Książka

Język Pratchetta zdradzał chorobę na 10 lat przed diagnozą

Język Pratchetta zdradzał chorobę na 10 lat przed ...

wpolityce.pl 2 godzin temu Powieści Terry'ego Pratchetta zawierały wskazówki dotyczące jego demencji na dziesięć lat przed formalną diagnozą – ustalili brytyjscy naukowcy. Zbadali, jak z czasem zmieniało się słownictwo w książkach autora „Świata dysku”.
Serce? Masz tylko dwanaście lat, co ty wiesz o sercu?

Serce? Masz tylko dwanaście lat, co ty wiesz o ser...

twojacena.pl 2 godzin temu Serce? Masz tylko dwanaście lat, co ty wiesz o sercu? Wiem, iż jeżeli bije źle, człowiek umiera powiedziała dziewczynka, patrząc poważnie. Nauczę się je naprawiać. Marysia wychowywała się z ojczymem. Jej prawdziwy ojciec odszedł od matki, gdy dowiedz...
Książki Sapkowskiego nie są już dostępne w Hiszpanii. "Czytelnicy zasługują na poznanie prawdy"

Książki Sapkowskiego nie są już dostępne w Hiszpan...

wirtualnemedia.pl 3 godzin temu José María Faraldo, tłumacz sagi o Wiedźminie, opowiedział w wywiadzie, iż powieści Andrzeja Sapkowskiego nie są już dostępne w Hiszpanii. Odpowiedzialny za to ma być agent pisarza.
Guy Ritchie bierze na warsztat kultowego detektywa — zobacz trailer "Młodego Sherlocka"

Guy Ritchie bierze na warsztat kultowego detektywa...

fdb.pl 3 godzin temu Guy Ritchie przedstawia legendarną historię Sherlocka Holmesa w bezczelnej, pełnej akcji powieści kryminalnej, śledzącej wczesne losy kultowego detektywa. Zobaczcie nową zapowiedź serialu Młody Sherlock.
"Szepty mroku" otrzymują zielone światło na kolejny sezon

"Szepty mroku" otrzymują zielone światło na kolejn...

fdb.pl 3 godzin temu Czwarty sezon Szeptów mroku zadebiutuje na AMC i AMC+ jeszcze w tym miesiącu. Stworzony przez Grahama Rolanda thriller psychologiczny, oparty na serii powieści Leaphorn & Chee autorstwa Tony’ego Hillermana, emitowany jest od 2022 roku. Tuż przed ...
– Wezmę twoją córkę do mojej klasy, jeżeli nie masz nic przeciwko – powiedziała nauczycielka, która usłyszała rozmowę mojej mamy, dyrektorki i jeszcze jednej nauczycielki.

– Wezmę twoją córkę do mojej klasy, jeżeli nie mas...

twojacena.pl 4 godzin temu Wezmę twoją córeczkę do mojej klasy, jeżeli nie masz nic przeciwko powiedziała nauczycielka, która przypadkiem usłyszała rozmowę mojej mamy z wicedyrektorką i inną nauczycielką. Ta nauczycielka, do której klasy mama próbowała mnie zapisać, kategorycz...
JAN PAWEŁ II. MODLITWY I ROZWAŻANIA NA KAŻDY DZIEŃ ROKU - bp Peter Canisius

JAN PAWEŁ II. MODLITWY I ROZWAŻANIA NA KAŻDY DZIEŃ...

staradobraksiazka.pl 6 godzin temu
Przyszłość długiego życia pod lupą ekspertów – wyjątkowe spotkanie z udziałem przedstawicieli medycyny, ekonomii, biznesu i świata nauki

Przyszłość długiego życia pod lupą ekspertów – wyj...

rp.pl 6 godzin temu 6 lutego w Warszawie odbędzie się wyjątkowe spotkanie poświęcone idei długowieczności oraz jej znaczeniu dla współczesnego społeczeństwa, systemu ochrony zdrowia, gospodarki i codziennych wyborów. Wydarzenie organizowane przez Wydawnictwo Lekarskie P...
Nie będzie przebaczenia – Czy kiedykolwiek myślałaś o odnalezieniu swojej matki? Pytanie padło niespodziewanie i wprawiło Wiktorię w osłupienie. Próbowała skupić się na dokumentach z pracy, ale nagle wszystkie wspomnienia i tłumione przez lata emocje wróciły z całą mocą. Odpowiedź Aleksieja wzburzyła ją do głębi – nigdy nie chciała wracać do przeszłości i roztrząsać decyzji kobiety, która kiedyś na zawsze zmieniła jej życie, zostawiając ją samotną na warszawskim Dworcu Centralnym. Czy naprawdę można przebaczyć matce, która porzuciła dziecko w deszczowy październik, a potem przez lata nie pojawiła się w jego życiu? Gdy Aleksiej, mimo wyraźnych próśb, postanawia na własną rękę doprowadzić do spotkania Wiktorii z biologiczną matką, naruszając jej granice i najgłębsze rany, dziewczyna staje przed najtrudniejszym wyborem: czy pozwolić przeszłości wrócić, czy wybrać tych, którzy byli dla niej rodziną naprawdę? To opowieść o bólu, lojalności, utracie i sile, by samodzielnie budować swoje szczęście – choćby jeżeli ceną jest zerwanie z przeszłością bez szansy na przebaczenie.

Nie będzie przebaczenia – Czy kiedykolwiek myślała...

naszkraj.online 6 godzin temu Przebaczenia nie będzie Zastanawiałaś się kiedyś nad tym, żeby odnaleźć swoją matkę? To pytanie padło jak grom z jasnego nieba, aż Wioletta aż się wzdrygnęła. Właśnie rozkładała na kuchennym stole papiery, które zabrała z pracy stos dokumentów groził...
Prawo do niespiesznego życia: Opowieść o Ninie, która uczy się mówić „nie”, stawiać granice i odzyskiwać swój czas w świecie niekończących się obowiązków rodzinnych i zawodowych

Prawo do niespiesznego życia: Opowieść o Ninie, kt...

naszkraj.online 7 godzin temu Prawo się nie spieszyć SMS od lekarza przyszło, gdy Nina siedziała przy swoim biurku w urzędzie i kończyła kolejne pismo. Telefon zadźwięczał cicho, wibrując obok klawiatury. Wyniki badań gotowe, proszę podejść dziś do szesnastej trzydzieści lakonicz...
Ulubiona postać fanów "Plotkary" powróci – ale nie w takiej formie, o jakiej myślicie. Co wiemy o sequelu?

