawić Weronice pod warunkiem, iż każdy weekend i wakacje będą spędzać z nim. Weronika łatwo się zgodziła. Pół roku później Artur przedstawił synom swoją nową żonę. Uśmiechnięta i wesoła Lubomira podbiła serca chłopców, którzy nie mogli się doczekać kolejnych weekendów u ojca, czym strasznie drażnili matkę. Jeszcze bardziej drażniło ją, iż Artur dostał spadek po jakimś dalekim wuju, kupił wielki dom pod Warszawą i żyje w dostatku. Choć pracy nie rzucił, alimenty płaci niewielkie, woli sam ubierać synów od stóp do głów, kupować im gadżety i jeszcze sam pilnuje wydatków! Czemu ona nie wytrzymała jeszcze tego pół roku? Gdyby tylko Weronika wiedziała… Teraz inaczej by to rozegrała! Ale może jeszcze nie wszystko stracone? ***** – Może napijemy się herbatki? Jak za dawnych lat – Weronika zalotnie uśmiechała się, kręcąc na palcu kosmyk długich włosów. Króciutka sukienka podkreślała atuty, a staranny makijaż odjął jej lat… Oj, bardzo się postarała, wyglądała olśniewająco! – Nie mam czasu – odpowiedział Artur, z obojętnością patrząc na byłą żonę. – Chłopcy są już gotowi? – Jeszcze coś szukają, pewnie się zejdzie jeszcze z dziesięć minut – rozczarowana powiedziała kobieta, nie ustępując. – Może wspólnie spędzimy Sylwestra? Kacper z Jurkiem pół dnia ubierali choinkę. – Ustaliliśmy w sądzie – ferie są moje. Jedziemy świętować do świetnej wsi na Mazurach, gdzie jest mnóstwo śniegu i miejsca do jazdy na nartach czy snowboardzie. Lubomira wszystko zorganizowała. – Ale to rodzinne święta… – I właśnie będziemy świętować – w rodzinie. A jak będziesz się stawiać, to odbiorę ci synów przez sąd. Gdy za byłym mężem i roześmianymi dziećmi zamknęły się drzwi, Weronika ze złości rozbiła drogi serwis kawowy, kiedyś prezent ślubny. Lubomira… znowu ta Lubomira! Po co ona się tak wtrąca? Ciągle udaje, iż uwielbia chłopców, a pewnie odlicza dni do ich powrotu. Kto jak kto, ale Weronika wie najlepiej, jak rozrabiackie i kapryśne są jej dzieci! A może to… pomysł? Weronika satysfakcjonująco się uśmiechnęła. Jeszcze nie wszystko stracone. Cały majątek Artura może być znowu w jej rękach… ***** – A co to? – zapytał Artur, unosząc brwi na widok walizek stojących w przedpokoju. – Jak to co? Rzeczy. Kacpra i Jurka – Weronika lekko kopnęła jedną z nich. – Skoro już masz swoje życie ułożone, to nadszedł czas na moje zmiany. Wiesz, nie każdy facet chce wychowywać cudze dzieci, więc chłopcy zostają z tobą. Byłam już w opiece społecznej, poinformowałam ich, a teraz wystarczy sprawy dopiąć prawnie. Zajmij się tym, ja wyjeżdżam na urlop z bardzo obiecującym kawalerem. Zostawiając zszokowanego Artura patrzącego za sobą, Weronika ruszyła do czekającego na nią auta. Ciekawe, ile ta “święta” Lubomira wytrzyma? Tydzień? Może dwa? Artur wybierze dzieci i wróci do niej. I do jej pieniędzy… Minęły dwa tygodnie. Miesiąc. Dwa. Telefon z prośbą o zabranie dzieci nie zadzwonił. Z rozmów z chłopcami wynikało, iż Lubomira nigdy się na nich nie zdenerwowała! Jak to możliwe? Dwaj łobuziaki nagle zamienili się w aniołki? Niemożliwe! – Jak chłopcy się zachowują? Jeszcze masz do nich cierpliwość? – Weronika nie wytrzymała i zadzwoniła do byłego męża. – Są świetni, nie rozrabiają, pomagają, słuchają – Arturowi głos wyraźnie zmiękł na temat dzieci. – Po prostu złote chłopaki! – Tak? – zdziwiła się Weronika. – U mnie ciągle coś psocili… – Bo dzieciom trzeba poświęcić czas – prychnął Artur. – A ty cały czas tylko przyklejona do telefonu. Nawiasem mówiąc, przeprowadzamy się. Jak będziesz chciała, mogę przywieźć chłopaków na ferie. – Ale… To też moje dzieci! – Sama mi oddałaś wszystkie prawa – zaśmiał się Artur. – Matka się znalazła. Weronice pozostało płakać nad rozlanym mlekiem. Męża (i pieniędzy!) nie odzyskała, z nowym adoratorem nie wyszło, a dzieci będą teraz daleko. Chociaż… chyba nie będzie za nimi aż tak tęsknić – polubiła swoje nowe, wygodne życie skupione na sobie. Jakież to niesprawiedliwe! Przetrzymać dziesięć lat i zrezygnować pół roku przed dostatnim życiem… Niesprawiedliwe…

Nie wytrzymała do końca – Składam pozew o rozwód –...

newskey24.com 3 dni temu Nie wytrzymała Składam pozew o rozwód powiedziała spokojnie Weronika, podając mężowi kubek herbaty. adekwatnie, już to zrobiłam. Zabrzmiało to tak zwyczajnie, jakby mówiła o codziennych sprawach, choćby na obiad dzisiaj rosół. Pozwól, iż zapytam, od ...
Pociąg zerwał oblodzoną linię trakcyjną. Ewakuowano pasażerów

Pociąg zerwał oblodzoną linię trakcyjną. Ewakuowan...

tvn24.pl 3 dni temu Pociąg relacji Kołobrzeg - Kraków Główny zerwał oblodzoną linię trakcyjną na kołobrzeskim przejeździe kolejowym. Ewakuowano ponad trzydzieści osób.
Ślubu nie będzie – Czemu dziś taki cichy jesteś? – zapytała Ania. – Przecież umawialiśmy się: w sobotę jedziemy wybierać meble do sypialni. A ty jakiś markotny. Co się stało? Dawid wiedział: teraz albo nigdy. Musi powiedzieć już teraz. – Aniu… Ja chciałem coś ci powiedzieć. O ślubie. Ania długo czekała na tę rozmowę. Z Dawidem ustalili, iż wesele będzie skromne, ale widziała – Dawid chce dla niej prawdziwą uroczystość, z wieloma gośćmi, kamerzystą, organizacją… Tak bardzo czekała na tę rozmowę! – Tylko bez długich wstępów. Chyba wiem, co chcesz powiedzieć – uśmiechnęła się Ania. A Dawid odezwał się: – Może odłóżmy… Odłóżmy ślub. To nie była ta rozmowa, do której się przygotowywała. – Odłóżmy? – zamarła Ania. – Że co nagle? Dlaczego? Przecież dopiero ustalaliśmy, iż trzeba zamówić zaproszenia… Sam je wybierałeś… Rozmawialiśmy, kogo zaprosić! Zmieniłeś zdanie, nie chcesz się ze mną ożenić?? Jak w melodramacie, zaraz usłyszy, iż jego uczucie wygasło. Ale Dawid znowu nie grał według scenariusza. – Wiesz, z pieniędzmi teraz kiepsko – wymamrotał. – W pracy znowu zalegają z wypłatą. Nie udaje się nam zaoszczędzić. No i… Mieszkamy razem dopiero pół roku. To chyba za wcześnie, nie uważasz? – Za wcześnie? – burknęła Ania. – Dawid, jesteśmy ze sobą trzy lata! Trzy lata związku i pół roku wspólnego mieszkania to dla ciebie “za wcześnie”? Dawid już nie wyglądał na przestraszonego. – Nie zaczynaj, Aniu. Nie chcę się kłócić. Po prostu… robimy przerwę. Nie zmieniłem zdania, chcę się z tobą ożenić, ale ślub… to kosztuje. – Dobrze… To może po prostu się pobierzemy, a potem skromne spotkanie z przyjaciółmi? – Aniu, ale wtedy to nie będzie prawdziwy ślub. – To niech nie będzie! – westchnęła. – Ale marzyłaś o tym… – Jakoś przeżyję! Wymyśla, pomyślała Ania. – Aniu… – Powiedz szczerze. Coś się stało? Nie jesteś pewien, iż mnie kochasz? Albo… poznałeś kogoś innego? Bo “ślub jest drogi” nie brzmi przekonująco. Dawid pokręcił głową. – Nie, Aniu, przysięgam. Po prostu chcę, żeby wszystko było u nas idealnie, rozumiesz? A teraz nie mogę ci zapewnić wymarzonego ślubu. I no, pół roku… Jeszcze do końca się nie poznaliśmy. Powinniśmy sprawdzić, czy na pewno do siebie pasujemy… To choćby miało sens. Był przekonujący, ale Ania czuła niepokój. Rzadko kiedy Dawid tak się starał ją do czegoś przekonać. A przecież sam dopominał się, by gwałtownie ustalić datę ślubu. Udawała więc, iż wierzy. Po tej rozmowie Dawid przestał być po prostu chłopakiem – stał się idealnym partnerem. Poświęcał więcej uwagi drobiazgom, które wcześniej ignorował, jakby chciał odkupić winę za odwołany ślub. W sklepie zawsze pytał, czego chce Ania… Zmywał naczynia… Ale chodził przybity. Nie zamyślony, tylko ponury, wzdychał nocami i ucinał pytania Ani: „Nic, po prostu jestem zmęczony”. Ania nie naciskała. “Potem, potem”, – powtarzał głos w jej głowie. Po dwóch tygodniach zaproszenie do rodziców Dawida. Ania nie miała ochoty tam jechać. Dawid już nie wspominał o ślubie, a rodzice na pewno zapytają – będzie niezręcznie. Ale pojechać musieli. Temat ślubu się pojawił. – Kiedy wreszcie sprawicie nam radość? – zapytała jego mama, gdy ojciec oglądał telewizję. – Już wybraliśmy sale na bankiet, stoły na dwadzieścia osób. Rezerwować na jaki dzień? Dawid z równie kwaśną miną co Ania. Jakie rezerwować? Przecież nic nie będzie. – Mamo, przecież mówiliśmy. Odkładamy – mruknął. – Odkładacie? Czemu? Nie macie pieniędzy? Dawidek, przecież jako facet mogłeś o tym wcześniej pomyśleć… Po obiedzie panowie majstrowali przy głośniku, a Ania poszła do łazienki się ogarnąć. Czysto jak w szpitalu. Ani grama kurzu. choćby kosmetyków poza żelem pod prysznic i szamponem ani śladu. Mama Dawida wszystko trzyma w pokoju. Ania zawsze się dziwiła, iż jej się chce za każdym razem nosić te rzeczy do łazienki. Wytarła twarz ręcznikiem i… usłyszała rozmowę. Ściany w tej łazience miały dar przenoszenia dźwięku – o ile to czyjeś tajemnice. Dawid wrócił do kuchni i rozmawiał z matką. Ania usłyszała… – …Dawid, ty przypadkiem nie zamierzasz zerwać z Anią? Ania, wycierając brodę, zamarła. Co? Nie zamierzała się oszukiwać. Cicho, by nic nie skrzypiało, przyłożyła ucho do ściany. – Mamo, przecież mówiłem. Odkładamy, nie rozstajemy się. – Odkładacie – to taka wymówka! – syknęła Grażyna, – Widzę, jak się męczysz. Po co ci ona? To nie jest żona na ciebie. Żona powinna słuchać męża, a ta… Po co się żenić, jeżeli zaraz się rozwiedziecie? – Kocham ją, mamo – powiedział Dawid. Ania choćby się wzruszyła. Ale następne zdanie matki wybiło z głowy wszelkie sentymenty. – Kochasz ją, powiadasz? Przebiegła dziewucha, Dawid. Mówiłam ci! choćby żoną nie została, a już cię nastawiła przeciw nam. Nie pomagasz już siostrze, na działkę przestałeś jeździć… Ona cię zmienia i to na gorsze. Ania aż się przyssała do chłodnej płytki. Przeciwko nim? Kiedy? Przecież zawsze była maksymalnie uprzejma dla rodziców Dawida, choćby jak pan Henryk skrytykował jej nową fryzurę. Było przykro, ale przemilczała! Nie przypomniała sobie ani jednej sytuacji, w której celowo odwracałaby Dawida od rodziny. Wręcz przeciwnie, zawsze go do nich namawiała, wiedząc, jak ważna jest dla niego rodzina. I nagle – olśnienie: odkładanie ślubu nie chodziło o pieniądze. To mamusia, która udaje świętą, jest przeciwna ich ślubowi! Ania gwałtownie wróciła do kuchni. – O, Aniu, wyszłaś! Właśnie rozmawiałyśmy, iż nie ma co odkładać tej rejestracji. Młodzi jesteście, rozumiem, ale życie bez ślubu to nie dla mnie. Jakie to miłe z jej strony. – Oczywiście, pani Grażyno – uśmiechnęła się Ania. – Nie będziemy już zwlekać. Jak tylko trochę uzbieramy, lecimy do urzędu. Prawda, Dawid? – Tak, Aniu, adekwatnie to już jesteśmy po ślubie – przytaknął. Tej nocy, w drodze powrotnej, Dawid próbował ją objąć, ale Ania odsuwała się. Nie wiedziała, jak zacząć rozmowę. W ogóle pytać? jeżeli nie rzucił jej na żądanie matki, to przecież ją kocha… Ale ślub odwołał. – Zachowywałeś się dziwnie, gdy twoja mama zaczęła mówić o ślubie – powiedziała, patrząc na znikające za oknem światła miasta. – Ja? Nie, po prostu… ona się spieszy, a ja… – Nie kłam. Nie spieszy cię do ślubu. Jest przeciwna naszemu ślubowi. Powiedziała, iż nastawiłam cię przeciw niej. I iż lepiej, żebyśmy się rozstali. Dawid nerwowo ścisnął kierownicę. – Słyszałaś? Aniu, mama się boi, iż się ożenię i o niej zapomnę. Typowe. Nie bierz tego do siebie. Przejdzie jej. Ania nie brała sobie do serca słów matki, która nie chce puścić syna. Bardziej niepokoiły ją słowa samego Dawida. Nie stanął w jej obronie. Po prostu przytaknął, byle nie kłócić się z mamą. Ślub pozostał tematem tabu. Dawid chodził jakby zjadł cytrynę, a na każde wspomnienie o przyszłości mówił tylko: „Może później…” Wtedy trafił jej się niezablokowany telefon Dawida. „Tylko sprawdzę godzinę – tłumaczyła sobie. – Nie będę czytać wiadomości. No może jedno oko…” Na ekranie powiadomienie od jego siostry, Weroniki. Weronika była tylko dwa lata młodsza od Ani, ale zachowywała się jakby miała dwanaście. Bez pracy, bez studiów, mieszkała z rodzicami i na ich koszt. Wiadomość była jednoznaczna: – Wiadomo, kasy nie zobaczę. Znowu jesteś pod pantoflem. No to mieszkaj sobie z tą swoją, skoro jakaś dziewucha ważniejsza niż rodzina. Ania przeczytała. „Znowu jesteś pod pantoflem”. I przypomniało jej się coś sprzed decyzji o odwołaniu ślubu, gdy Weronika znów dzwoniła do Dawida po pieniądze. Wtedy Ania nie wytrzymała i powiedziała: – Dawid, ma 27 lat, mieszka z rodzicami i prosi cię o kasę na rozrywki. Może czas, żeby sama zaczęła zarabiać? Nasz budżet nie jest z gumy. Nie wtrącałaby się, ale to były także jej pieniądze, nie chciała utrzymywać jego rodziny. Dawid przyznał jej rację, choć bez entuzjazmu – „tak, masz rację, Aniu. Czas skończyć”. Teraz już wiedziała, kto nastawia wszystkich przeciwko niej. Wzięła telefon Dawida, skopiowała wiadomość od Weroniki i wysłała ją sobie na swój numer, by mieć dowód. Odłożyła telefon na miejsce. Dawid strzepywał śnieg w przedpokoju: – Wziąłem chleb i twoją ukochaną czekoladę z orzechami. I pomyślałem sobie, Aniu, iż może powinniśmy… – Dawid – przerwała mu Ania. – No, Dawid. A na kogo niby czekasz, hmm? – zażartował. Ale Ania nie żartowała. – Co ci pisze Weronika? – zapytała. Dawid przypomniał sobie, iż najlepszą obroną jest atak, i obraził się: – Ty mi grzebiesz w telefonie, kiedy mnie nie ma?? Typowa zmiana tematu. – To nieważne, Dawid. Chcę, żebyś mi to wyjaśnił. Teraz. Dawid zbladł, chwilę milczał, jego twarz przeszła pełną gamę emocji – od złości do paniki. – Daj spokój, Aniu, nie przejmuj się. pozostało dziecinna, obraża się o byle co. – O co się obraża? Że poprosiłam, by dorosła? – dopytała Ania. – Przyzwyczaiła się, iż zawsze może brać od brata. Trudno się odzwyczaić od darmowych pieniędzy. Nie martw się, przejdzie jej. – A to ona nastawiła twoich rodziców przeciwko mnie? – No… tak – przyznał Dawid. – Tłumaczyłem im, iż to nasze pieniądze i Weronika powinna sama… Ale mama od razu: “Ania cię zniewoliła, odwróciłeś się od rodziny dla niej!” Ale ja tak nie uważam… – Ale ślub odwołałeś… Dobrze. Jestem winna temu, iż twoja rodzina jest przeciwko mnie. Ale ty… ty naprawdę chcesz się ze mną ożenić? Czy po prostu odwlekasz decyzję, bo boisz się powiedzieć “nie” mamie? – Chcę się z tobą ożenić! Ale teraz nie mogę… Może później… jak wszystko ucichnie… I wszystko jasne. – Wiesz co, Dawid, zrozumiałam coś… Nie chcę wychodzić za mąż za faceta, który nie jest pewien swoich uczuć i drży przed każdym westchnieniem swojej siostry. Dobrze, iż ten ślub został odwołany.

