Książka

„Miyazaki. Świat w animacji”: Smutek rzeczy

„Miyazaki. Świat w animacji”: Smutek rzeczy

rp.pl 9 minut temu Publicznie Hayao Miyazaki prezentuje się jako człowiek silny psychicznie i asertywny, choć można się zastanawiać, czy nuta melancholii, a choćby niepewności, u niektórych męskich bohaterów kreowanych przez niego opowieści nie oddaje jego własnych tru...
– Zabiorę twoją córeczkę do swojej klasy, jeżeli nie masz nic przeciwko – powiedziała nauczycielka, która podsłuchała rozmowę mojej mamy, dyrektora i jeszcze jednej nauczycielki.

– Zabiorę twoją córeczkę do swojej klasy, jeżeli n...

twojacena.pl 18 minut temu Wezmę waszą dziewczynkę do swojej klasy, jeżeli nie przekreśli to waszych planów powiedziała nauczycielka, która przypadkiem usłyszała rozmowę mojej mamy z dyrektorką i inną wychowawczynią. Ta nauczycielka, do której klasy mama próbowała mnie zapisać...
„STARY ŚWIAT ODSZEDŁ” czyli czeka nas świat oparty na sile

„STARY ŚWIAT ODSZEDŁ” czyli czeka nas świat oparty...