Ulubiona postać fanów "Plotkary" powróci – ale nie...

serialowa.pl 8 godzin temu Szykuje się nie lada gratka dla fanów „Plotkary”. W przygotowaniu...
Zbadali książki Terry’ego Pratchetta. Na jaw wyszło coś niezwykłego

Zbadali książki Terry’ego Pratchetta. Na jaw wyszł...

kobieta.onet.pl 8 godzin temu Powieści Terry'ego Pratchetta zawierały wskazówki dotyczące jego demencji na dziesięć lat przed formalną diagnozą — ustalili brytyjscy naukowcy. Zbadali, jak z czasem zmieniało się słownictwo w książkach autora "Świata dysku". "Badania wskazują, iż p...
Najnowsze odcinki hitu Czwórki. Emocje w nowych "Sprawiedliwych" sięgną zenitu

Najnowsze odcinki hitu Czwórki. Emocje w nowych "S...

swiatseriali.interia.pl 8 godzin temu "Sprawiedliwi - Wydział Kryminalny" to opowieść o grupie policjantów z wydziału dochodzeniowo-śledczego zajmujących się sprawami najcięższych przestępstw. Od lat serial jest jednym z największych hitów Czwórki, a nowe odcinki intrygują zarówno wierny...
Czytanie naprawdę przedłuża życie. Naukowcy policzyli, ile wystarczy dziennie i dlaczego to działa

Czytanie naprawdę przedłuża życie. Naukowcy policz...

dobrewiadomosci.net.pl 8 godzin temu Miłośników książek nie trzeba przekonywać, iż regularna lektura ma sens. Ale choćby tych, którym z czytaniem nie po drodze, mogą
Disney szykuje serialową wersję "Eragona"

Disney szykuje serialową wersję "Eragona"

fdb.pl 9 godzin temu Walt Disney zlecił realizację nowej adaptacji kultowej serii książek młodzieżowych "Eragon" autorstwa Christophera Paoliniego, powierzając prowadzenie projektu Toddowi Harthanowi oraz Toddowi Helbingowi.
Rycerz Siedmiu Królestw George R.R. Martin

Rycerz Siedmiu Królestw George R.R. Martin

unserious.pl 9 godzin temu Czytaj dalej Rycerz Siedmiu Królestw George R.R. Martin at unSerious.
OBŁĄKANE ELITY ZACHODU, A DZIECI

OBŁĄKANE ELITY ZACHODU, A DZIECI

dakowski.pl 10 godzin temu OBŁĄKANE ELITY ZACHODU, A DZIECI Sławomir M. Kozak oficyna-aurora.pl/oblakane-elity-zachodu-a-dzieci Nie chciałem już wracać do akt Epsteina, bo wystarczająco dużo czasu poświęciłem tej kwestii pisząc książkę „TerraMar utopia elit”, a zainteresowanie...
Widzowie nucili ją latami. Kulisy powstania czołówki "M jak miłość"

Widzowie nucili ją latami. Kulisy powstania czołów...

swiatseriali.interia.pl 10 godzin temu Wystarczy kilka pierwszych dźwięków, by widzowie od razu wiedzieli, iż zaczyna się "M jak miłość". Piosenka z czołówki serialu powstała w konkretnych okolicznościach i od początku była czymś znacznie więcej niż tylko telewizyjnym motywem muzycznym.
Rozpoczęło się głosowanie na Książkę Roku 2025. Możesz wybrać najlepsze tytuły!

Rozpoczęło się głosowanie na Książkę Roku 2025. Mo...

news.24tm.pl 10 godzin temu Serwis Lubimyczytać.pl rozpoczął 11. edycję plebiscytu Książka Roku 2025. Zwycięzców wyłonią czytelnicy, którzy mogą oddać swoje głosy w 16 kategoriach. Głosowanie potrwa do 28 lutego, a...
Potwierdziły się doniesienia o parze z "Rolnika". Lawina komentarzy

Potwierdziły się doniesienia o parze z "Rolnika". ...

swiatseriali.interia.pl 10 godzin temu Historia Anny Cieślińskiej i Marcina Kobiereckiego to jedna z tych opowieści, które widzowie programu "Rolnik szuka żony" zapamiętali na długo. Uczestnicy 11. edycji show TVP od początku wzbudzali sympatię, a ich relacja rozwijała się spokojnie, bez ...
Biały Kruk Live! – rozmowa o antologii „Przestrzenie pomiędzy światami”

Biały Kruk Live! – rozmowa o antologii „Przestrzen...

fahrenheit.net.pl 11 godzin temu W poniedziałek 9 lutego 2026 roku o godzinie 18:00 rozpocznie się spotkanie z cyklu "Biały Kruk Live!", którego gośćmi będą autorki i autorzy opowiadań zamieszczonych w antologii "Przestrzenie pomiędzy światami".
„— Idź stąd!!! Mówię ci – idź! Co tutaj się pałętasz?! — Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią ogromny półmisek gorących pierogów i popchnęła sąsiadującego chłopaka. — No już, idź stąd! Kiedy w końcu twoja matka zacznie na ciebie zwracać uwagę?! Leń patentowany! Wychudzony jak patyk Szymek, nazywany przez wszystkich Konikiem, rzucił surowe spojrzenie na sąsiadkę i powlókł się w stronę własnego progu. Ogromny dom podzielony na kilka mieszkań zasiedlały tylko dwie i pół rodziny: Pokotilowie, Semonowie i Karpenkowie — Kasia z Szymkiem. Ci ostatni stanowili ową „połówkę”, na którą nikt nie zwracał większej uwagi, do momentu, aż pojawiła się pilna sprawa…” (Jeśli tytułem ma być cały otwierający „lead” – zachowana długość i styl, z typowo polskimi imionami, miejscowym kolorytem i narodowymi smakołykami, jak pierogi i jabłoń. jeżeli ma to jednak być klasyczny tytuł, a nie lead narracji — proszę dać znać, wykonam go zgodnie z wytycznymi!)

„— Idź stąd!!! Mówię ci – idź! Co tutaj się pałęta...

newskey24.com 11 godzin temu Idź stąd! Mówię ci, zmykaj! Co się tu pałętasz?! Pani Jadwiga Łukasiewicz postawiła z hukiem na stole pod rozłożystą jabłonią duży półmisek gorących pierogów i popchnęła chłopaka z sąsiedztwa. A sio! Kiedy twoja matka w końcu się tobą zajmie?!...
Wyłudzenia danych na Poradnik Bezpieczeństwa. Uwaga na oszustów

Wyłudzenia danych na Poradnik Bezpieczeństwa. Uwag...

cyberdefence24.pl 12 godzin temu [Poradnik Bezpieczeństwa](https://infosecurity24.pl/bezpieczenstwo-wewnetrzne/zapowiedz-wojny-czy-elementarz-przetrwania-unboxing-rzadowego-poradnika-bezpieczenstwa) trafił już do milionów polskich domów. To praktyczna lektura – przygotowana przez [R...
FASOLKA z kiełbasą i cebulą w sosie pomidorowym

FASOLKA z kiełbasą i cebulą w sosie pomidorowym

smakowymix.blogspot.com 12 godzin temu Zapraszam dzisiaj na fasolkę z kiełbasą. FASOLKA z kiełbasą i cebulą w sosie pomidorowym Niektórzy nazywają takie danie też fasolką po bretońsku, ale tam zawsze jest typowa kiełbasa, ja wykorzystałam parówki, które pokroiłam na plasterki i podsmażyła...
Spotkanie z Andrzejem Ziemiańskim we Wrocławiu

Spotkanie z Andrzejem Ziemiańskim we Wrocławiu

fabrykaslow.com.pl 12 godzin temu Jeśli myśleliście, iż Wrocław w lutym nie może być bardziej atrakcyjny, to… może. Bo 17.02 spotykamy się z Andrzejem Ziemiańskim, żeby pogadać o Virionie, planach na przyszłość, literaturze i o wszystkim, co przyjdzie nam do głowy. Spotkanie poprowad...
Książka, która trzyma w napięciu i sprawia, iż zaczynamy się bać

Książka, która trzyma w napięciu i sprawia, iż zac...

radiopoznan.fm 12 godzin temu Mowa o płachytkach, o których w swojej najnowszej książce pisze Anna Musiałowicz. Zgodnie z ludowymi wierzeniami, miały one przynosić choroby, zarazę i śmierć. W domu, na którym płachytki przysiądą, na pewno ktoś umrze.
Antologia „Insekcje”

Antologia „Insekcje”

fahrenheit.net.pl 13 godzin temu Informacje na temat antologii „Insekcje” (red. Marta Sobiecka), która ukazała się nakładem Wydawnictwa IX.
Droga do korony – warsztaty w ramach ferii zimowych