Ślubu nie będzie – Czemu dziś taki cichy jesteś? –...

twojacena.pl 4 dni temu Ślubu nie będzie Czemu dziś taki cichy jesteś? zagadnęła Milena. Przecież ustaliliśmy, iż w sobotę jedziemy wybierać meble do sypialni. A ty taki przygaszony… Coś się stało? Piotr wiedział: teraz albo nigdy. To musi być teraz. Milenko Muszę ci...
Głupia Anka? Tak ją wszyscy uważali… Piętnaście lat małżeństwa z niewiernym mężem, dwójka dzieci: czternastoletnia Alicja i siedmioletni Serguś, praca księgowej w fabryce zabawek z głodową pensją, wiecznie pusty lodówka i domowy bałagan. Mąż zdradzał ją niemal jawnie — pierwsza zdrada już w drugi dzień po ślubie z kelnerką! Przyjaciółki próbowały otworzyć jej oczy, ale Ania tylko się uśmiechała i milczała. Pewnego dnia, w dziesiąte urodziny Sergusia, mąż oznajmił, iż się zakochał i chce rozwodu. Ania zgodziła się bez kłótni. Następnego dnia w jego mieszkaniu zamieszkał obcy facet, córka wyjechała na studia za granicę, a młodszy syn nagle przestał się „odnajdować”. Rozwód wywrócił wszystko do góry nogami — Ania od lat oszczędzała każdy grosz, przejęła mieszkanie dzięki pełnomocnictwu, a dzieci… cóż, DNA powiedziało wszystko. Zdradzona żona pokazała, iż kobieca zemsta niejedno ma imię: Głupia Anka już dawno nie była taka głupia.

Głupia Anka? Tak ją wszyscy uważali… Piętnaście la...

naszkraj.online 4 dni temu GŁUPIA DZIEWCZYNA Wszyscy w miasteczku uważali Janeczkę za naiwną. Z mężem, Zbyszkiem, przeżyła już piętnaście lat. Doczekali się dwójki dzieci: Wioletta miała czternaście lat, a Stasiu dopiero siedem. Mąż zdradzał ją niemalże otwarcie. Pierwszą zdra...
Na Bałtyku w lodzie uwięziony został jacht. Czeka na odwilż

Na Bałtyku w lodzie uwięziony został jacht. Czeka ...

wiadomosci.wp.pl 4 dni temu Jacht żaglowy Red Rose został unieruchomiony w zamarzniętej Zatoce Puckiej około siedmiu kilometrów od brzegu. Jednostka wcześniej zerwała się z cum i dryfowała po akwenie, zanim została uwięziona w lodzie.
Zaskakujące zakończenie

Zaskakujące zakończenie

newsempire24.com 4 dni temu 30 listopada 2025 r. Dziś w czterdziestym czwartym roku życia muszę wziąć się w garść i całkowicie przestawić swoje życie. Pakuję rzeczy do walizki, myśląc o tym, co mnie czeka. Muszę powiedzieć synowi, kiedy znajdę nowe miejsce pracy. Dobro,...
Pozdrowienia od żony — Kochanie, odbierzesz mnie z pracy? — Justyna zadzwoniła do męża z nadzieją, iż po ciężkim dniu nie będzie musiała tłuc się jeszcze czterdzieści minut zatłoczonym autobusem. — Jestem zajęty, — rzucił krótko Artur. W tle doskonale było słychać grający telewizor, więc Justyna wiedziała, iż mąż jest w domu. Do łez było jej przykro. Małżeństwo wisiało na włosku, a przecież jeszcze pół roku temu Artur był gotów nosić ją na rękach. Co się tak gwałtownie zmieniło? Nie umiała sobie odpowiedzieć. Dbała o linię, regularnie chodziła na siłownię. Wyśmienicie gotowała — nie bez powodu pracowała w popularnej restauracji. Nigdy nie wyciągała ręki po pieniądze, nie robiła scen, była gotowa spełnić każdą jego zachciankę… — gwałtownie mu się znudzisz, — kręciła głową mama, wysłuchując żali Justyny. — Nie można we wszystkim ustępować facetowi. — Ja po prostu go kocham, — bezradnie uśmiechała się córka. — I on mnie kocha… ****************************** — Jednak mu się znudziłam, — przygryzła usta Justyna, przeglądając historię przeglądarki. Okazało się, iż Artur każdą wolną chwilę spędzał na portalach randkowych, flirtując z kilkoma dziewczynami naraz. — Czemu nie mógł spokojnie ze mną porozmawiać? Zrozumiałabym i odeszła. Po co się męczyć ze znienawidzoną żoną i dręczyć ją takim traktowaniem? Rozwód. Trudno, jest silna, poradzi sobie. Ale tak łatwo mu nie odpuści. Zasłużył na małą słodką zemstę… Jeszcze tego samego wieczoru Justyna założyła konto na tym samym portalu, co Artur, znalazła jego profil i napisała. Zdjęcie wzięła z Internetu, trochę przerobiła w Photoshopie i była pewna, iż Artur się złapie. Złapał się. Rozpoczęły się gorące rozmowy. W wiadomościach Artur zapewniał, iż jest kawalerem, gotowym na poważny związek i dzieci. Wychwalał swój cudowny charakter, co doprowadzało Justynę do łez ze śmiechu — przecież doskonale wie, jaki on jest naprawdę. — Spotkajmy się, — zaproponowała Justyna i z zapartym tchem czekała na odpowiedź. — Bardzo chętnie, — odpisał po paru sekundach Artur. — Tylko ostatnio siostra mieszka u mnie w mieszkaniu, uczy się do matury. Może więc spotkajmy się na neutralnym gruncie, a potem pójdziemy do hotelu. — Serio? — wymsknęło się Justynie. — Skąd u ciebie ta pewność, iż dziewczyna od razu pobiegnie z tobą do hotelu? Każdy normalny człowiek by się obraził! No, ale to mi na rękę. — To może do mnie? Mieszkam sama w domku pod Warszawą. Zapraszam, nikt nam nie przeszkodzi… — A w głowie miała już wątpliwości: zgodzi się czy nie? — Świetny pomysł! — Artur aż się ucieszył. Najwyraźniej dlatego, iż nie będzie musiał wydawać pieniędzy na hotel. — Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości. — Ulica **** 25, godzina dziesiąta wieczorem. Pasuje? — Jasne! Czekaj na mnie. Przed dziewiątą Artur udał, iż musi pilnie pójść do pracy. Nie mógł znaleźć kluczyków od auta, więc niechętnie spytał żonę, czy nie widziała ich gdzieś. — Leżały na komodzie, — odpowiedziała Justyna z niewinną miną, a klucze trzymała schowane w kieszeni. — Może kot zabrał? — Trudno, zamówię taksówkę. Nie czekaj na mnie, idź spać. Ale Justyna nie zamierzała czekać. Po co? Spędziła ten czas produktywnie — pakując swoje rzeczy. Miała własne mieszkanie po babci, więc nie musiała się martwić. Jedne, co zostawiła po sobie, to wniosek o rozwód położony w najbardziej widocznym miejscu. Artur wrócił do domu dopiero rano, wściekły jak osa. Mało tego, iż podróż w jedną stronę zajęła mu ponad godzinę, to jeszcze Angeliki z portalu tam nie było. Adres był prawdziwy, dom również — ale zamieszkiwała go zupełnie nie ta modelka ze zdjęcia. Drzwi otworzyła kobieta trzy razy większa od niego, ubrana jedynie w półprzezroczysty szlafrok. Artur oddałby wtedy wszystko, by wymazać ten widok z pamięci. Mało brakowało, a nie dałby rady uciec tej szalonej! Musiał ponownie zamawiać taksówkę, długo czekać w cienkim garniturze aż zmarzł na kość. Na dodatek kierowca okazał się podejrzany, a najpierw wywiózł go na drugi koniec miasta… To była „wesoła” noc. Dopiero po powrocie do mieszkania, widząc wniosek o rozwód na stole, Artur zrozumiał, kto był autorem całej tej komedii. Bo obok, szminką na blacie widniał napis: Ta słodka zemsta…

