Telefon obudził Walerię o piątej rano. Dzwonił nieznany numer.
Tak sucha odpowiedź.
Waleriu? rozbrzmiał radosny, donośny głos kobiety. To ty?
Ja odparła Waleria obojętnie.
To ja radośnie odezwała się kobieta. Rozpoznałaś mnie?
Rozpoznałam powiedziała grzecznie, by nie urazić, choć nie miała pojęcia, kto dzwoni.
Byłam pewna, iż od razu mnie poznasz kontynuowała. Cieszę się, iż złapałam cię. Czy możesz teraz rozmawiać?
Mogę.
Świetnie. My z mężem i dziećmi już na dworcu. Wysiedliśmy z pociągu godzinę temu. Słyszysz mnie wyraźnie?
Tak.
Twój głos trochę cichy. Czy wszystko w porządku, Waleriu?
Wszystko w porządku.
Cieszę się. Najpierw chcieliśmy zatrzymać się w hotelu, bo myśleliśmy, iż nie mamy rodziny w tym mieście. Potem przypomnieliśmy sobie, iż mieszkasz w pobliżu. Rozumiesz?
Rozumiem.
Dobrze, iż zadzwoniłaś. Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo się cieszyliśmy, zwłaszcza dzieci.
Mogę sobie wyobrazić.
Mój mąż od razu powiedział: Zadzwoń do Walentyny. Nie zawiedzie cię.
Miał rację. Nie zawiodę.
Czy możemy u ciebie się zatrzymać? Czy dobrze zrozumiałam?
Tak, przyjmę was.
Będziemy tu tylko na kilka tygodni, żeby zwiedzić miasto i potem wrócić do domu. W domu czeka masa spraw, a jak mówią, gość w dom, gość w dom, ale w domu najprzyjemniej. Zgoda?
Zgoda.
Tak myśleliśmy, zwłaszcza mój mąż. Nie wyobrażał sobie, iż nie przyjmiesz nas. W końcu jesteśmy rodziną, choć dawno się nie widzieliśmy. Prawda?
Tak.
Mieszkasz sama?
Tak.
W trójpokojowym mieszkaniu?
Tak.
Czy jedziecie do mnie?
Jedźcie.
Będziemy za godzinę. Czy wciąż tam jesteś?
Wciąż.
Czekajcie. Już przyjeżdżamy.
Czekam odparła Waleria.
Walentyna wyłączyła telefon, położyła go na stoliku nocnym, przewróciła się, przykryła się kocem i zasnęła, nie martwiąc się zbytnio, kim tak naprawdę była rozmówczyni.
Po godzinie zadzwonił dzwonek do drzwi. Walentyna spojrzała na zegarek, zamknęła oczy i odwróciła się. Telefon dzwonił. Waleria spała.
Po chwili ktoś zaczął stukać w drzwi. Waleria była obojętna. W końcu telefon zadzwonił ponownie.
Tak powiedziała Walentyna, nie otwierając oczu.
Waleriu? radośnie zawołała ta sama kobieta.
Tak.
To my. Już jesteśmy. Dzwonimy i puka, a ty nie otwierasz.
Dzwonicie?
Tak.
Dlaczego cię nie słyszę?
Nie wiem.
Zadzwoń jeszcze raz.
W mieszkaniu znów zadzwonił telefon.
Dzwonimy powiedziała kobieta.
Nie odparła Waleria, nie słyszę cię. Pukaj.
Puknięto w drzwi.
Pukamy powtórzyła kobieta.
Nie odrzekła Walentyna, nie słyszę.
Chyba się pomyliłam przyznała kobieta.
Co? zapytała Waleria.
Gdzie jesteś, Waleriu?
Co masz na myśli? W domu.
Gdzie w domu?
W Krakowie odpowiedziała Walentyna pierwsze, co przyszło jej do głowy. Gdzie indziej mogłabym być?
W Krakowie? Dlaczego nie w Warszawie?
Wyprowadziłam się dziewięć lat temu, zaraz po rozwodzie.
Dlaczego?
Dlaczego rozwód?
Dlaczego wyprowadzka?
Miałam dość Warszawy, więc poszłam do Krakowa. Za dużo nieprzyjemnych wspomnień.
Czy Kraków jest lepszy?
Oczywiście. Zdecydowanie lepszy.
Co jest lepsze?
Wszystko. Co bym nie robiła, nie mam tu złych wspomnień. A co mówię? Przyjedźcie i przekonajcie się sami. Ilu was jest?
Czterech. Ja, mój mąż i dwoje dzieci. Starszy to Paweł, młodszy Andrzej. Andrzej chce po raz trzeci w tym roku wstąpić na studia.
W takim razie przyjedźcie wszystkimi. Mamy tu dobrą uczelnię.
Kiedy przyjechać?
Najlepiej już teraz.
Teraz nie damy rady. Mam dużo spraw w Warszawie. Andrzej chce studiować w stolicy. My przyjechaliśmy tutaj, żeby znaleźć pracę. Planowaliśmy zamieszkać z tobą rok, ale tak się stało.
Więc dziś nie przyjedziecie?
Nie.
Szkoda. Już się przygotowywałam.
I my żałujemy. Nie możesz tego pojąć.
Mogę.
Nie. Nie możesz tego pojąć. Myśląc o tym, co nas czeka, nie chce mi się żyć.
Walentyna postanowiła zakończyć rozmowę.
Dobrze powiedziała. jeżeli nie możecie teraz, przyjedźcie, kiedy będziecie mogli. Zawsze was przywitam. A jak już osiedlicie się w Warszawie, od razu dajcie mi swój adres. Odwiedzę was na kilka tygodni. Potem zobaczymy. Bo w Warszawie nie mam nikogo, oprócz ciebie. Umówiliśmy się? Wyślesz mi swój adres?
Lecz po tej wypowiedzi połączenie zerwało się nagle.
—
Historia pokazuje, iż prawdziwe więzi rodzinne nie zależą od odległości ani czasu; otwarte serce potrafi połączyć ludzi, kiedy naprawdę tego potrzebują.