Droga do korony – warsztaty w ramach ferii zimowyc...

zamek-lublin.pl 13 godzin temu 640 lat temu Władysław Jagiełło został królem Polski – dziś Ty możesz wyruszyć w królewską podróż! W ramach Ferii w Muzeum Narodowym w Lublinie zapraszamy do udziału w warsztatach „Droga do korony”, podczas których cofniemy się w czasie o...
Polacy stracili głowę dla tego serialu. Już miesiąc w top 10 Netflixa

Polacy stracili głowę dla tego serialu. Już miesią...

telepolis.pl 13 godzin temu Netflix ma dobrą rękę do kryminałów, jakie umieszcza w swojej bibliotece. Niepozorna "Zabójcza przyjaźń" już miesiąc zajmuje miejsce w rankingu 10 najchętniej oglądanych tytułów platformy. w tej chwili jest nr 4. "Zabójcza przyjaźń" - serial już mies...
Mroczne tajemnice domów księży emerytów. "Połowa to bardzo młodzi księża"

Mroczne tajemnice domów księży emerytów. "Połowa t...

newsweek.pl 14 godzin temu —W seminarium nie nauczyłem się niczego, co by było przydatne księdzu. Dopiero potem zrozumiałem dlaczego — mówi Robert Samborski, autor książki "Kościoła nie ma. Wspomnienia po seminarium".
— Spadaj stąd!!! Mówię ci – idź, już! Czego się tu kręcisz?! — Klaudia Matejówna z hukiem postawiła na stole, pod rozłożystą jabłonią, wielki półmisek z gorącymi pierogami i popchnęła sąsiadującego chłopaka. — No, won mi stąd! Kiedy twoja matka w końcu zacznie cię pilnować?! Nicpoń! Chudy jak patyk Szymek, znany wszystkim tylko pod pseudonimem „Konik”, rzucił spojrzenie na ostrą sąsiadkę i powlókł się w stronę swojego ganku. Ogromny, przedwojenny dom podzielony na kilka mieszkań, był tylko częściowo zamieszkany. Na co dzień bytowały tu w zasadzie dwie i pół rodziny: Pakotowscy, Siemieniowie oraz Karpenkowie — Kasia z Szymkiem. Ostatnia dwójka była właśnie tą symboliczną „połówką”, na którą nikt nie zwracał większej uwagi i wolał udawać, iż ich nie ma, dopóki nie nastąpiła nagła potrzeba. Kasię nikt nie traktował poważnie, uważało się ją za nieistotną — jakby była niewidzialna. Poza synem Katarzyna nie miała nikogo. Ani męża, ani rodziców. Sama radziła sobie, jak umiała. Patrzono na nią krzywo, ale w zasadzie nie dokuczano, no, może czasem przegnano jej Szymka, który z racji wychudłych, długich rąk i nóg oraz dużej głowy zwany był „Konikiem”. Konik był niewyjściowy, strachliwy, ale niezwykle serdeczny. Nie potrafił przejść obojętnie obok płaczącego dziecka — natychmiast pocieszał, za co często dostawał reprymendę od matek, które nie życzyły sobie, by ich pociechy zbliżały się do tego „Straszydła”. Kim jest Straszydło, Szymek długo nie wiedział. Dopiero, gdy mama podarowała mu książkę o Dorotce (przygody dziewczynki z „Czarnoksiężnika z Krainy Oz”), pojął, skąd przezwisko. Nie obraził się jednak. Uznał nawet, iż skoro inni mu tak mówią, to znaczy, iż znają bajkę i wiedzą, iż Straszydło było dobre, mądre i odważne — takim chciał być. Kasia nie poprawiała syna w tych poglądach. Uznała, iż nie ma nic złego, jeżeli dziecko myśli lepiej o ludziach niż są w rzeczywistości — świat i tak go później nauczy, ile jest w nim zła. Niech cieszy się dzieciństwem… Swojego syna Kasia kochała bez granic. Wybaczyła ojcu Szymka jego nieroztropność i zdradę, sama poniosła swój los na ramionach już w szpitalu i zgromiła położną, gdy coś niepochlebnego rzuciła o wyglądzie chłopca. — Nie przesadzajcie! Mój syn jest najpiękniejszy! — Nikt się nie kłóci! Ale mądry przecież z niego nie wyrośnie… — Jeszcze zobaczymy! — Kasia głaskała twarzyczkę syna i płakała. Dwa lata bezustannie woziła Szymka po lekarzach. Załatwiała sprawy, chodziła do miasta starą busem, tuląc synka mocno do siebie. Współczujących spojrzeń nie dostrzegała, a na każdą „dobrą radę” zamieniała się we wściekłą wilczycę: — Tego swojego oddaj do domu dziecka! Nie? No to mnie nie mów, co mam robić! Do drugiego roku życia Szymek wyrównał, przytył, a w rozwoju kilka ustępował rówieśnikom. Urodziwy nie był, to pewne. Duża, lekko spłaszczona głowa, cienkie rączki-nóżki i chudość, z którą Kasia walczyła, ograniczając sobie wszystko, by jemu dać to co najlepsze. To odbiło się na jej zdrowiu, ale Szymkowi niemal przeszły wszystkie kłopoty — lekarze przestali się nim niepokoić. — Takich matek na palcach policzyć! Dziecku groziła niepełnosprawność, a teraz patrzcie na niego! Bohater! — mówili. — To nie o Szymka, Kasiu, tylko o tobie! Ty jesteś wzorem! Ona wzruszała ramionami — czy matka nie powinna po prostu kochać dziecka? To nic bohaterskiego, tylko naturalne. Kiedy Szymek szedł do pierwszej klasy, już czytał, pisał i liczył, choć z lekkim jąkaniem, co zamazywało nieco jego zdolności. Nauczycielka często przerywała mu i przekazywała innym dzieciom czytanie na głos, narzekając potem w pokoju nauczycielskim, iż z Szymkiem trudno wytrzymać przy tablicy. Szczęśliwie, długo nie uczyła — gwałtownie wyszła za mąż i odeszła, a w klasie pojawiła się pani Maria Ilkówna. Pani Maria, nauczycielka z powołania, gwałtownie rozpoznała w Koniku nieprzeciętną wrażliwość. Porozmawiała z Kasią, skierowała Szymka do logopedy, a zadania poleciła oddawać na piśmie. Chwaliła: „Jak pięknie piszesz, Szymku!”. Szymek rozpromieniał się przy tych słowach, a Maria Ilkówna zawsze czytała jego prace na głos, podkreślając, jaki jest zdolny. Kasia płakała z wdzięczności i bez końca chciała dziękować nauczycielce, ale ta stanowczo odmawiała: — To moja praca! Masz wspaniałego syna! Konik biegł na lekcje z taką radością, iż aż sąsiedzi się śmiali: — O, nasz Konik pogalopował! To i my już chyba do roboty! Ech, natura, jak mogła tak skrzywdzić dziecko… Po co ona go w ogóle zostawiła? Co myślą o niej i Szymku sąsiedzi, Kasia wiedziała. Ale nie kłóciła się — przecież jak Bóg nie dał komuś serca, żaden człowiek go nie nauczy być ludzkim. Po co się zadręczać, skoro można zrobić coś pożytecznego — zasadzić nową różę albo upiększyć dom. Podwórze, na którym pod każdym oknem kwitły rabatki i mały sad na tyłach ogródka, nikt nie ogradzał. Powszechne było niepisane prawo — kawałek ziemi przy ganku to „teren” tej właśnie rodziny, która miała tam wejście. Kąt Kasi był najpiękniejszy. Kwitły tu róże i ogromny bez, a schody wyłożone były mozaiką z potłuczonych kafelków — zdobytych od dyrektora miejscowego domu kultury. Z tej „bezwartościowej sterty” kawalątek po kawałeczku Kasia układała swój wzór tak długo, aż schody stały się cudem, na który zaglądała cała okolica. — No popatrz no tylko! Toż to istny majstersztyk! Dla Kasi jednak największą nagrodą były słowa syna: — Mamo, jak tu pięknie… Szymek wodząc palcami po pachnących świeżością kawałkach kafelków, był szczęśliwy, a Kasia znów płakała — on ma tak kilka powodów do radości… Czasem pochwała w szkole, czasem matczyny uścisk i smakołyk — ot, całe szczęście. Konik był samotny — chłopakom nie dorównywał w bieganiu, a wolał czytać niż grać w piłkę. Dziewczyny nie pozwalały mu się zbliżać, zwłaszcza sąsiadka Klaudia, która miała trzy wnuczki — pięć, siedem i dwanaście lat. — Ani się waż do nich zbliżać! — straszyła go pięścią. — To nie dla ciebie dziewczynki! Co siedziało w kręconej od trwałej głowie Klaudii, nie wiedział nikt. Kasia Szymkowi nakazywała nie mieszać się w jej sprawy i trzymać się z daleka od babci i jej wnuczek. — Po co ją denerwować? Jeszcze się rozchoruje… Konik przyznał rację i trzymał się z dala od sąsiadki. choćby tego dnia, gdy Klaudia szykowała się do święta, po prostu przechodził obok — nie szukał towarzystwa. — O mój Boże, grzechy moje ciężkie… — westchnęła Klaudia, przykrywając półmisek wyszywanym ręcznikiem.— Zaraz powiedzą, iż jestem skąpa! Poczekaj-no! Z łaski wybrała kilka pierogów i podbiegła do chłopaka. — Masz! I żeby cię tu we dworze nie było! Święto mamy! Siedź spokojnie u siebie, aż matka z pracy wróci, rozumiesz? Szymek skinął głową i podziękował za pierogi. Ale Klaudia już nie patrzyła — na urodziny najmłodszej i ukochanej wnuczki, Swietłanki, miał się zjawić tłum gości! Syn sąsiadki, cherlawy Szymek–Konik był zupełnie zbyteczny! Po co dzieci straszyć tym wyłupiastym? Jeszcze spać nie będą! Kiedyś już odmawiała sąsiadce opieki nad nim: — Kasiu, po co ci dziecko?! Drogi mu nie ukażesz. Zmarnieje albo zginie pod płotem! — Widziała mnie pani choć raz z kieliszkiem? — Kasia się nie dawała. — To nic nie znaczy! Przy takim losie — nie zaznasz niczego! Ty, i dziecko, nie masz nikogo! Nie wiesz, co to być matką! Nie nauczono cię! Po co mu się męczyć? Oddaj póki czas! Od tego czasu Kasia się z Klaudią nie witała. Przechodziła obok dumnie niosąc swój wielki, niezgrabny brzuch, choćby nie zerkała. — I po co się gniewasz? Ja ci dobrze chcę! — kręciła głową Klaudia. — A to dobre! Mi pani współczucia nie potrzeba! Mam swoją radość! — odpierała Kasia, głaszcząc brzuch i szepcząc do nieznanego jeszcze Konika: — Nie bój się, maluszku! Nikt cię nie skrzywdzi! Co mu się przydarzy, Szymek mamie nie opowiadał. Chronił ją. Sam płakał w kącie, gdy mocno go skrzywdzono — nie chciał, by mama się martwiła. Obraza gwałtownie przechodziła, bo łatwiej żyć bez żalu do ludzi… Kochał czas, bo wiedział, iż nic nie jest cenniejsze. Był już duży i Klaudii się nie bał, ale choćby jej nie lubił — uciekał od jej złości i jadowitych słów. Gdyby zapytała, co o niej myśli, bardzo by się zdziwiła. Szymek jej współczuł. Tak szczerze, po swojemu. Żal mu było tej kobiety, która traciła swoje chwile na złość. Bo dla niego cenniejsze były sekundy. Wiedział, iż czasu nigdy nie da się cofnąć… …Siedząc na parapecie i żując pieroga, Szymek patrzył na bawiące się na łące wnuczki Klaudii i inne dzieci, które przyszły świętować urodziny Swietłanki. Jubilatka w różowej sukience wirująca jak motyl była dla Szymka niemal bajkową wróżką — tak ją sobie wyobrażał. Po chwili ochota gry przeniosła się do starej studni — tam łąka była większa. Szymek pobiegł do sypialni matki, bo z jej okna najlepiej było widać okolicę. Z zachwytem śledził harce, aż się nie ściemniło. W pewnym momencie z oczu zniknęła różowa plamka — Swietłanki nie było! Zrozumiał od razu — coś się wydarzyło przy studni… Pobiegł na ganek i po chwili już pędził na podwórze, nie słysząc choćby wrzasków Klaudii, iż zabroniła mu wychodzić. Dzieci nie zauważyły nieobecności Swietłanki. Szymek dopadł do krawędzi studni i spostrzegł w głębi odbłysk jasnej sukienki. Krzyknął: — Przytul się do ściany! Położył się na brzegu, zsunął do środka, raniąc brzuch o gnijące belki, i zanurkował w ciemność. Wiedział, iż Swietłanka nie umie pływać — nie raz próbował na miejskim kąpielisku nauczyć się razem z nią, ale tylko on pływać się nauczył. Teraz nie było czasu myśleć — w studni liczyła się każda minuta. — Nie bój się, jestem tu! — objął ją, jak nauczyła mama, i starał się krzyczeć o pomoc. Po chwili zorientowała się babcia, a zaraz przyleciała Kasia wracająca z pracy. Zaalarmowani goście pomogli, zawiązali linę, a Kasia spuściła się na dół i wyciągnęła Swietłankę. Szymka nie mogła dojrzeć — szukała go w ciemnościach, w końcu wyciągnęła z wody, zanosząc modlitwę, by syn żył… Szymek przeżył, choć musiał spędzić dwa tygodnie w miejskim szpitalu. Swietłankę wypisali wcześniej. Po kilkunastu dniach Szymek wrócił do domu — już jako bohater. Wszyscy byli pod wrażeniem. choćby Klaudia Matyjówna przyszła i wtuliła się w chłopca, wołając: — Dziecko kochane! Gdyby nie ty… Oddam ci wszystko, czego zechcesz! — Po co? — wzruszył ramionami Szymek. — Tylko zrobiłem, co trzeba. Jestem przecież chłopakiem, nie? Klaudia, nie wiedząc, co powiedzieć, przytuliła chłopca jeszcze mocniej. Nie wiedziała, iż „Konik”, ten wychudzony Szymek, za kilka lat wyciągnie spod ostrzału wojennego samochód pełen rannych, a potem już jako lekarz — będzie, nie rozróżniając, kto swój, pomagał wszystkim, którzy po ludzku błagali o ratunek. — Dlaczego to robisz, skoro sam doświadczyłeś tyle nieżyczliwości? — pytano go potem. — Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. To jest adekwatne! — odpowiadał. *** Drodzy Czytelnicy, Matczyna miłość rzeczywiście nie zna granic. Katarzyna, mimo wszelkich trudności i uprzedzeń otoczenia, bezwarunkowo kochała swojego syna. Jej poświęcenie i wiara pozwoliły mu rozwinąć się i stać wrażliwym, wartościowym człowiekiem. To prawdziwa lekcja niepokonanej siły rodzicielskiej miłości. Prawdziwy bohater — to ten w sercu: Szymek, „nieatrakcyjny” z pozoru, okazał się bohaterem, kiedy bez namysłu rzucił się ratować dziewczynkę ze studni. To jego czyn, nie wygląd, zadecyduje, jaki będzie człowiek. Dobrać, odwaga, miłosierdzie — to prawdziwe cechy wielkości. Sąsiedzi, którzy wcześniej gardzili Kasią i jej synem, zostali zmuszeni uznać ich wartość wobec heroizmu Szymka. Ta historia pokazuje, iż uprzedzenia znikają w obliczu prawdziwych zalet — a najważniejszą lekcją jest umiejętność wybaczenia, niechowania urazy i postępowania adekwatnie, choćby gdy wobec nas nie byli sprawiedliwi. Jak powiedział Szymek: „Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. To jest adekwatne!” Ta opowieść przypomina, iż człowieczeństwo i współczucie zawsze zwyciężają nad złością i obojętnością, a prawdziwe piękno bije z wnętrza człowieka. Zachęcamy do refleksji: Czy zgadzasz się, iż dobroć, mimo wszelkich przeciwności, zawsze odnajduje swoją drogę i zmienia świat na lepsze? Jakie własne doświadczenia udowadniają, iż pozory mylą, a prawdziwe bogactwo człowieka tkwi w jego duszy?