Pozdrowienia od żony — Kochanie, odbierzesz mnie z...

naszkraj.online 4 dni temu Cześć od żony Kochany, odbierzesz mnie z pracy? Wioleta zadzwoniła do męża z nadzieją, iż po ciężkim dniu w kawiarni nie będzie musiała tłuc się czterdzieści minut tramwajem przez pół Warszawy. Jestem zajęty odpowiedział lakonicznie Artur. W tle wyra...
Moja była żona chciała mnie pozwać o połowę mieszkania, ale nie przewidziała, iż miałem już wszystko zaplanowane

Moja była żona chciała mnie pozwać o połowę mieszk...

polregion.pl 4 dni temu Dziś znów musiałem stanąć przed sądem, ale tym razem z moją drugą żoną, Eweliną. Nie będę roztrząsał, kto zawinił bardziej w końcu w małżeństwie zawsze oboje ponoszą odpowiedzialność. Jednak prawda jest taka, iż Ewelina znalazła sobie kogoś innego bo...
Głupia Anka – Tak ją wszyscy nazywali. Z mężem, Waldkiem, była już piętnaście lat. Dwójka dzieci: Ala ma czternaście, a Serek siedem lat. Waldek zdradzał ją prawie otwarcie; pierwszy raz już drugiego dnia po ślubie, z kelnerką w hotelu. Potem nie sposób ich zliczyć. Koleżanki próbowały otworzyć jej oczy, a ona tylko się uśmiechała i milczała. Anka pracowała jako księgowa w fabryce zabawek – pensja mizerna, pracy ogrom, zdarzało się, iż po nocach wypełniała raporty kwartalne i roczne. Waldek zarabiał bardzo dobrze, ale i tak wiecznie brakowało pieniędzy. W lodówce – pusto, a z gotowanych dań, w najlepszym razie, barszcz i kotlety z makaronem. Wszyscy się dziwili, gdy widzieli Waldka z kolejną kochanką, a do domu wracał suchy jak wiór. „Ojtam, głupia ta Anka, po co ona to znosi?” – powtarzały sąsiadki. W dzień, gdy Serek miał dziesiąte urodziny, Waldek oświadczył, iż chce rozwodu – zakochał się, rodzina to nie dla niego. „Anka, nie obrażaj się, ale składam pozew. Jesteś zimna jak ryba, choćby dobrą gospodynią nie jesteś.” – „Dobrze. Zgadzam się na rozwód.” Waldek był w szoku – liczył na awanturę. „Spakuj rzeczy, ja ci przeszkadzać nie będę. Klucz zostaw pod wycieraczką.” – powiedziała Anka z tajemniczym uśmiechem, a Waldek zapomniał o sprawie, rozmarzony o nowym życiu. Następnego dnia wrócił z nową wybranką – ale klucza pod wycieraczką nie znalazł. „Trudno – wymienię zamki.” – pomyślał. Klucz nie pasował. Zadzwonił dzwonkiem, otwiera potężny facet w szlafroku: „Czego chcesz, gościu?” – „To przecież moja mieszkanie!” – „A dokumenty masz?” Dokumentów Waldek nie miał, paszport ledwo znalazł, ale w nim – stempel wypisu sprzed dwóch lat. Załamany, szukał żony, ale Anka już tu nie pracowała od roku, córka wyjechała na studia za granicę, a Serek zmienił szkołę. Siedząc na ławce, załamał ręce – jak to się stało? Ta jego cicha Anka, a takie rzeczy odstawiła. Niby jak sprzedała mieszkanie? Wszystko wyjaśniło się w sądzie: własnoręcznie podpisał dwa lata temu pełnomocnictwo żonie na wszelakie formalności przy rekrutacji córki. Bez czytania. Został więc z niczym – a Eliza, nowa miłość, gdy tylko dowiedziała się, iż nie ma mieszkania, natychmiast zniknęła. „Trudno, chociaż alimentów nie dam!” Ale tu kolejny cios – dostał pozew o zaprzeczenie ojcostwa. Okazało się, iż dzieci Anki są z innym mężczyzną. W dniu ślubu przyłapała męża na zdradzie i zamiast walczyć lub rozpaczać, przeszła do kontrataku: zemsta zdradą, oszczędzanie, wszystkie pieniądze chowała, dzieci karmiła u babci, a na końcu przeprowadziła badania DNA. Waldek stracił wszystko – dom, dzieci, godność. Nigdy nie lekceważ zdradzonej kobiety – zemsta Anki była słodka i okrutna.

Głupia Anka – Tak ją wszyscy nazywali. Z mężem, Wa...

naszkraj.online 4 dni temu Głuptas Wszyscy przez lata mieli Marysię za głuptasa. Z mężem, Janem, żyła już piętnaście lat. Mieli dwójkę dzieci Zosię, która wtedy miała czternaście lat, i siedmioletniego Jacusia. Janek niemal jawnie chodził w bok. Po raz pierwszy zdradził ją już...
Mój syn obiecał mi dom na wsi jako prezent – gdy jednak tam przyjechaliśmy, ziemia zaczęła się pode mną zapadać.

Mój syn obiecał mi dom na wsi jako prezent – gdy j...