— Spadaj stąd!!! Mówię ci – idź, już! Czego się tu...

twojacena.pl 14 godzin temu Wynocha! Mówię ci, idź stąd! Co się tu szwendasz?! Elżbieta Majewska z trzaskiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią ogromny talerz z gorącymi pierogami i popchnęła chłopca z sąsiedztwa. Marsz stąd! Kiedy twoja matka w końcu zacznie się tobą.....
5 lat temu zmarł Christopher Plummer

5 lat temu zmarł Christopher Plummer

fahrenheit.net.pl 14 godzin temu 5 lutego 2021 w wieku 91 lat zmarł Arthur Christopher Orme Plummer (szerzej znany jako Christopher Plummer) - kanadyjski aktor filmowy i teatralny.
Najlepsze kampanie digital 2025 w jednym miejscu. Premiera Casebooka IAB MIXX Awards

Najlepsze kampanie digital 2025 w jednym miejscu. ...

iab.org.pl 15 godzin temu Casebook to kompleksowy przegląd aż 43 kampanii nagrodzonych w IAB MIXX Awards 2025. To one w minionym roku wyznaczały kierunki rozwoju marketingu interaktywnego w Polsce.
Embodied Realms – festiwal VR

Embodied Realms – festiwal VR

kulturaupodstaw.pl 16 godzin temu „Naszym głównym celem jest uczynienie VR-u bardziej dostępnym”. Rozmowa z Joanną Popińską i Tomem C. Hallem, twórcami doświadczeń VR i organizatorami festiwalu Embodied Realms w Poznaniu Oskar Czapiewski: To może zacznę od najbardziej podstawowego py...
Skandynawski kryminał przyprawia o ciarki. Za mało się o nim mówi

Skandynawski kryminał przyprawia o ciarki. Za mało...

swiatseriali.interia.pl 16 godzin temu "Wisting" to norweski kryminał scandi-noir oparty na bestsellerowych powieściach Jørna Liera Horsta. Produkcja wyróżnia się wyjątkową skandynawską atmosferą, przyprawiającą o ciarki. To zdecydowanie serial, który warto nadrobić.
Miłość, mrok i obsesja. Oto najlepsze gotyckie filmy romantyczne – nie tylko na walentynki

Miłość, mrok i obsesja. Oto najlepsze gotyckie fil...

miumag.pl 17 godzin temu Najlepsze gotyckie filmy romantyczne – 6 historii, których nie da się zapomnieć.
„Zabliźnianie” w Centrum Dokumentacji Deportacji Górnoślązaków do ZSRR w 1945 roku w Radzionkowie

„Zabliźnianie” w Centrum Dokumentacji Deportacji G...

magazynszum.pl 17 godzin temu ; ; a:2:{i:0;s:1:"4";i:1;s:5:"23016";}; Barbara Wachowicz, „Więcej grzechów nie pamiętam”, widok wystawy „Zabliźnianie”, fot. Natalia Kaftan; ; 0; ; ; ; ; Ewa Babiarz, Michał Samuel Banaś, Barbara Bazger, Kajetan Bronisławski, Maciej Budziński, Marta...
Przeglądanie albumu

Przeglądanie albumu

esensja.pl 17 godzin temu „Szmelc” mieści w sobie elementy thrillera, rozgrywającego się w sugestywnej miejskiej scenerii. Powieść jest mroczna i rozgrzewa emocje do zenitu.
Dwie strony samotności

Dwie strony samotności

newsempire24.com 18 godzin temu Dwie oblicza samotności Aleksandra stała przed lustrem, przygryzając dolną wargę. Palce nerwowo układały kosmyk włosów, znów i znów formując go w idealny kok jakby od tego zależało coś niezwykle ważnego. Trzydzieści pięć lat liczba, którą w reklamach...
Droga wojowniczego dzieciaka – dostaliśmy zapowiedź filmu

Droga wojowniczego dzieciaka – dostaliśmy zapowied...

popkulturowcy.pl 21 godzin temu Platforma Apple TV+ ogłosiła datę premiery familijnego filmu Droga wojowniczego dzieciaka. Produkcja trafi do serwisu…
Jane Austen: Klasyka, która wciąż inspiruje

Jane Austen: Klasyka, która wciąż inspiruje

warszawainfo.pl 23 godzin temu Czy literatura sprzed dwóch stuleci może wciąż inspirować i zachęcać do rozmowy? Takie pytanie stawia przed mieszkańcami miłośników książek najbliższe spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki w Bibliotece przy ul. Kolegiackiej 3.…
Ewa Przydryga zaprasza na niezapomniane Kameralne Spotkania Kryminalne!

Ewa Przydryga zaprasza na niezapomniane Kameralne ...

wawa.pl 23 godzin temu Spotkanie z Ewą Przydrygą w ramach Kameralnych Spotkań Kryminalnych zbliża się wielkimi krokami i obiecuje być wyjątkową atrakcją dla entuzjastów gatunku kryminalnego. Tegoroczna edycja…
Literacki wieczór z Jane Austen: odkryj na nowo jej świat!

Literacki wieczór z Jane Austen: odkryj na nowo je...

wawa.pl 23 godzin temu Niezapomniany literacki wieczór w bibliotece – tak można określić nadchodzące spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki, które odbędzie się w środę, 11 lutego. Miłośnicy literatury będą…
Lucky – mamy pierwszy teaser!

Lucky – mamy pierwszy teaser!

popkulturowcy.pl 1 dzień temu Podczas wczorajszego Apple TV Press Day przedstawiono pierwszy teaser nadciągającego serialu z Anną Taylor-Joy w…
Ewa Przydryga zainauguruje Kameralne Spotkania Kryminalne!

Ewa Przydryga zainauguruje Kameralne Spotkania Kry...

warszawainfo.pl 1 dzień temu Kameralne Spotkania Kryminalne to cykl wydarzeń, który co roku przyciąga miłośników literatury kryminalnej. Tegoroczna edycja zapowiada się wyjątkowo interesująco, ponieważ w roli głównej wystąpi Ewa Przydryga, znana autorka thrillerów psychologiczny...
Kielce. Lektura z dostawą do domu

Kielce. Lektura z dostawą do domu

wykluczeni.pl 1 dzień temu Zima ostro trzyma, a Miejska Biblioteka Publiczna w Kielcach nie zapomina o swoich czytelnikach. Stąd akcja „Książka na telefon”, w ramach której pracownicy dostarczają lektury pod same drzwi. W ubiegłym roku do domów osób starszych i niepełnosprawny...
W wieku 62 lat poznałam mężczyznę i byliśmy szczęśliwi, dopóki nie usłyszałam jego rozmowy z siostrą

W wieku 62 lat poznałam mężczyznę i byliśmy szczęś...

newsempire24.com 1 dzień temu Miałam wtedy 62 lata, kiedy los postawił na mojej drodze mężczyznę, którego obecność rozświetliła mój świat tak, jakby znowu był początek wiosny. Dziś, wspominając tamte chwile, mam poczucie, iż miłość potrafi zaskoczyć człowieka niezależnie od wieku...
Lunatyczna kraina - recenzja książki

Lunatyczna kraina - recenzja książki

naekranie.pl 1 dzień temu Lunatyczna kraina to fantastyczna, płynąca dwoma torami opowieść o kulturze, historii i teraźniejszości Mozambiku. Mii Couto rozpoczyna się niczym Cormaca McCarthy’ego. Porytą śladami wojny szosą idzie dwóch wędrowców: młodziutki Muidinga, uciekinier...
Tyran - recenzja książki