twojacena.pl 4 dni temu Mój syn obiecał mi dom na wsi, ale gdy tam dotarliśmy, świat zawalił mi się pod nogami. Nazywam się Stanisław i mam 78 lat. Nigdy nie sądziłem, iż będę szukał rady u obcych, ale teraz potrzebuję waszej pomocy. Większość...
Ślubu nie będzie — Dlaczego jesteś dziś taki cichy? — zapytała Ania. — Przecież ustaliliśmy, iż w sobotę jedziemy wybierać meble do sypialni. Wyglądasz na przygnębionego. Co się stało? Dawid wiedział, iż musi powiedzieć to teraz albo nigdy. To była ta chwila. — Aniu… Chciałem z tobą porozmawiać. O ślubie. Ania od dawna czekała na tę rozmowę. Ustalili z Dawidem, iż wesele będzie skromne, ale widziała, iż on tak naprawdę chciałby zorganizować jej prawdziwe, polskie wesele — z gośćmi, kamerzystą, organizatorami… Jak ona na to czekała! — Tylko proszę, nie owijaj w bawełnę. Wydaje mi się, iż wiem, co chcesz powiedzieć — uśmiechnęła się Ania. A Dawid powiedział: — Odłóżmy… Odłóżmy ślub. To zupełnie nie była rozmowa, do której się przygotowała. — Odłóżmy?! — oniemiała — Co to za nagły pomysł? Dlaczego? Przecież przed chwilą rozmawialiśmy o zaproszeniach… Sam je wybierałeś! Ustalaliśmy listę gości! Rozmyśliłeś się, nie chcesz się ze mną ożenić?? Jak w melodramacie, teraz zaraz powie, iż uczucia się wypaliły. Ale Dawid znów powiedział coś niespodziewanego. — Po prostu z pieniędzmi teraz słabo — wymamrotał — W pracy opóźniają pensję. Trudno nam coś odłożyć. I… Mieszkamy razem tylko pół roku. Może za wcześnie, jak sądzisz? — Za wcześnie? — Ania aż się zadławiła — Dawid, jesteśmy razem trzy lata! Trzy lata związku, pół roku wspólnego mieszkania to dla ciebie „za wcześnie”? Dawid nie wyglądał już na wystraszonego. — Nie zaczynaj, Aniu. Nie chcę awantury. To tylko… pauza. Nie rozmyśliłem się, ale ślub to spory wydatek. — Dobrze… To może pójdziemy tylko do Urzędu, podpiszemy, a potem zrobimy imprezę z przyjaciółmi. — Aniu, wtedy nie będziemy mieli prawdziwego wesela. — I niech nie będzie! — Przecież o tym marzyłaś… — Przeżyję! Szuka dziwnych wymówek. — Dawid… — Powiedz szczerze. Coś się stało? Nie jesteś pewien, iż mnie kochasz? A może… poznałeś kogoś nowego? Bo „ślub jest za drogi” nie brzmi zbyt przekonująco. Dawid pokręcił głową. — Nie, Aniu, przysięgam. Po prostu chcę, żeby wszystko było idealnie, rozumiesz? Teraz nie mogę zapewnić ci wymarzonego wesela. I tak — pół roku. Nie do końca zdążyliśmy się do siebie przyzwyczaić. Musimy się przekonać, czy naprawdę pasujemy… Jest w tym logika… Był przekonujący, ale intuicja Ani podpowiadała coś innego. Rzadko kiedy Dawid potrafił tak sprawnie ją do czegoś przekonywać. To przecież on sam nie znosił czekać z ustaleniem daty ślubu! Mimo to, Ania udawała, iż uwierzyła. Po tej rozmowie Dawid nie był już zwyczajnym chłopakiem, ale idealnym partnerem — sprzątał, pytał o jej potrzeby, mył naczynia… I coraz częściej chodził ponury. Nie po prostu zamyślony, tylko naprawdę przygnębiony. W nocy wzdychał patrząc w sufit i ucinał rozmowę krótkim: „Zmęczony jestem”. Ania nie naciskała. „Poczekaj, poczekaj” — powtarzała sobie w myślach. Po kilku tygodniach zaprosili ich do siebie rodzice Dawida. Ania długo się wzbraniała. Nie miała ochoty tam jechać. Dawid nie wspominał już o ślubie, a jego rodziców ciekawość z pewnością nie ominie — będzie niezręcznie. Mimo to pojechali. Rozmowa o ślubie pojawiła się od razu. — To kiedy nas w końcu uszczęśliwicie? — zapytała jego mama, gdy tata poszedł oglądać mecz — Mamy już upatrzoną salę na dwadzieścia osób. Na kiedy rezerwować? Dawid siedział ze skrzywioną miną, a Ania czuła się podobnie. Jakie rezerwować? Nic z tego nie będzie. — Mamo, przecież rozmawialiśmy. Odłożyliśmy — mruknął. — Odłożyliście? A to dlaczego? Pieniędzy nie macie? Dawid, trzeba było o tym pomyśleć wcześniej! Po obiedzie, gdy mężczyźni z zapałem grzebali przy psującej się wieży, Ania poszła do łazienki się ogarnąć. Tam zawsze było sterylnie, żadnego kurzu, choćby jej teściowa kosmetyki chowała w pokoju. Ania zawsze się dziwiła, iż chce jej się to nosić za każdym razem. Wycierała twarz ręcznikiem i nagle nasłuchiwała… Ściany łazienki świetnie przenosiły dźwięki rozmów o cudzych sekretach. Dawid rozmawiał szeptem z mamą w kuchni. I Ania usłyszała… — …Dawid, nie myślałeś, żeby zerwać z Anią? Ania, wycierając podbródek, zamarła. Co? Nie próbowała sobie wmawiać, iż się przesłyszała. Przylgnęła do zimnych płytek. — Mamo, przecież mówiłem. Odłożyliśmy. Ale się nie rozstaliśmy. — Odłożyliście — to tylko wymówka! — syczała pani Grażyna — Widzisz przecież, jak się męczysz. Po co ci ona? To nie jest żona. Żona powinna słuchać męża, a ta… Co za ślub, skoro za rok weźmiecie rozwód? — Kocham ją, mamo — powiedział Dawid. Ania prawie się wzruszyła. Ale następne słowa jego mamy wybiły jej sentyment z głowy. — Mówisz, iż ją kochasz? Sprytna z niej dziewczyna, Dawidzie. Już teraz nastawia cię przeciwko nam. Już nie chcesz pomagać swojej siostrze, nie przyjeżdżasz na działkę… Zmienia cię, i to na gorsze. Ania przykleiła się do ściany, przyciskając ucho do zimnych płytek. Nastawia przeciwko nim? Kiedy?! Zawsze była uprzejma choćby wtedy, gdy pan Jan krytykował jej nowe włosy. Było przykro, ale przemilczała! Nie pamiętała żadnej sytuacji, w której by celowo nastawiała Dawida przeciwko rodzinie. Wręcz odwrotnie, zawsze go zachęcała do kontaktów, bo wiedziała, jak ważna jest dla niego rodzina. I wtedy ją oświeciło: ślub nie jest odłożony z powodu pieniędzy, tylko przez jego mamę, która podłością patrzy jej w oczy! gwałtownie do nich wróciła. — O, Aniu wyszłaś! Właśnie rozmawialiśmy, iż nie ma co odkładać formalności. Rozumiem młodość, ale życie bez ślubu nie popieram. Jakże miło. — Oczywiście, pani Grażyno — powiedziała Ania — Nie będziemy długo zwlekać. Jak uzbieramy pieniądze — idziemy do Urzędu. Prawda, Dawidzie? — Tak, Aniu, możemy uznać, iż jesteśmy już prawie małżeństwem — podchwycił. Tamtej nocy, wracając do domu, Dawid próbował Anię przytulić, ale ona ciągle się odsuwała. Nie wiedziała, czy w ogóle zaczynać rozmowę. jeżeli Dawid nie zerwał z nią tylko przez rodzinę, to chyba jednak ją kocha… Ale ślub i tak odwołał. — Byłeś dziwny, kiedy twoja mama zaczęła mówić — powiedziała, obserwując znikające w oddali światła bulwaru. — Ja? Nie, ona po prostu naciska na ślub i… — Nie kłam, ona nie naciska. Ona jest przeciwko naszemu ślubowi. Powiedziała, iż nastawiłam cię przeciwko niej i chce, żebyśmy się rozstali. Dawid nerwowo szarpnął kierownicą. — Słyszałaś? Aniu, mama boi się, iż ożenię się i o niej zapomnę. Typowe. Nie bierz tego do siebie. Przejdzie jej. Anii wcale nie bolały słowa matki, której nie chciało się wypuścić synka spod skrzydełka. Niepokoiły ją słowa samego Dawida. Nie stanął w jej obronie. Wolał zgodzić się, byle nie wdawać się w spór z rodzicą. Temat ślubu pozostał otwarty. Dawid wciąż chodził ze skwaszoną miną, ale teraz, gdy Ania pytała o przyszłość, nieodmiennie odpowiadał: „Może potem…” I wtedy Ania zobaczyła niepilnowany telefon Dawida. „Tylko sprawdzę godzinę — wmawiała sobie — Nie będę czytać wiadomości. Zacznę tylko zerknąć jednym okiem”. Na ekranie świeciło się nowe powiadomienie od jego siostry, Weroniki. Weronika była raptem dwa lata młodsza od Ani, ale zachowywała się, jakby miała dwanaście. Bez pracy, bez studiów, żyje z rodzicami na ich koszt. Wiadomość była jednoznaczna: „No jasne, kasy nie zobaczę. Znowu jesteś pod pantoflem. No i żyj sobie z nią, skoro jakaś dziewucha ważniejsza od rodziny”. Ania czytała w kółko. „Znowu pod pantoflem”. I coś sobie przypomniała… Jeszcze zanim odwołali ślub, Weronika kolejny raz dzwoniła do Dawida po pieniądze, a Ania, nie wytrzymując, powiedziała: — Dawid, ona ma dwadzieścia siedem lat, mieszka z rodzicami, a ty masz sponsorować jej rozrywki? Może sama zacznie pracować? Nasz budżet nie jest z gumy. I nie wtrąciłaby się, ale chodziło też o jej pieniądze — sama zarabiała nie mniej niż Dawid, a na utrzymywanie rodziny nie pisała się. Dawid się zgodził. Niechętnie, ale jednak — „Masz rację, Aniu. Koniec z tym”. Teraz wszystko jasne — to Weronika nastawia wszystkich przeciwko Ani. Wzięła telefon Dawida, skopiowała wiadomość od Weroniki i wysłała ją na własny numer na dowód. Potem położyła telefon na miejsce. Dawid pakował zakupy w przedpokoju: — Kupilem chleb. I twój ulubiony czekoladę, z orzechami. Zastanawiałem się… może jednak pójdziemy… — Dawid — przerwała mu Ania. — No… Dawid. Kogoś innego się spodziewałaś? — próbował żartować. Ale Ania nie podjęła żartu. — Co ci pisze Weronika? — zapytała. Dawid przypomniał sobie, iż w razie czego trzeba od razu kontratakować i przeszedł w tryb obrażonego: — Grzebiesz mi w telefonie, jak mnie nie ma?? Klasyczna obrona. Przenoszenie winy. — Nie ważne, co zrobiłam, Dawid. Powiedz mi prawdę. Teraz. Dawid chwilę milczał. Przez jego twarz przeszła cała paleta emocji — złość, panika. — Oj Aniu, nie przejmuj się. pozostało mała, wszystko bierze do siebie. — Mała? O co się obraziła? O to, iż poprosiłam, by dorosła? — Przywykła, iż brat zawsze da. Przyzwyczaiła się. A odwyknąć od łatwych pieniędzy trudno. Odpuszczaj, zapomni się. — To ona nastawiła twoją rodzinę? — No… tak — przyznał — Próbowałem tłumaczyć, iż to nasze pieniądze, iż Werka powinna sama… Mama zaraz: „Anka cię pod pantofel wzięła, rodzinę rzuciłeś dla niej”. Ale ja tak nie myślę… — Ale ślub odwołałeś… No dobrze. Ona nastawiła twoją rodzinę przeciw mnie. Rozumiem. Nie umiem się z nimi dogadać. A ty sam co myślisz? Chcesz się ze mną żenić, czy tylko odkładasz, bo boisz się powiedzieć mamie „nie”? — Jasne, iż chcę! Tylko na razie nie mogę… Może potem… jak wszystko się uspokoi… No i wszystko jasne. — Wiesz co, Dawid… Zrozumiałam jedno… Nie chcę wychodzić za kogoś, kto nie jest pewien swoich uczuć i boi się własnej siostry. Dobrze, iż odwołaliśmy ślub.

Ślubu nie będzie — Dlaczego jesteś dziś taki cichy...

twojacena.pl 4 dni temu Ślubu nie będzie Dzisiaj Grzesiek był wyjątkowo zamyślony. Ostatnio umówiliśmy się, iż w sobotę jedziemy wybrać meble do sypialni. A on taki nieobecny, jakby mu ktoś kota utopił. Zapytałam: Czemu milczysz, Grzesiek? Coś się stało? Wiedziałam, iż prze...
Nie wytrzymała – VERA ogłasza spokojnie rozwód przy herbacie, chcąc wreszcie żyć jak dama: bez pracy, z luksusami i wolnym czasem. Po cichym rozstaniu synowie zostają przy matce, ale gwałtownie okazuje się, iż ich ojciec Artur, dzięki nieoczekiwanemu spadkowi i nowej uroczej żonie, zaczyna nowy, dostatni rozdział – ku rozpaczy byłej żony. Kiedy VERA próbuje odzyskać dawny komfort, podrzuca dzieci ojcu, licząc na rychły powrót „ojca roku”… ale życie pisze inny scenariusz: chłopcy odnajdują szczęście w nowym domu, a zazdrosna matka ostatecznie zostaje sama. Czy to na pewno sprawiedliwe – po tylu latach czekania przegapić wszystko na ostatniej prostej?

Nie wytrzymała – VERA ogłasza spokojnie rozwód prz...

naszkraj.online 4 dni temu Nie wytrzymała Składam pozew o rozwód spokojnie oznajmiła Weronika, podając mi filiżankę herbaty. A adekwatnie, to już złożyłam. Powiedziała to takim tonem, jakby informowała, iż na obiad będzie dziś rosół z makaronem. Nic szczególnego, zwyczajny dzi...
Bill Gates w aktach Epsteina. Komentarz jego byłej żony aż łamie serce

Bill Gates w aktach Epsteina. Komentarz jego byłej...

natemat.pl 4 dni temu W ujawnionych dokumentach śledczych dotyczących Jeffreya Epsteina pojawiły się wielkie nazwiska, a wśród nich Bill Gates. Założyciel Microsoftu w nowym wywiadzie opowiedział o kontaktach z finansistą. O sprawę zapytano też jego byłą żonę, Melindę Fre...
Wyszłam za mąż w wieku 50 lat, byłam pewna, iż znalazłam szczęście, a nie miałam pojęcia, co mnie czeka… Jestem jedną z tych kobiet, które wyszły za mąż późno. Niestety, mój późny związek też się rozpadł. Wszyscy mówili na mnie „mądrala”, bo naprawdę lubiłam się uczyć. Skończyłam magisterkę i zostałam bibliotekarką. Koleżanka poznała mnie z moim przyszłym mężem. Miał 59 lat, ale wcale się nie poddawał i szukał żony. Byłam młodsza od niego o dziewięć lat. Marek od razu skradł moje serce. Był wykształcony, kulturalny, pasjonował się poezją i literaturą. Zaczęliśmy rozmawiać, a po kilku miesiącach poprosił mnie o rękę. Zgodziłam się, bo od dawna marzyłam o rodzinie. Po ślubie zamieszkaliśmy u mnie, bo u niego mieszkała córka z rodziną. Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, co mnie czeka. Zawsze żyłam sama, a tu wszystko się zmieniło i byłam rozdrażniona. Plama na obrusie, pogięta narzuta, porozrzucane skarpetki i mnóstwo dziwnych rzeczy, których w ogóle nie planowałam… Dosłownie wszystko mnie drażniło. Czułam się, jakbym prowadziła hotel, a cała odpowiedzialność była na mnie. Miał też problemy z pieniędzmi. Straciłam cierpliwość, gdy zamiast naprawić kran, zepsuł go jeszcze bardziej i dopiero wtedy wezwał hydraulika. Domowe perypetie. Wtedy uświadomiłam sobie, iż nie chcę się poświęcać ani cierpieć w imię cierpliwości; jesteśmy dorośli i mamy różne nawyki. Niedługo potem porozmawialiśmy; okazało się, iż dla niego wszystko było w porządku. Jestem spokojna, nie lubię kłótni. Ale nie potrafiliśmy się dogadać: córka Marka już urządzała mieszkanie ojca, sądząc, iż on na stałe zamieszka ze mną. Dopiero po trzech miesiącach zgodził się na rozwód. Zażądał zwrotu prezentów ode mnie. Oddanie kosza na śmieci i łańcuszka nie kosztowało mnie wiele. Ta historia sprawiła, iż zaczęłam się zastanawiać: czy naprawdę można zbudować szczęśliwą rodzinę po pięćdziesiątce?

Wyszłam za mąż w wieku 50 lat, byłam pewna, iż zna...

newskey24.com 4 dni temu Wyszłam za mąż w wieku 50 lat, myślałam, iż znalazłam szczęście, ale nie miałam pojęcia, co mnie czeka… Jestem jedną z tych kobiet, które na ślub zdecydowały się późno. Niestety, mój związek nie potrwał długo. Znajomi często mówili na...
USA zmieniają zdanie w sprawie negocjacji z Iranem

USA zmieniają zdanie w sprawie negocjacji z Iranem...

tvn24.pl 4 dni temu Szef MSZ Iranu ogłosił, iż w piątek rano w Omanie rozpoczną się rozmowy z USA o programie nuklearnym Teheranu. Wcześniej media informowały o możliwym zerwaniu negocjacji przez Stany Zjednoczone.
Działka kością niezgody – córka odzyskuje swoje — Ksenia, rozumiesz przecież, sytuacja jest naprawdę krytyczna — westchnął ciężko pan Walerian, przecierając czoło. — Maryla od dwóch miesięcy wierci mi dziurę w brzuchu. Na Cyprze wypatrzyła jakąś świetną szkołę dla Denisa. No, naszego syna, wiadomo. Twierdzi, iż chłopakowi trzeba dać dobry start i podszlifować angielski. Ale skąd na to wszystko wziąć kasę? Wiesz przecież, iż teraz jestem bez pracy. Ksenia podniosła powoli wzrok na ojca. — I doszedłeś do wniosku, iż sprzedaż działki to najlepsze wyjście? — zapytała cicho. — A niby jakie? — ojciec się ożywił i pochylił do przodu. — Działka stoi pusta, Maryla tam w ogóle nie jeździ, nudzi się, komary jej doskwierają… choćby nie wie, iż działka już dawno nie jest moja, tylko twoja — myśli, iż wystawimy ją na sprzedaż i będzie lepiej. Ksenia, jesteś rozsądną dziewczyną. Propozycja jest taka: sprzedaj oficjalnie działkę, zabierz swoje pieniądze, które mi dziesięć lat temu pożyczyłaś co do grosza! A resztę, to co przez lata urosło do rynkowej ceny, oddaj mi. Przecież jesteśmy rodziną. Ty nic nie tracisz, prawda? Odzyskujesz swoje i pomagasz ojcu. Ojciec przyszedł bez zaproszenia. Zresztą ostatnio kontakt był rzadki — miał drugą żonę, własne życie, a starsza córka nie pasowała do tej układanki. Ksenia podejrzewała, iż przyszedł po pieniądze, ale… propozycja była co najmniej dziwna. — Tato, przypomnij sobie, co się wydarzyło dziesięć lat temu — zaczęła, gdy wysłuchała jego tłumaczeń. — Przyszedłeś i powiedziałeś, iż potrzebujesz pieniędzy na operację i rehabilitację. Pamiętasz? Pan Walerian skrzywił się. — Po co wracać do starych historii? Wyzdrowiałem przecież. — Starych? — Ksenia uśmiechnęła się gorzko. — To były wszystkie moje oszczędności, które przez pięć lat zbierałam grosz do grosza na wkład własny do mieszkania. Dorabiałam w weekendy, nie chodziłam na urlopy, oszczędzałam na wszystkim. I wtedy zjawiłeś się ty. Bez pracy, bez oszczędności, za to z drugą żoną i synem Denisem. Zabrałeś mi wtedy całe oszczędności! — Byłem zdesperowany, Ksenia! Co miałem zrobić? Położyć się pod płotem i umrzeć? — Zaproponowałam ci pomoc — Ksenia nie przestawała. — Ale szczerze mówiłam: boję się zostać bez pieniędzy i bez dachu nad głową, jeżeli ciebie zabraknie. Przecież masz prawowitą żonę Marylę. Na tę działkę by mnie nie wpuściła. Tydzień się targowaliśmy, pamiętasz? Nie chciałeś podpisać oświadczenia, obrażałeś się. „Mam nie ufać własnemu ojcu?!” A ja chciałam po prostu gwarancji. — No i dostałaś je! — przerwał jej ojciec. — Spisaliśmy umowę kupna-sprzedaży, działka stała się twoja. Sprzedałem ci ją za grosze, za tyle, ile kosztowało leczenie. Ale umawialiśmy się, iż ją odkupię, jak pojawią się pieniądze. — Minęło dziesięć lat — ucięła Ksenia. — Dziesięć lat, tato. Ani razu nie wspomniałeś o wykupie. choćby grosza nie oddałeś. Mieszkałeś tam każdego lata, uprawiałeś swoje pomidory, paliłeś w kominku, za drewno płaciłam ja. Podatki — ja. Remont dachu trzy lata temu — ja. Za dom gospodarza robiłeś, a ja spłacałam hipotekę. Pan Walerian otarł czoło chusteczką. — Wiesz, iż po chemioterapii długo dochodziłem do siebie, potem wiek, nigdzie mnie nie chcieli. Maryla też… delikatna dusza, praca ją wykańcza. Żyjemy z tego, co uda się sprzedać przez internet — ledwo starcza. — Delikatna dusza? — Ksenia wstała, zaczęła krążyć po kuchni. — A ja co? Można tyrać na dwóch etatach, żeby spłacać i mieszkanie, i twoją „sanatorię”? Teraz Maryla wpadła na pomysł sprzedaży działki, żeby wysłać synka na Cypr? MOJĄ działkę, tato! Moją! — Ksenia, formalnie — tak, twoja. Ale rozumiesz, to miało być tymczasowo. Jestem twoim ojcem. Dałem ci życie! Naprawdę będziesz się o metr kwadratowy kłócić, gdy bratowi trzeba pomóc? — Bratu? — Ksenia zatrzymała się ostro. — Widziałam tego „brata” dwa razy w życiu. Ani razu nie złożył mi życzeń urodzinowych. Maryla… choćby nie zapytała, jak żyję i jak spłacam wszystko co miesiąc. Dalej wierzy, iż jesteś właścicielem fabryk i jachtów, tylko czasowo pod kreską. Dziesięć lat ją okłamujesz, tato. Pan Walerian odwrócił wzrok. — Chciałem dobrze… Nie chciałem jej martwić. Ona by się denerwowała, po co wyprowadziłem majątek z domu. — Wyprowadziłeś? — Nie czepiaj się słówek! — krzyknął. — Robię ci propozycję! Teraz ta działka kosmicznie podrożała. Tyle warta! Ty bierzesz swoje 300 tysięcy, które wtedy mi dałaś. Słusznie? Słusznie! Reszta — siedemset tysięcy — dla mnie. Muszę wysłać Denisa, zrobić Maryli zęby, odnowić samochód — stary się sypie. Tobie te pieniądze nie zmienią życia, masz już mieszkanie w Warszawie, jesteś ustawiona. Pomóż rodzinie! Ksenia patrzyła na ojca i nie poznawała go. Gdzie ten człowiek, który kiedyś czytał jej bajki? — Nie — powiedziała krótko. — Co znaczy „nie”? — ojciec oniemiał. — Nie sprzedam działki. I nie oddam ci żadnych pieniędzy “ponad to”. Działka należy do mnie zgodnie z prawem i z czystym sumieniem. Przez dziesięć lat mieszkałeś tam za darmo, wyzdrowiałeś, cieszyłeś się naturą. Uznaj to za moją pomoc. Na tym koniec. — Jesteś poważna? — twarz ojca poczerwieniała. — Ostatnie chcesz ojcu zabrać? Gdyby nie ja, tej działki by w ogóle nie było — jeszcze mój ojciec ją budował! — No właśnie, dziadek. I on by się w grobie przewrócił, gdyby wiedział, iż chcesz roztrwonić rodzinny dom, żeby opłacić jakieś kursy na Cyprze synowi, który w wieku dziewiętnastu lat choćby nie dorabia. — Ksenia, opanuj się! — ojciec zerwał się z krzesła. — Sama siebie przekreślasz! Wychowałem cię! jeżeli nie pomożesz, powiem wszystkim jaka jesteś chciwa. Maryla się dowie, tu przyjdzie i zrobi ci taki skandal, iż się nie pozbierasz! Podamy cię do sądu! Uznają wszystko za nieważne! Wymusiłaś sprzedaż, kiedy byłem chory! Ksenia uśmiechnęła się ponuro. — Spróbuj, tato. Mam wszystkie rachunki z kliniki. Wszystkie przelewy na ciebie. I umowę notarialną, którą podpisałeś, będąc przy zdrowych zmysłach. Maryla się nieźle zdziwi, jak się dowie, iż działkę sprzedałeś zanim Denis poszedł do szkoły. Powiedziałeś jej, iż to twoje dziedzictwo? — Ksenia… — głos ojca stał się błagalny. — Córciu, proszę cię. Maryla ma teraz ciężki okres… jeżeli dowie się prawdy, wyrzuci mnie z domu. Jest młodsza ode mnie o piętnaście lat, została ze mną tylko dla stabilizacji. Jak nie będzie działki, nie będzie pieniędzy — nie będę się jej przydawał. Chcesz, abym został bez dachu nad głową? — A nie myślałeś o tym wcześniej? — złość buforowała się w środku. — Przez dziesięć lat! Pozwalałeś Maryli pakować się w długi! Obiecywałeś jej luksusy za moje pieniądze? — Czyli nie pomożesz? — ojciec wyprostował się. — To się nazywa „rodzona córka”. Wychowałem sobie… — Idź do domu, tato. Powiedz Maryli prawdę. To jedyna szansa, by zachować choć trochę godności. — Zadław się tą działką! — wykrzyczał przechodząc. — Ale wiedz: nie masz już ojca! Słyszysz? Zapomnij mój numer! Ojciec wyszedł, a Ksenia tylko uśmiechnęła się: jakby kiedykolwiek nim był. Ojciec zostawił ją, gdy miała siedem lat. *** Telefon zadzwonił w sobotę rano. Nieznany numer. — Halo? — Czy to Ksenia? — poznała od razu głos macochy. — Kim ty myślisz, iż jesteś, dziewuszko? Myślisz, iż nie wiemy, jak oszukałaś Walka? On mi wszystko powiedział! Podsunęłaś papiery, jak był po narkozie i nic nie kumał! — Maryla, dzień dobry — spokojnie odpowiedziała Ksenia. — jeżeli chce pani rozmawiać, to spokojnie. — Jakie tam dzień dobry?! Pozew już gotowy! Prawnik powiedział, iż ta umowa padnie w sądzie. Wzbogaciłaś się na chorobie ojca, zabrałaś za grosze rodzinny dom. Puścimy cię z torbami! — Marylo, posłuchaj mnie uważnie. Rozumiem, iż pan Walerian opowiedział swoją wersję. Ale mam dowody, iż pieniądze były na jego leczenie. Mam też wydruki z wiadomości, gdzie przez dziesięć lat dziękował, iż utrzymuję działkę i pozwalam mu tam mieszkać. Czarno na białym: „Dziękuję, córciu, iż nie zostawiłaś, iż działka w dobrych rękach”. Jak pani myśli, co powie sąd? W słuchawce zapanowała cisza. — Jesteś zwykłą… — wysyczała Maryla. — Za mało ci własnego mieszkania? Wszystko musisz zabrać bratu? Denisowi trzeba się uczyć! — Denis powinien iść do pracy — ucięła Ksenia. — Tak jak ja pracowałam w jego wieku. A pani… czas najwyższy poznać prawdę. Miał być majątek, pamięta? Tak mówił? — Jaki majątek? — głos Maryli zadrżał. — Taki, którego nigdy nie było. Ot, brał pieniądze, które przesyłałam mu ja i udawał, iż to dywidendy z inwestycji. Proszę sprawdzić historię przelewów. Mąż panią po prostu oszukiwał! Wszystko szło ode mnie, zawsze zasłaniał się chorobą. A ja zadłużałam się, myśląc, iż ratuję ojcu życie! Dopiero teraz się o wszystkim dowiedziałam. Maryla odłożyła słuchawkę. Wieczorem Ksenia dostała od ojca sms-a. Zaledwie trzy słowa: „Wszystko zepsułaś”. *** Nie odpisała. Po paru dniach od sąsiadów przy działce dowiedziała się, iż Maryla zrobiła awanturę. Krzyczała i wyrzucała rzeczy mężowi przez okna domku, póki nie zjawiła się policja. Maryla, pewna rychłej sprzedaży działki, zdążyła już zadłużyć się na procent pod „start” dla syna. Walerian musiał się wyprowadzić. Maryla wniosła pozew rozwodowy, gdy poznała rozmiarów jego kłamstw. Denis, przywykły do wygód, także nie zamierzał pomagać ojcu i przeniósł się do dziewczyny, stwierdzając, iż „staruszek sam sobie winien”. Gdzie jest teraz ojciec, Ksenia nie wie. I nie zamierza się dowiadywać.