Tyran - recenzja książki

naekranie.pl 1 dzień temu Conn Iggulden ponownie zabiera nas w podróż śladami Nerona. Druga część cyklu pt.: Tyran jest chyba jeszcze ciekawsza niż poprzednia. Tym razem Neron jest już nastolatkiem, ale daleko mu do niewinności.Conn Iggulden pisze o starożytności w sposób, kt...
— Wynoś się stąd! Mówię ci, idź już! Po co się tu pałętasz?! — Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią duży półmisek gorących pierogów i popchnęła syna sąsiadki. — A won mi stąd! Kiedy twoja matka w końcu zacznie na ciebie patrzeć?! Leniusz! Chudy jak patyk Saszko, którego nikt nie wołał po imieniu, tylko „Konik”, rzucił spojrzenie na surową sąsiadkę i powlókł się na własny ganek. Ogromny dom, podzielony na kilka mieszkań, był zamieszkany tylko częściowo. Na dobrą sprawę mieszkały tu dwie i pół rodziny: Pokotylowie, Sienkiewiczowie i Karpenkowie — czyli Kasia z Saszkiem. Karpenkowie byli właśnie tą „połówką”, na którą nikt nie zwracał większej uwagi, chyba iż pojawiła się jakaś pilna potrzeba. Kasia nie była nikim istotnym, więc szkoda było na nią czasu. Poza synem, Katarzyna nie miała nikogo — ani męża, ani rodziców. Radziła sobie, jak umiała. Patrzono na nią krzywo, ale raczej nie zaczepiano, chyba iż czasem pogoniono Saszka nazywanego Konikiem — przez jego chude, długie ręce i nogi oraz dużą głowę, nie wiadomo jak utrzymującą się na cienkiej szyjce. Konik był potwornie niepozorny, lękliwy, ale bardzo dobry. Nie przechodził obojętnie obok płaczącego dziecka — od razu spieszył pocieszyć, za co nieraz obrywał od matek, które nie chciały w pobliżu swoich pociech takiego „Straszydła”. Kim jest Straszydło, Saszko długo nie wiedział, aż mama podarowała mu książkę o dziewczynce Eli; wtedy zrozumiał, dlaczego go tak wołają. Ale nie był zły — pomyślał, iż tak nazwali go ci, którzy czytali tę książkę, a więc wiedzą, iż Straszydło było mądre i dobre, wszystkim pomagało, a w końcu zostało choćby władcą pięknego miasta. Kasia, której syn opowiedział o swoich wnioskach, nie wyprowadzała go z błędu, uznając, iż nie ma w tym nic złego, jeżeli dziecko będzie widzieć w ludziach więcej dobra, niż mają w rzeczywistości. Świat i tak pełen jest zła — jej syn jeszcze się tego nałyka… Niech się choć dzieciństwem nacieszy! Bezgranicznie kochała swojego Saszka. Przebaczyła jego ojcu zdradę i niefrasobliwość, pogodziła się ze swoim losem jeszcze w szpitalu i szorstko uciszyła położną, która mówiła jej, iż chłopczyk „nie taki”. — Wymyślacie! Mój syn jest najpiękniejszy na świecie! — Kto się kłóci? Rozumnym to on tylko nie będzie… — To się jeszcze zobaczy! — Kasia głaskała twarzyczkę malca i płakała. Dwa pierwsze lata biegała z Saszkiem po lekarzach i dopięła swego — zajęli się chłopcem na poważnie. Jeździła do miasta, trzęsąc się w starym autobusie i tuliła szczelnie opatulonego synka. Współczujące spojrzenia ignorowała, a na dobre rady reagowała jak lwica: — Swoje oddaj do domu dziecka! Nie chcesz? No to mnie nie pouczaj! Sama wiem, co robić! Po dwóch latach Saszko wyrównał się, przybrał na wadze i praktycznie nie różnił się rozwojem od innych dzieci. Urodziwy jednak nie był: duża, nieco spłaszczona głowa, chudziutkie rączki i nóżki, a Kasia walczyła z jego mizernością, jak mogła. Oszczędzając na sobie, oddawała synowi wszystko co najlepsze, co odbiło się na jej zdrowiu. Ale Saszko przestał już niepokoić lekarzy — tylko kiwali głowami, widząc jak delikatna, niczym leśny elf, Kasia przytula swojego Konika. — Takich mam to ze świecą szukać! Dziecko miało grozić niepełnosprawnością, a teraz? Spójrzcie — prawdziwy bohater! Mądrala po prostu! — Właśnie taki jest mój chłopczyk! — Mówimy nie o nim, Katko, tylko o tobie! Ty jesteś prawdziwą bohaterką! Kasia wzruszała ramionami, nie pojmując, za co ją chwalą. Przecież matka powinna kochać i dbać o swoje dziecko! Nic w tym nadzwyczajnego — po prostu robi, co trzeba. Gdy Saszko szedł do pierwszej klasy, czytał już płynnie, umiał pisać i liczyć, ale trochę się jąkał — co często niweczyło jego talent. — Saszku, wystarczy, dziękuję — ucinała nauczycielka, przekazując komuś innemu czytanie kolejnego fragmentu. Potem skarżyła się w pokoju nauczycielskim, iż chłopiec jest bardzo zdolny, ale słuchanie jego czytania przy tablicy to koszmar. Na szczęście po dwóch latach wyszła za mąż, a klasa Saszka przeszła pod skrzydła innej nauczycielki. Maria Iliniczna była już w wieku, ale zapału nie straciła i dzieci kochała tak samo jak kiedyś. gwałtownie zrozumiała, czym wyróżnia się Konik, porozmawiała z Kasią i skierowała ją do dobrego logopedy, a Saszka poprosiła o oddawanie prac na piśmie. — Tak pięknie piszesz! Uwielbiam to czytać! Saszko rozkwitał od pochwały, a Maria Iliniczna czytała na głos jego odpowiedzi, zawsze podkreślając talent swojego ucznia. Kasia płakała ze wzruszenia i miała ochotę całować ręce nauczycielki, ale Maria Iliniczna od razu to ucięła: — Zwariowała pani? To moja praca! A ma pani cudownego chłopca — wszystko będzie u niego dobrze! Do szkoły Saszko biegł podskakując, czym rozbawiał sąsiadów. — O, poskakał nasz Konik! To i nam już trzeba się ruszać! Boże, jak natura mogła tak pokrzywdzić dziecko… Po co ona go zostawiła? Kasia doskonale wiedziała, co sądzą o niej i jej synu sąsiedzi. Ale iż kłótni nie lubiła, uznała, iż jak człowiek nie ma serca ani duszy, nic nie zmusi go do ludzkiego zachowania. Dlatego szkoda czasu — lepiej zrobić coś pożytecznego: uprzątnąć w domu albo zasadzić kolejną różę koło swojego ganku. Podwórko, podzielone na niepisanych zasadach na „pięterka” przed gankami poszczególnych mieszkań, także rosło z kwiatami i krzakami. „Pięterko” Kasi było najpiękniejsze — rosły tu róże i wielki krzak bzu, a schodki wykładała kawałkami płytek, które wyprosiła w Domu Kultury. — Oddajcie mi to! — wpadła do gabinetu dyrektora. — Co oddać? — zdziwił się. — Czego chcesz? — Kafle! Oddajcie je! Dyrektor wyśmiał jej prośbę, ale pozwolił zabrać resztki. Kasia, pożyczając taczki od sąsiadów, do późnego wieczora wybierała kawałki nadające się do jej mozaiki. Potem dumnie maszerowała przez całe osiedle, pchając taczki, w których siedział Konik jak król. — Po co jej ten rupieć? — dziwiły się sąsiadki. Ale kilka tygodni później wszyscy byli zaskoczeni widząc, co Kasia stworzyła… Nigdy nie była w muzeach ani za granicą, nie znała greckich fresków ani bizantyjskich świątyń, ale instynktownie wiedziała, jak ułożyć wzory z płytek. Ganek wyłożony mozaiką został prawdziwym dziełem sztuki, na które chodziło podziwiać całe osiedle. — Popatrz, cudo… Ale liczył się tylko jeden komplement — od syna: — Mamo, jak pięknie… Saszko głaskał paluszkiem wzory na schodkach i był szczęśliwy. A Kasia znów płakała. Jej syn był szczęśliwy… A powodów do szczęścia nie miał wiele. W szkole dostawał pochwały, mama piekła coś smacznego, tuliła i szeptała, jaki jest mądry. To były całe jego radości. Konik prawie nie miał przyjaciół — za chłopcami nie nadążał, kochał czytać bardziej niż grać w piłkę, a dziewczynki nie były wpuszczane choćby w jego pobliże, zwłaszcza przez sąsiadkę — Klaudię, która miała trzy wnuczki: pięcioletnią, siedmioletnią i dwunastoletnią. — choćby nie podchodź! — groziła pięścią Konikowi. — To nie twoje dziewuchy! Co siedziało w jej głowie po trwałej, trudno było zgadnąć, ale Kasia rozkazała Saszku nie zawadzał Kliudii i trzymał się z daleka od niej i wnuczek. — Po co ją denerwować? Jeszcze zachoruje… Konik z mamą się zgodził i trzymał się od Klaudii z daleka nawet, gdy ta szykowała imprezę. — O, grzechy ciężkie! — mówiła Klaudia, nakrywając półmisek haftowanym ręcznikiem. — Jeszcze powiedzą, iż jestem skąpa! Zaczekaj, to dostaniesz! Wybrała parę pierogów i dogoniła chłopca. — Masz! I żebyś mi się tu nie kręcił! Mamy święto! Siedź sobie w domu, póki mama nie wróci z pracy! Rozumiesz? Saszko tylko pokiwał głową, podziękował za pierogi, ale Klaudii nie było już do niego. gwałtownie zaczęli zjeżdżać się goście na urodziny najmłodszej i ukochanej wnuczki: Świetusi. Klaudia chciała świętować z rozmachem — więc syn sąsiadki, chorowity Saszka-Konik, był jej zupełnie niepotrzebny! Niech