Działka kością niezgody – córka odzyskuje swoje — ...

naszkraj.online 4 dni temu Działka kością niezgody córka odzyskała swoje Haniu, musisz zrozumieć jak trudna to sytuacja westchnął głęboko mój ojciec, Jerzy Stanisław Skalski, pocierając nasadę nosa. Grażyna od dwóch miesięcy męczy mnie o to samo. Znalazła na Malcie jakąś super...
To twoja matka – więc to twój obowiązek!” – Krzyknął, ale ona miała już serdecznie dość

To twoja matka – więc to twój obowiązek!” – Krzykn...

twojacena.pl 5 dni temu To twoja matka więc to twoja odpowiedzialność! warknął, ale ona miała już dość. Katarzyna zapiła kurtkę synowi, zaciskając zęby, by nie wybuchnąć. Przed nią kolejna wizyta u teściowej kobiety, z którą nigdy nie znalazła wspólnego języka. Od pierwszej...
Natalia wracała z zakupów dźwigając ciężkie torby. Dochodziła już pod swój dom, gdy zauważyła nieznany samochód przy furtce. – Kto to może być? Przecież nikogo się nie spodziewam – pomyślała. Podchodząc bliżej, zobaczyła na podwórku młodego mężczyznę. – Przyjechał! – zawołała i rzuciła się w ramiona syna, chcąc go uściskać. – Mamo, poczekaj – syn się odsunął. – Muszę ci coś powiedzieć. – Co się stało? – zaniepokoiła się Natalia. – Lepiej, żebyś usiadła – powiedział cicho Wiktor. Natalia usiadła na ławce, gotowa na najgorsze.

Natalia wracała z zakupów dźwigając ciężkie torby....

twojacena.pl 5 dni temu Natalia wracała z osiedlowego sklepu z ciężkimi torbami w rękach. Była już niemal pod domem, gdy nagle zauważyła obcy samochód stojący przy furtce. Kto to może być, raczej nikogo się nie spodziewam pomyślała w duchu. Gdy podeszła bliżej, zobaczyła......
Maciej Pela u boku Edyty Folwarskiej. Nagle zaczął mówić o "swojej żonie"

Maciej Pela u boku Edyty Folwarskiej. Nagle zaczął...

pomponik.pl 5 dni temu Maciej Pela nie ukrywał w wywiadach, iż bardzo przeżył rozstanie z Agnieszką Kaczorowską. Po rozwodzie jednak wyraźnie odżył i na nowo znalazł szczęście. Teraz zaskoczył fanów filmem z gwiazdą programów Polsatu, w którym wspomniał o "swojej żonie". Z...
Pela wbija szpilę Kaczorowskiej? Internauci nie mają złudzeń pod nowym filmikiem

Pela wbija szpilę Kaczorowskiej? Internauci nie ma...

gazeta.pl 5 dni temu Maciej Pela chętnie publikuje w sieci zabawne filmiki. Tym razem połączył siły z Edytą Folwarską i udostępnił dość wymowne nagranie.
Moja była żona chciała mnie pozwąć o połowę domu, ale nie spodziewała się, iż miałem w zanadrzu wcześniejszy plan

Moja była żona chciała mnie pozwąć o połowę domu, ...

twojacena.pl 5 dni temu Moja była żona chciała wydrzeć ode mnie połowę domu, ale nie spodziewała się, iż byłem o krok przed nią. Mój związek z byłą skończył się w sądzie. Nie będę roztrząsał, kto zawinił bardziej w małżeństwie zawsze oboje ponoszą odpowiedzialność....
Z trudem ocierałam łzy, patrząc na swoje odbicie w lustrze. Nie, nie pozwolę się złamać. Nie teraz. W końcu to moje mieszkanie i nikt nie ma prawa mnie stąd wyrzucić.

Z trudem ocierałam łzy, patrząc na swoje odbicie w...

twojacena.pl 5 dni temu Z trudem powstrzymywałam łzy, patrząc na swoje odbicie w lustrze. Nie, nie pozwolę się złamać. Nie teraz. To przecież moje mieszkanie i nikt nie ma prawa mnie stąd wyrzucić. Kto by pomyślał, iż sześć lat małżeństwa z Pawłem skończy...
– Mamo, ja już mam dziesięć lat, prawda? – zapytał nagle Michał po powrocie ze szkoły. – No i co z tego? – Mama spojrzała na syna ze zdziwieniem. – Jak to „co z tego”? Przecież mieliście z tatą obiecać, iż gdy skończę dziesięć lat, pozwolicie mi… – Pozwolić ci? Ale na co? – Pozwolić mi mieć psa. – Nie! – Mama z przerażeniem przerwała synowi. – Wszystko, tylko nie to! Może chcesz hulajnogę elektryczną? Najdroższą! Ale pod warunkiem, iż więcej nie wspomnisz o psie. – Tak się właśnie zachowujecie? – Michał obrażony wydął wargi. – A potem uczycie mnie, iż trzeba dotrzymywać słowa, a sami zapominacie o obietnicach… No dobrze, dobrze… Zamknął się w swoim pokoju i nie wychodził aż do powrotu taty z pracy. – Tato, a pamiętasz, co obiecaliście mi z mamą… – zaczął znowu, ale tata mu przerwał: – Mama mi już mówiła o twoim marzeniu! Tylko nie rozumiem, po co ci pies? – Tato, przecież od dawna o nim marzę! Zresztą wiecie oboje! – Wiemy, wiemy! Naczytałeś się bajek o Lisku i Franku, a zachowujesz się jak dziecko! Mało to o czym z mamą nie marzymy. Wiesz, iż rasowe psy są bardzo drogie? – Ale ja nie chcę rasowego! – odparł natychmiast Michał. – Wystarczy mi zwykły, choćby porzucony! W internecie czytałem o bezdomnych psach. Są takie nieszczęśliwe… – Nie! – przerwał mu tata. – Jak to, zwykły? Po co nam taki? Przecież nieładny! Michał, zróbmy tak – zgodzę się przygarnąć bezdomnego psa, ale tylko, jeżeli będzie rasowy i młody. – Koniecznie taki? – skrzywił się Michał. – Tak! – Tata mrugnął porozumiewawczo do żony. – Będziesz go szkolił, chodził z nim na wystawy. Zrozumiałeś? Starego psa już nie nauczysz. Więc jeżeli znajdziesz w mieście ładnego, młodego, rasowego bezdomnego psa – wtedy przystaniemy na to z mamą. – No dobrze… – westchnął chłopiec. Bo rasowych bezdomnych psów jeszcze nigdy na ulicy nie widział. Ale nadzieja umiera ostatnia – postanowił spróbować. W niedzielę Michał zadzwonił do kolegi Wojtka i po południu ruszyli na poszukiwania. Snuł się prawie po całym mieście aż do wieczora, ale żadnego rasowego bezpańskiego psa nie znaleźli. Choć po ulicach chodziło wiele pięknych psów, wszystkie były z właścicielami i na smyczy. – To koniec – powiedział zmęczony Michał. – Wiedziałem, iż nic nie znajdziemy… – A może za tydzień pojedziemy do schroniska – zaproponował Wojtek. – Słyszałem, iż choćby rasowe się tam zdarzają. Musimy tylko znaleźć adres. Ale teraz chciałbym odpocząć. Znaleźli pustą ławkę, usiedli i marzyli, iż wezmą ze schroniska pięknego psa i będą go razem szkolić. Pomarzyli, odpoczęli i ruszyli w stronę swojego podwórka. Nagle Wojtek pociągnął Michała za rękaw i wskazał palcem: – Michał, patrz! Michał spojrzał i zobaczył małego, brudnobiałego szczeniaka, który utykał śmiesznie po chodniku. – Kundelek – stwierdził Wojtek i zagwizdał. Szczeniak spojrzał na nich i radośnie zaczął podbiegać, ale na dwa metry przed chłopcami się zatrzymał. – Nie ufa ludziom – uznał Wojtek. – Pewnie ktoś go mocno wystraszył. Michał również zagwizdał cicho i wyciągnął rękę do psa. Szczeniak powoli podszedł bliżej, nie uciekł, tylko machał przewrotnie ogonkiem. – Chodź, Michał – zaniepokoił się Wojtek. – Po co ci taki pies? Ty przecież szukasz rasowego. Rasowemu nadajesz piękne imię, a temu pasuje tylko Kropka. – Odwrócił się i odszedł. Michał jeszcze chwilę pogłaskał szczeniaka, potem ruszył za kolegą, ale z żalem. Gdyby mógł, wziąłby tego pieska do domu. Nagle za plecami pisnął szczeniak. Michał zamarł. Pies skomlał. Wojtek się zatrzymał, spojrzał na psa i wyszeptał: – gwałtownie chodź za mną! Tylko nie oglądaj się! Szczeniak tak na ciebie patrzy! – Jak patrzy? – Jakbyś był jego panem, a go teraz zostawiasz. Biegnijmy! Wojtek zaczął biec, ale Michał nie mógł ruszyć się z miejsca. Stał, bał się obejrzeć. Gdy jednak chciał odejść, poczuł delikatne szarpanie za nogawkę. Spojrzał w dół – a tam czarne, psie oczy wpatrujące się prosto w niego. I wtedy Michał zabrał pieska na ręce i mocno przytulił. Podjął decyzję – jeżeli rodzice się nie zgodzą, ucieknie dziś z domu, razem z Kropką. Ale okazało się, iż rodzice też mają dobre serce… Następnego dnia po szkole na Michała czekała nie tylko mama i tata, ale też wykąpana i szczęśliwa Kropka.

– Mamo, ja już mam dziesięć lat, prawda? – zapytał...

twojacena.pl 5 dni temu Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? zagadnąłem, wracając ze szkoły. No i co z tego? Mama spojrzała na mnie zaskoczona. Jak to co z tego? Przecież obiecałaś mi razem z tatą, iż jak skończę dziesięć lat, to coś mi...
Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać córeczkę? – Starszy lekarz, z profesjonalnym uśmiechem na twarzy, spojrzał na swoją młodą pacjentkę. – Jeszcze nie wymyśliliśmy imienia – wtrąciła się Natalia, siedząca na krześle przy łóżku. – To ważna decyzja, Daria musi się dobrze zastanowić. – Wcale nie chcę jej nazywać – niespodziewanie sama młoda mama odezwała się cicho. – Ja choćby nie zamierzam jej zabrać. Złożę oficjalną rezygnację. – Co ty wygadujesz? – Kobieta gwałtownie poderwała się, posyłając dziewczynie gniewne spojrzenie i zwróciła się do lekarza. – Ona nie wie, co mówi. Oczywiście, iż weźmiemy dziecko do domu. – Odwiedzę was później, proszę odpoczywać – lekarz nie zamierzał uczestniczyć w rodzinnej sprzeczce. Gdy drzwi za mężczyzną się zamknęły, Natalia natychmiast zaczęła pouczać Darię. – Jak śmiesz tak mówić? Co ludzie o nas pomyślą? I tak musieliśmy przeprowadzić się do tego miasta, starając się wszystko utrzymać w tajemnicy. To dziecko ma pozostać w naszej rodzinie. – A czyja to wina? – Daria spojrzała kobiecie prosto w oczy. – Gdybyś mnie wtedy posłuchała, nic z tego by się nie wydarzyło. Spokojnie skończyłabym szkołę, może poszłabym na studia. jeżeli tobie zależy na dziecku, to sama się nim zajmij. Dziewczyna odwróciła się do ściany, wyraźnie dając do zrozumienia, iż rozmowa się skończyła. Natalia jeszcze przez chwilę próbowała przekonywać córkę, ale do sali zajrzała pielęgniarka i poprosiła ją o wyjście – pacjentka potrzebuje spokoju. Daria została sama. Cicho szlochała w poduszkę, błagając wszystkich świętych, by to się wreszcie skończyło. Nieśmiały stukot do drzwi zmusił ją do otarcia łez. Głęboko odetchnęła i powiedziała: – Proszę wejść. Daria spodziewała się zobaczyć kogoś z personelu lub w najgorszym razie ojca. Ale kobieta, która weszła, była jej zupełnie obca. – Czy mogę w czymś pomóc? – ukrywanie emocji przychodziło jej z trudem. – Słyszałam… zupełnie przypadkiem! Lekarze rozmawiali przy mojej sali – kobieta była speszona i nie do końca wiedziała, jak zapytać o to, co ją interesuje. – Tak, chcę zrzec się praw do dziecka. To prawda. Czy to panią właśnie ciekawi? – Widziałam, jak twoja mama… – To nie moja mama! – przerwała gwałtownie Daria, tracąc resztki opanowania. – To tylko macocha, która zbyt wiele sobie wyobraża. Moja mama pracuje za granicą. – Przepraszam, nie chciałam cię zranić – kobieta była wyraźnie zakłopotana. – Mam trójkę dzieci i nie potrafię zrozumieć, dlaczego chcesz tak postąpić. Spędziłam całe dzieciństwo w domu dziecka i bardzo się boję o twoją córeczkę. Przecież ona niczemu nie jest winna! – Takie maluszki gwałtownie są adoptowane, tak mi mówiono. – Daria wzruszyła ramionami. – Nie potrafię choćby wziąć jej na ręce, nie mówiąc już o czymś więcej. Gdyby Natalia się wtedy nie wtrąciła, nie byłoby mnie tu teraz. – Jesteś już dorosła, sama możesz decydować. Masz przecież więcej niż piętnaście lat, prawda? – Ale co za wstyd! – Daria odezwała się naśladując macochę. – Jak my ludziom w oczy spojrzymy! – Nie rozumiem… – Opowiem pani wszystko – z krzywym uśmiechem odparła dziewczyna. – Może wtedy przestanie mnie pani osądzać. ********************************************** Ostatni rok w liceum był dla Darii wyjątkowo pechowy. Paweł, jej ukochany, został powołany do wojska, a do ich klasy przeniesiono nowego ucznia. Stołeczny bananowy chłopak, którego ojciec za karę zesłał do ich małego miasta, zaczepiał wszystkie dziewczyny. Chodziło mu tylko o podboje, nie o związki, przez co popsuł ojcu reputację. Maks rozdawał drogie prezenty, zabierał dziewczyny do klubów i restauracji. Jedna po drugiej, każda marzyła, żeby zostać „księżniczką księcia”. Najodporniejsza była właśnie Daria. Była zakochana i nie potrzebowała nikogo poza Pawłem. W końcu chłopak chyba zrozumiał, iż nic z tego nie będzie i skupił się na innych – tak jej się wydawało. Jak bardzo się myliła! Podczas urodzin jednej z koleżanek zebrała się cała klasa. Maks też przyszedł, ale jego celem nie było składanie życzeń. W największym zamieszaniu Daria została wywołana telefonem do korytarza. Gdy wróciła, przy jej miejscu siedział Maks. Najpierw nie zwróciła na to uwagi, później zaczęła się czuć źle… Rano z trudem otworzyła oczy. Obok niej, z zadowoloną miną, leżał Maks. – A więc jednak się złamałaś – powiedział, jakby nic się nie stało. – To dla ciebie odszkodowanie. Sam się zdziwiłem. Twój Paweł to niezły frajer. Dotarcie do domu kosztowało Darię wiele wysiłku. Zataczała się, kręciło jej się w głowie. Przechodnie patrzyli na nią z niesmakiem. choćby nie wyjmowała kluczy – zadzwoniła, wiedząc, iż macocha jest w domu. – Gdzie ty się szlajasz?! – na widok córki Natalia wybuchła złością. – Nie nocowałaś w domu, nie odbierasz telefonu! O twoim stanie choćby nie wspomnę! Gdyby ojciec cię taką zobaczył… – Dzwoń po lekarza i policję – przerwała jej Daria. – Chcę złożyć zawiadomienie. Powinni go zamknąć. Natalia natychmiast się spięła. Skojarzyła fakty i wyciągnęła wnioski. – Kto? – Maks, kto inny – Daria z trudem mówiła. – Nikt inny nie byłby tak bezczelny. Dzwoń, albo zrobię to sama. – Zaczekaj… – zastanowiła się Natalia. Zawsze potrafiła wycisnąć z każdej sytuacji korzyść. – I tak go wybronią. Zrobimy inaczej. Skontaktuję się z jego ojcem, niech płaci odszkodowanie. – Zwariowałaś? – Daria nie wierzyła własnym uszom. – Jakie odszkodowanie?! Sama pójdę na policję! – Nigdzie nie pójdziesz! – kobieta chwyciła ją za rękę i zaciągnęła do pokoju. Daria nie miała sił, żeby się bronić. – Sama zostaniesz winna, cała wieś będzie pokazywać cię palcami. Ja wszystko załatwię. Daria nie miała telefonu – zgubiła go albo zostawiła u koleżanki. Wyjść też nie mogła, bo macocha zamknęła drzwi. Kręciło jej się w głowie, łóżko wołało… Po kilku dniach Daria pojechała do babci mieszkającej sto kilometrów dalej. Babcia była już w sędziwym wieku, Daria nie chciała jej martwić, musiała więc udawać, iż wszystko jest w porządku. Miesiąc później dziewczyna dowiedziała się najgorszego – tamtej nocy zaszła w ciążę. Natalia była wniebowzięta. To dziecko zapewni im dostatnie życie! Dziadek sypnie groszem, po raz kolejny przykrywając wybryki synalka. Najważniejsze, by o niczym nie mówić aż do piątego miesiąca. O to, czego pragnęła Daria, nikt jej nie zapytał. Na każdą wzmiankę o chęci oddania dziecka Natalia reagowała awanturą i zaczęła śledzić dziewczynę, nie spuszczając jej z oczu choćby na chwilę. Przyszły dziadek nie był zachwycony sytuacją, ale pieniądze dał i obiecał comiesięcznie płacić na dziecko. ************************************************ – Teraz rozumie pani? Przez to dziecko przeszłam piekło. Paweł mnie zostawił, nie uwierzył w moje tłumaczenia. Koleżanki się odwróciły, musiałyśmy się przeprowadzić. choćby szkoły nie skończyłam! – Przepraszam, osądzałam cię, nie znając historii – kobieta spuściła wzrok. – Ale dziecko i tak niczemu nie jest winne. – Daria, musimy poważnie porozmawiać! – Do sali weszła Natalia, ciągnąc za sobą męża. – Obcych proszę o wyjście, to sprawa rodzinna! Kobieta rzuciła dziewczynie współczujące spojrzenie i wyszła, zamykając za sobą drzwi. – Nie pozwolę ci zrujnować mojego idealnego planu! jeżeli zostawisz dziecko w szpitalu, możesz nie wracać do domu. I gdzie pójdziesz? Ukochana babcia nie żyje, mieszkanie poszło do wujka. Będziesz żebrać? – Nie, pojedzie ze mną – do sali weszła elegancka kobieta. Oczy Darii rozbłysły. – Mamo! Przyjechałaś! – Oczywiście, iż przyjechałam. Nie mogłabym cię zostawić – Albina mocno przytuliła córkę. – Gdybyś się wcześniej odezwała, już dawno byłabyś ze mną. Myślałam, iż tu łatwiej będzie ci skończyć szkołę. – Myślałam, iż mnie nie potrzebujesz – zaszlochała Daria. W końcu, mimo wszystko, wciąż była tylko dzieckiem. – Ktoś mnie zapewniał, iż nie chcesz utrzymywać kontaktu. Twoje prezenty wracały nierozpakowane, nie mogłam się do ciebie dodzwonić. Przepraszam, myślałam, iż mi nie wybaczysz. No, ale już wszystko dobrze – powiedziała kobieta, ocierając łzy Darii. – Wyjeżdżamy razem i o wszystkim zapomnisz… ******************************************************** Daria wyjechała. Dziecko wzięła Natalia, licząc na luksusowe życie. Jednak gdy wpływowy dziadek się o tym dowiedział, przyjechał i zabrał wnuczkę do siebie. Maks musiał uznać ojcostwo, choć się opierał. A Daria? Jest szczęśliwa. Jest teraz z najbliższą osobą, która zawsze ją wesprze i nigdy nie zawiedzie…

Niechciane dziecko – Jak chcecie nazwać córeczkę? ...

naszkraj.online 5 dni temu Jak chcecie nazwać swoją córeczkę? Starszy lekarz z uprzejmym uśmiechem patrzy na leżącą w łóżku młodą pacjentkę. Jeszcze nie mamy imienia wtrąca się siedząca obok łóżka Elżbieta. To poważna decyzja, Haniu, powinnaś dobrze się zastanowić. Ja nie chcę...
Nowy związek po 50-tce. Te błędy po rozstaniu popełnia niemal każdy

Nowy związek po 50-tce. Te błędy po rozstaniu pope...

przemyslenia.pl 5 dni temu Nowy związek po pięćdziesiątce nie zaczyna się od pierwszej randki. …
Wiedziałam, iż mój mąż ma kochankę. Zatrudniłam ją w swojej firmie – wszyscy uznali mnie za wariatkę.

Wiedziałam, iż mój mąż ma kochankę. Zatrudniłam ją...

polregion.pl 5 dni temu Wiedziałam, iż mój mąż ma kochankę. Postanowiłam ją zatrudnić wszyscy uznali mnie za szaloną. Kiedy odkryłam wiadomości wymieniane przez mojego męża z tamtą kobietą, nie płakałam. Nie krzyczałam. Uśmiechnęłam się tylko. Jako prezeska międzynarodowej ...
Jesteś starszym bratem, więc powinieneś pomóc swojej młodszej siostrze – Masz dwa mieszkania, jedno koniecznie oddaj siostrze Alinie!