nie straszy dzieci tymi swoimi gałami! Będą potem źle spać! Klaudia westchnęła, przypominając sobie, jak odradzała sąsiadce dziecko: — Po co ci, Kaśka, dziecko?! Będziesz go mogła wychować? Zopija się i gdzieś przepadnie! — Widzisz mnie z kieliszkiem? — Kasia nie pozostawała dłużna. — To nic nie znaczy! Z takich nędz, jak twoja, to tylko jeden kierunek! Rodzice ci nic nie dali, dziecku też nie dasz! Nie wiesz, jak być matką! Po co twoje dziecko ma się męczyć? Pozbądź się go, póki czas! — A jeszcze co?! I jak się pani nie wstydzi! Sama matka! — Nie żałuj mnie, ja sama dałam dzieciom życie i wychowałam je. A co ty dasz swojemu? Nic! Przemyśl to! Kasia przestała jej odpowiadać. Chodziła wzdłuż domu z dumą niosąc swój wielki, nieforemny brzuch i nie patrzyła na sąsiadkę. — Po co się obrażasz, głupia? Przecież chcę dobrze! — kiwała głową Klaudia. — Twoje 'dobro’ źle pachnie! A mnie mdli! — odpyskowała Kasia, głaszcząc brzuch. — Nie bój się, maleńki. Nikt cię nie skrzywdzi… Co przeżył Konik przez osiem lat życia, mamie nigdy nie opowiadał. Żal jej było… Gdy go krzywdzili — płakał po cichu, ale trzymał język za zębami. Wiedział, iż mama by się tym bardziej przejęła. Obraza spływała po nim jak woda po kaczce — nie zostawiała żalu ani złości. Łzy wypłukiwały żal z duszy i już po chwili Saszko zapominał o przykrościach, żałując tylko dziwnych dorosłych, którzy nie pojmowali oczywistych rzeczy. Bez żalu i złości żyje się dużo łatwiej… Klaudii Matwiejewny Saszko już się nie bał, ale też nie lubił. Za każdym razem, gdy pogroziła palcem lub powiedziała coś przykrego, uciekał, by nie słyszeć jej złośliwości. Gdyby zapytała go, co o tym myśli, Klaudia bardzo by się zdziwiła: Konik jej współczuł. Całym sercem, jak tylko on umiał. Było mu żal tej kobiety, która marnuje chwile na złość. Chwile, które Saszko cenił jak nic innego na świecie. Dawno już zrozumiał, iż nic nie jest cenniejsze — wszystko można przywrócić poza czasem. — Tik-tak — mówi zegar. I już… Nie ma chwili! Złap — nie złapiesz! Znikła… I nie wróci! Nie kupisz jej za żadne pieniądze ani nie wymienisz na najpiękniejszy papierek po cukierku. Ale dorośli jakoś nie potrafili tego pojąć… Siedząc na oknie w swoim pokoju, Saszko żuł pieróg i patrzył, jak na trawie za domem bawią się Klaudii wnuczki i inne dzieci świętujące urodziny Świetusi. Solenizantka fruwała niczym motylek w ślicznej różowej sukience, a Saszko patrzył oczarowany, wyobrażając sobie, iż to księżniczka lub wróżka z bajki. Dorośli biesiadowali przy stole, dzieci po zabawie pognały grać dalej na tyłach domu przy studni, gdzie jest więcej miejsca. Saszko natychmiast zorientował się, dokąd pobiegli i podbiegł do maminego pokoju, z którego było widać łąkę jak na dłoni. Długo obserwował grę, ciesząc się i klaszcząc, aż zaczęło się ściemniać. Jedna z dziewczynek kręciła się przy starej studni, co Saszko zauważył. Wiedział, iż tam jest niebezpiecznie — mama nie raz mu powtarzała, żeby nie zbliżał się do studni. — Zrąb jest zgniły, dawno nikt z niej nie korzystał, ale woda wciąż tam jest. Wpadniesz i już po tobie! Usłyszy cię ktoś? Nie! Masz nie podchodzić! — Nie będę! Nie zauważył chwili, gdy Świeta poślizgnęła się przy krawędzi studni i znikła mu z oczu. Wzrok zatrzymał na grupie chłopców, którzy robili coś razem, potem szukał różowej plamki i… zamarł. Świetusi nie było… Saszko wybiegł na ganek, w sekundę zrozumiał — nie ma jej też wśród dorosłych. Czemu nie zawołał o pomoc — nigdy nie umiał sobie odpowiedzieć. Po prostu zbiegł po schodach i popędził na tyły domu, choćby nie słysząc krzyku Klaudii: — Komu powiedziałam, żeby w domu siedział?! Dzieci, które biegały wokół, nie zwracały uwagi, nie zauważyły też zniknięcia Konika. Tylko on, dobiegłszy do studni, dostrzegł w dole blade światełko i zawołał: — Przyciśnij się do ściany! Bał się, by nie uderzyć dziewczynki — położył się na krawędzi, opuścił nogi, przecisnął się między zgniłymi deskami i zanurzył w ciemności. Wskoczył do studni, wiedząc, iż liczą się minuty: Świeta nie potrafiła pływać, Saszko wiedział to na pewno. Nabrawszy powietrza, krzyknął z całych sił: — Pomocy! Nie wiedział, iż dzieci od razu uciekły po jego skoku do wody. Nie wiedział, czy starczy mu sił do przybycia dorosłych. Nie wiedział, czy ktoś go usłyszy. Wiedział tylko to jedno — mała dziewczynka w różowej sukience musi żyć! Bo w tym świecie piękna, jak i chwil, nie ma aż tak dużo. Jego wołanie nie od razu zostało usłyszane. Klaudia, niosąc upieczoną gęś, rozejrzała się za wnuczką i aż zawyła: — Gdzie jest Świetusia?! Goście, nie do końca trzeźwi, nie zrozumieli od razu, czego chce rozdrażniona gospodyni, która walnęła daniem o stół i wrzasnęła tak przeraźliwie, iż nastraszyła wszystkich w okolicy. A Konik jeszcze zdołał raz-dwa krzyknąć, słabnąc: — Mamo… Kasia, wracająca z pracy, przyspieszyła kroku, przeczuwając, iż musi się spieszyć. Na podwórko wpadła akurat, gdy Klaudia łapała się za serce i osunęła na schodki. Nie rozumiejąc jeszcze, co się stało, Kasia pobiegła na tyły domu, gdzie bawił się zwykle Konik, i usłyszała głos syna, wołającego ją. — Tu jestem, synku! Nie musiała się domyślać — jej od dawna przerażała ta stara studnia, wiele razy prosiła w administracji o jej zasypanie lub choćby zabezpieczenie. Ale nikt nie dbał o to miejsce. Nie było czasu w myślenie. Kasia pobiegła po sznur od prania, wybiegła na ganek i krzyknęła: — Za mną! Trzymać mocno! Na szczęście jeden z zięciów Klaudii był dość trzeźwy, by wiedzieć, o co chodzi. Obwiązał malutką Kasię liną i zawołał: — Dawaj! Trzymam! Świetę Kasia wyłowiła od razu. Dziewczynka objęła ją szyją i zwiotczała ze strachu. Kasię trzęsło z przerażenia. Nie mogła znaleźć Saszka… Modliła się, jak kiedyś w szpitalu: — Boże! Nie zabieraj! Wreszcie wyczuła coś chudego w ciemnej wodzie, chwyciła, zawołała: — Ciągnij! W górze usłyszała ciche: — Mamo… Saszko, po dwóch tygodniach w szpitalu, wrócił na wieś bohaterem. Świetę wypisano szybciej — wystraszyła się, nałykała wody, ale nic jej się nie stało, poza podrapaniem i podartą sukienką. Saszko miał gorzej: złamana ręka, duszności, ale mama była blisko, a strach minął. Świeta odwiedzała go z rodzicami, a on cieszył się, iż niedługo wróci do domu, do książek i kota. — Chłopcze mój kochany! Boże, jakby nie ty… — płakała Klaudia, tuląc opalonego Saszka. — Wszystko ci oddam, co zechcesz! — Po co? — wzruszył ramieniem Konik. — Zrobiłem, co trzeba. Przecież jestem mężczyzną! Klaudia tylko przytuliła go mocniej, nie wiedząc, iż ten chudzielec za parę lat poprowadzi transporter z rannymi z pola bitwy, pomagać będzie wszystkim, kto go zawoła, choć jemu samemu świat nie był nigdy łaskawy. Gdy ktoś go spytał: po co to robi, jeżeli z nim obchodzono się kiedyś inaczej? Odpowiedział krótko: — Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. Tak jest dobrze! *** Bo miłość matki nie zna granic — niezłomna wiara Kasi i jej oddanie pozwoliły Saszce stać się dobrym, wrażliwym człowiekiem. Prawdziwy bohater kryje się w duszy: Saszko, choć nieprzystojny, okazał się bohaterem — nie zawahał się skoczyć do studni, by ratować życie. To nie wygląd, ale czyny decydują o człowieku. Bowiem prawdziwa wielkość to dobroć, odwaga i współczucie. Sąsiedzi, którzy zlekceważyli Kasię i jej syna, musieli uznać ich wartość po bohaterskim czynie Saszka. Ta historia pokazuje, iż uprzedzenia ustępują wobec prawdziwej cnoty i najważniejsza jest zdolność przebaczania, niechowania urazy i adekwatnego postępowania, choćby jeżeli wcześniej spotkała nas krzywda. Jak powiedział Saszko: „Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. Tak jest dobrze!” Ta opowieść inspiruje do refleksji: dobroć zawsze znajdzie drogę i zmieni świat na lepsze. Wygląd jest mylący, a prawdziwe bogactwo tkwi w duszy. A Wy? Wierzycie, iż dobro zawsze zwycięży? Macie własne historie potwierdzające, iż prawdziwe piękno jest w środku człowieka? — Tytuł: „Konik spod polskiej jabłoni — opowieść o chłopcu wyśmiewanym przez sąsiadów, matczynej miłości, przełamywaniu uprzedzeń i prawdziwym bohaterstwie, które rodzi się w sercu, a nie w wyglądzie”