Jesteś starszym bratem, więc powinieneś pomóc swoj...

newsempire24.com 5 dni temu Nie tak dawno świętowaliśmy urodziny mojej szwagierki. Alinka nigdy nie okazywała mi sympatii, a ja odwzajemniałam się jej tym samym chłodem. Na uroczystości spotkali się wszyscy od dziadków, przez kuzynów, aż po samą solenizantkę. Każdy krewny czuł ...
Mamo, uśmiechnij się Arina nie znosiła, gdy sąsiadki przychodziły do nich i prosiły mamę, by zaśpiewała. – Aniu, zaśpiewaj, jaki masz piękny głos, a i tańczysz cudownie – mama nuciła, sąsiadki wtórowały, a czasem wszyscy razem tańczyli na podwórku. Wtedy Arina mieszkała z rodzicami na wsi, razem z młodszym bratem Antosiem. Mama była pogodna i serdeczna, po wyjściu sąsiadek mówiła: – Przyjdźcie koniecznie następnym razem, dobrze się bawiłyśmy, miło czas spędziłyśmy – te obiecywały, iż wrócą. Ale Arinie nie podobało się, gdy mama śpiewała i tańczyła – choćby się tego wstydziła. Chodziła do piątej klasy, aż któregoś razu powiedziała: – Mamo, nie śpiewaj i nie tańcz… Wstydzę się tego – sama nie wiedziała dlaczego. choćby dziś, choć jest dorosła i sama ma dzieci, nie umie tego wytłumaczyć. Ale Anna odpowiedziała jej wtedy: – Arinka, nie wstydź się, iż twoja mama śpiewa, przeciwnie – ciesz się. Nie będę śpiewać i tańczyć wiecznie, teraz jestem jeszcze młoda… Arina nie rozumiała, iż życie nie zawsze jest radosne. Kiedy była w szóstej klasie, a brat w drugiej, ojciec ich zostawił. Spakował rzeczy i odszedł na zawsze. Arina nie wiedziała, co zaszło między rodzicami, dopiero nastolatką zapytała: – Mamo, dlaczego tata od nas odszedł? – Dowiesz się, jak dorośniesz – odpowiedziała mama. Anna nie umiała jeszcze powiedzieć córce, iż przyłapała męża z inną kobietą, Weroniką, sąsiadką. Arina i Antek byli w szkole, a ona wróciła po portfel, zapomniała pieniędzy. Drzwi nie były zamknięte, choć mąż powinien być w pracy – jeszcze nie jedenasta rano. Weszła i w sypialni zobaczyła to, czego się nie spodziewała. Zaniemówiła, a Jan i Wera patrzyli na nią z uśmiechem, jakby pytali: „A ty co tu robisz?” Wieczorem, gdy mąż wrócił do domu, wybuchła awantura – dzieci bawiły się wtedy na dworze, nic nie słyszały. – Spakowałam ci rzeczy, zabieraj się i odchodź. Nigdy ci nie wybaczę zdrady. Jan wiedział, iż żona nie przebaczy, ale próbował porozmawiać: – Aniu, opętało mnie, może zapomnimy o wszystkim? Dla dzieci… – Powiedziałam: odchodź – odpowiedziała i wyszła na podwórko. Jan zabrał rzeczy i odszedł, a Anna przekradała się za róg domu i próbowała nie zapłakać. Tak go zraniła jego zdrada. – Jakoś sobie poradzimy z dziećmi – pomyślała i płakała. – Nie wybaczę. Nie wybaczyła. Została sama z dwójką dzieci. Wiedziała, iż będzie ciężko, ale nie spodziewała się, iż aż tak. Musiała pracować na dwa etaty – w dzień sprzątała, w nocy pracowała w piekarni. Nie dojadała, nie wysypiała się, jej uśmiech zniknął na zawsze. Tata odszedł, ale Arina i Antek widywali go, bo mieszkał z Weroniką cztery domy dalej. Weronika miała syna w wieku Antosia, chodzili razem do klasy. Anna nie zabraniała dzieciom spotkań z ojcem, chodzili do niego, bawili się razem, ale zawsze wracali na obiad do siebie – Wera ich nie karmiła, bawcie się proszę, ale do domu. Czasem syn Weroniki przychodził z nimi, a sąsiedzi się dziwili. Anna karmiła wszystkich, nie miała nic przeciwko synowi męża. Arina jednak nigdy już nie widziała, jak jej mama się uśmiecha. przez cały czas była dobra, troskliwa, ale zamknęła się w sobie. Gdy Arina wracała ze szkoły, chciała porozmawiać z mamą, opowiadała o lekcjach, o tym, co się wydarzyło. – Mamusiu, wyobraź sobie, Henio przyniósł kota do klasy i ten miauczał na lekcji. Wychowawczyni nie mogła dojść, kto miauczy, choćby ochrzaniła Henia, myśląc, iż to on. A my powiedzieliśmy: – On ma kota w torbie – wtedy wyrzuciła Henia z klasy z kotem i wezwała jego mamę do szkoły. – Rozumiem… – odpowiedziała mama. Arina widziała, iż jej nic już nie cieszy. Nocami słyszała, jak płacze, długo stała przy oknie i łzy płynęły jej po policzkach. Dopiero jako dorosła zrozumiała: – Mama była wyczerpana, bo pracowała na dwa etaty, nie spała po nocach, pewnie miała niedobór witamin. Bardzo się starała dla nas z Antkiem. Zawsze wyglądaliśmy schludnie, ubrania były czyste i wyprasowane – wspominała często córka. Wtedy jeszcze prosiła: – Mamusiu, uśmiechnij się, tak dawno nie widziałam twojego uśmiechu. Anna bardzo kochała dzieci, choć wyrażała to na swój sposób, rzadko je przytulała, ale często chwaliła za dobre wyniki w szkole i za to, iż nie robiły problemów. Zawsze gotowała smacznie i dbała, żeby w domu był porządek. Arina czuła matczyną miłość, gdy ta zaplatała jej warkocze – głaskała ją wtedy po głowie smutna, aż ramiona jej opadały. U Anny wcześnie zaczęły wypadać zęby, usuwała je, ale nie wstawiała nowych. Po maturze Arina nie myślała o studiach, nie chciała zostawiać mamy samej, rozumiała, iż nauka to też spore wydatki. Zatrudniła się jako ekspedientka w sklepie niedaleko domu, pomagała mamie, bo Antek gwałtownie wyrastał z ubrań. Pewnego dnia do sklepu wszedł Mikołaj, nie był z ich wsi, mieszkał osiem kilometrów dalej. Spodobała mu się Arina, choć był starszy o dziewięć lat. – Jak masz na imię, piękna? Nowa jesteś? – zapytał z uśmiechem. – Arina, pana też tu wcześniej nie widziałam. – Przyjeżdżam tu czasem przejazdem, jestem z sąsiedniej wioski. Mam na imię Mikołaj. Tak się poznali. Mikołaj zaczął często przyjeżdżać do Ariny samochodem, wieczorami ją odwoził, spacerowali, choćby pojechała do niego z wizytą. Mikołaj mieszkał z chorą matką, żona go zostawiła, wyjechała z córką do miasta – nie chciała opiekować się teściową. Dom u Mikołaja był duży, gospodarstwo także. Był bardzo gościnny, na stole śmietana, mięso, słodycze. Bardzo jej się u niego podobało. Mama leżała w swoim pokoju. – Arina, wyjdź za mnie – zaproponował kiedyś Mikołaj – bardzo mi się podobasz. Ale od razu powiem, moja mama wymaga opieki, ale ja pomogę. Arina się ucieszyła, choć nie okazała tego, nie bała się pracy przy chorej teściowej. Mikołaj z niepokojem czekał na jej odpowiedź. – Zgadzam się, przynajmniej będę jadła mięso i śmietanę do syta – pomyślała, a na głos: – Dobrze, zgadzam się. – Mikołaj był wniebowzięty. – Arinko, tak się cieszę, zakochałem się… Szczerze mówiąc, wątpiłem, iż młoda dziewczyna zgodzi się wyjść za rozwodnika. Obiecuję, nigdy cię nie skrzywdzę, będziemy szczęśliwi. Po ślubie przeprowadziła się do niego. adekwatnie już nie chciała mieszkać z matką, Antek był w technikum samochodowym w mieście, do domu wracał tylko na weekendy i wakacje. Mijał czas, Arina była naprawdę szczęśliwa z mężem. Urodziła dwóch synów, jeden po drugim. Nie pracowała, opiekowała się domem i dziećmi, teściowa zmarła dwa lata po ślubie. Duże gospodarstwo wymagało dużo pracy, a Mikołaj ją wspierał: – Nie noś ciężkich wiader, ja wszystko zrobię, ty zajmij się krową, kurami, kaczkami, świnki ja nakarmię. Arina wiedziała, iż mąż ją kocha, jest ojcem idealnym, a choć u niej w domu nigdy nie było tylu zwierząt, wszystko umiała. Mikołaj był szczodrym mężem. – Arinka, zawieźmy mamie mięso, śmietanę, mleko. Ona musi wszystko kupować, u nas swoje, swojskie. Anna przyjmowała wszystko z wdzięcznością, ale nigdy się nie uśmiechała. choćby bawiąc się z wnukami, była poważna. Odwiedzali ją często, Arina bardzo jej współczuła i nie wiedziała, jak przywrócić mamie euforia życia. – Arinko, może pójdź do księdza do kościoła, może ci coś poradzi – zaproponował Mikołaj. Arina od razu pomyślała, żeby spróbować. Ksiądz obiecał, iż będzie się modlił za Annę: – Proś Boga, by twoja mama spotkała jeszcze na drodze dobrego człowieka – Arina modliła się gorąco. Aż mama poprosiła ją raz: – Córeczko, pożyczysz mi trochę pieniędzy? Postanowiłam wstawić sobie zęby. – Mamusiu kochana, ja zapłacę za wszystko – ucieszyła się Arina, ale wiedziała, iż mama i tak odda każdy grosz. Dała jej pieniądze, mama obiecała zwrócić. Arina rzadziej jeździła do mamy, rozmawiały przez telefon. Mąż był zajęty, pomagał w przeprowadzce swojemu wujkowi Karolowi – ten postanowił zamieszkać we wsi po rozwodzie. Dzieci już dorosły, żona wystawiła go za drzwi. Mikołaj pomagał Karolowi urządzić się w nowym domu. Czasem Mikołaj wpadł do niego, Arina parę razy była razem. Aż pewnego dnia mąż przyszedł i mówi: – Słuchaj, wydaje mi się, iż wujek Karol chce się ożenić. Wczoraj gadał przez telefon i ze słów zrozumiałem, iż z kimś planuje zamieszkać… – I bardzo dobrze – poparła go Arina – Jeszcze młody chłop, nie będzie sam siedział, dom spory, przyda się gospodyni. niedługo przyszedł sam Karol. – Chcę was zaprosić do siebie niedługo. Spotkałem swoją pierwszą miłość, razem chodziliśmy do szkoły. Jutro ją przeprowadzam, za parę dni zapraszam was do siebie. Po kilku dniach Mikołaj z Ariną odwiedzili Karola z prezentami. Gdy tylko Arina przekroczyła próg, aż zamarła z wrażenia – przed nią stała jej mama, uśmiechnięta, odmieniona i wyraźnie szczęśliwa. – Mamo! Jak się cieszę… ale dlaczego nic nie powiedziałaś? – Nie chciałam mówić zawczasu, bo nie byłam pewna, jak wyjdzie. – Wujku Karolu, a czemu pan milczał? – Bałem się, iż Anna się rozmyśli… A teraz jesteśmy szczęśliwi. Mikołaj z Ariną byli naprawdę szczęśliwi, bo Anna wraz z Karolem znowu była radosna i nie schodził jej uśmiech z twarzy. Dziękuję za przeczytanie, subskrypcję i wsparcie. Powodzenia w życiu!

Mamo, uśmiechnij się Arina nie znosiła, gdy sąsiad...

newskey24.com 5 dni temu Mama, uśmiechnij się Agnieszka nie lubiła, gdy do ich domu przychodziły sąsiadki i prosiły mamę, by zaśpiewała piosenkę. Aniu, zaśpiewaj, masz taki piękny głos! A jak Ty tańczysz, wtedy mama śpiewała, sąsiadki jej wtórowały, a wieczorami wszystkie ws...

Popularne

Zorganizowali imprezę. Mężczyźni poniżej 183 cm mieli zakaz wstępu. "To legalne?"

Zorganizowali imprezę. Mężczyźni poniżej 183 cm mieli zakaz ...

6 dni temu 126
Księżna Kate pod okiem eksperta. Tak podsumował jej nietypową fryzurę

Księżna Kate pod okiem eksperta. Tak podsumował jej nietypow...

6 dni temu 111
Lampki nocne idą w odstawkę. Action podkręca klimat hitem za 15,99 zł! Kolejny w Lidlu

Lampki nocne idą w odstawkę. Action podkręca klimat hitem za...

5 dni temu 109
Tak Kurzajewski wyglądał bez okularów. Wymowny komentarz Cichopek

Tak Kurzajewski wyglądał bez okularów. Wymowny komentarz Cic...

4 dni temu 105
Paulina Sykut-Jeżyna pokazała się bez makijażu. W takim stanie jest jej cera

Paulina Sykut-Jeżyna pokazała się bez makijażu. W takim stan...

6 dni temu 97
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© plotka 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.