— Wynoś się stąd! Mówię ci, idź już! Po co się tu ...

naszkraj.online 1 dzień temu Dziennik 15 maja, Warszawa Spadaj stąd! Mówię ci, idź sobie! Co się tu pałętasz?! pani Maria Kozłowska z rozmachem postawiła na stole pod starą jabłonią talerz gorących drożdżówek i popchnęła sąsiada, chłopca z drugiego mieszkania. No, ruszaj się! Ki...

Popularne

Cezary Tomczyk w programie "Gość Wydarzeń". Oglądaj od 19:15

Cezary Tomczyk w programie "Gość Wydarzeń". Oglądaj od 19:15...

4 dni temu 153
Fiskus będzie wyjaśniał zawiłości KSeF

Fiskus będzie wyjaśniał zawiłości KSeF

6 dni temu 135
Władysław Teofil Bartoszewski w "Graffiti". Oglądaj od 7:40

Władysław Teofil Bartoszewski w "Graffiti". Oglądaj od 7:40

3 dni temu 112
Budują najwyższą tamę świata. Ma być trzy razy wyższa od Big Bena

Budują najwyższą tamę świata. Ma być trzy razy wyższa od Big...

4 dni temu 111
Jeffrey Epstein proponował byłemu księciu Andrzejowi zapoznanie z młodą kobietą

Jeffrey Epstein proponował byłemu księciu Andrzejowi zapozna...

5 dni temu 106
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© plotka 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.