pressmania.pl 30 minut temu Wyjątkowo rzadko zgadzam się z Markiem Rubio, sekretarzem stanu USA, ale w przypadku jego słów przytoczonych w tytule, na sto procent bo świata, który znamy już nie będzie. Zacznijmy od cytatu z książki wybitnego historyka Adriana Goldsworthego pt. "...
Mój mąż utrzymywał swoją byłą żonę z naszych pieniędzy – i postawiłam mu ultimatum. Od początku wiedziałam o jego byłej. Nigdy tego nie ukrywał: był kiedyś żonaty, miał córkę, płacił alimenty. Wydawało mi się to w porządku – szlachetne. Podziwiałam go za odpowiedzialność. Ale z czasem odkryłam coś znacznie gorszego: to, co brałam za poczucie obowiązku, było tak naprawdę bolesnym poczuciem winy. Chronicznym, wyniszczającym, natrętnym. Winą, która wisiała nad nim niczym niewidzialna chmura… i którą ktoś bardzo skutecznie wykorzystywał. Alimenty szły regularnie, kwoty były przyzwoite. Ale poza nimi istniał świat „dodatkowych wydatków”. Trzeba było nowy laptop do szkoły, bo stary był za wolny, a koleżanki miały lepsze. Mąż wzdychał… i kupował. Obóz językowy, bez niego córka zostanie w tyle – mąż się zgadzał, choć koszt równy był naszym wakacjom. Prezenty na Boże Narodzenie, urodziny, Dzień Kobiet, „po prostu tak”… wszystko musiało być najdroższe, najładniejsze. Bo „tata musi być dobry”. Jego była żona doskonale wiedziała, jak do niego mówić. Dzwoniła z lekko żałosną intonacją: „Ona się zmartwi… rozumiesz? Sama nie dam rady.” I on rozumiał. Tak mocno, iż przestawał widzieć rzeczywistość wokół siebie. Rzeczywistość, w której żył ze mną. Mieliśmy plany, marzenia, wspólną przyszłość. Tylko iż pieniądze na naszą przyszłość wyciekały – kropla po kropli – na rzecz przeszłości, która nie chciała odejść. Próbowałam rozmawiać. – Nie uważasz, iż to już przesada? Ona ma wszystko, a my od dwóch miesięcy nie możemy kupić pralki. Obudź się… A on patrzył z poczuciem winy i mówił: – To dziecko… nie mogę jej odmówić. Powiedzieli, iż to trudny wiek. Muszę ją wspierać. – A moja samoocena? Nasze życie? – pytałam ostrzej. Patrzył zdezorientowany. – Co ty… zazdrosna jesteś? O dziecko? To nie była zazdrość. To była sprawiedliwość. Żyliśmy jak w stanie wyjątkowym – ciągle finansowaliśmy czyjeś „pilne potrzeby”, które nigdy się nie kończyły. Nasza pralka dogorywała. Buczała, podskakiwała, stawała w środku cyklu. Marzyłam o normalnej, cichej pralce. Odkładałam na nią z pensji, znalazłam dobrą promocję. Dzień zakupu był ustalony. Już widziałam siebie, jak puszczam pranie i nie boję się, iż znowu się zepsuje. Rano tego dnia mój mąż był dziwnie milczący. Chodził po mieszkaniu, jakby czegoś szukał. I gdy już sięgałam po torebkę, powiedział: – Wziąłem pieniądze… na pralkę. Zmroziło mnie. – Wziąłeś? Gdzie? – Na leczenie zębów córki. Była żona zadzwoniła, panika… powiedziała, iż dziecko cierpi, iż trzeba natychmiast do prywatnego dentysty, a tam drogo… Nie mogłem odmówić… Oparłam się o framugę. – I… wyleczyli ją? – Tak, tak! – ożywił się. – Wszystko w porządku. Powiedzieli, iż poszło świetnie. Patrzyłam na niego przez kilka sekund… i powiedziałam cicho: – Zadzwoń do niej teraz. – Co? Po co? – Zadzwoń. Zapytaj, jak dziecko… i który ząb bolał. Zmarszczył się, ale wybrał numer. Rozmawiał krótko. Widziałam, jak jego twarz się zmienia – od pewności do zakłopotania. Odłożył telefon. – No… wszystko dobrze. Ból minął. – Który ząb? – powtórzyłam. – Nieistotne… – KTÓRY ZĄB? – mój głos zabrzmiał obco, ostro. Westchnął. – Powiedzieli… iż nie chodziło o ból. To było zaplanowane. Wybielanie. W tym wieku już można. Dziecko czekało całą rok… Po prostu usiadłam na kuchennym krześle. Pieniądze na normalne życie… poszły na wybielanie zębów, bo ktoś wymyślił, iż tak trzeba. Najgorsze? On choćby się nie zastanowił. Nie sprawdził. Po prostu dał. Bo poczucie winy to fatalny doradca… ale świetne narzędzie do manipulacji. Potem w domu zapanowała lodowata cisza. Prawie nie rozmawiałam z nim. Próbował „przepraszać” drobnymi gestami, ale to jak naklejka na ogromną ranę. Wiedziałam już – nie walczę z jego byłą żoną. Walczę z jego własnym cieniem. Cieniem nieudanego małżeństwa. Niespokojnym uczuciem, iż „nie dał wystarczająco”. Że „musi zadośćuczynić”. I ten cień był głodny. Cały czas żądał nowych ofiar – pieniędzy, czasu, nerwów, upokorzenia. Kulminacja nastąpiła na urodzinach dziecka. Pokonałam własne napięcie i kupiłam ładną, dobrą, skromną książkę – tę, o której dziecko kiedyś wspominało. Duże prezenty były od „mamy i taty” – nowy telefon, taki, jaki mają tylko najbogatsze dzieci w klasie. Była żona ubrana jak z okładki magazynu. Przyjmowała gości jak dama. Uśmiechała się miło… ale była groźna. Gdy nadszedł czas prezentów, a dziecko wzięło moją książkę, powiedziała głośno, na cały pokój, z uśmiechem: – Widzisz, kochanie… kto cię naprawdę kocha, daje to, o czym marzysz. – i pokazała błyszczący prezent. – A to… – skinęła pogardliwie na książkę – to jest od „jakiejś cioci”. Tak… na odczepnego. Pokój zamarł. Wszystkie oczy zwróciły się na mnie. Potem na mojego męża. I on… nic nie powiedział. Nie obronił mnie. Nie sprostował. Po prostu milczał. Patrzył w podłogę. W talerz. Gdzieś głęboko w siebie. Ściśnięty, zgarbiony, jakby chciał się rozpłynąć. Jego milczenie było głośniejsze niż policzek. Było zgodą. Wytrzymałam imprezę z kamienną twarzą. Uśmiechałam się, kiwałam… ale w środku już się wszystko skończyło. Nie kryzys. Nie koniec. Finał. Po powrocie nie zrobiłam awantury. Awantury są dla tych, co jeszcze walczą. Weszłam do sypialni, zdjęłam z szafy stary, zakurzony kufer – ten, z którym mąż kiedyś do mnie przyjechał. I zaczęłam pakować jego rzeczy. Powoli. Dokładnie. Bez drżenia rąk. Koszule. Spodnie. Skarpetki. Wszystko poukładane. Usłyszał hałas, wszedł i gdy zobaczył kufer… zamarł. – Co robisz? – Pomagam ci się spakować – powiedziałam spokojnie. – Co? Do czego? Co ty wyprawiasz? Przez dzisiaj? Ona zawsze taka była… – To nie przez nią – przerwałam mu. – Przez ciebie. Włożyłam ostatnią rzecz. – Ty żyjesz przeszłością. Każda twoja złotówka, każda myśl, każde milczenie – jest tam. A ja żyję tu i teraz. Tu, gdzie nie mamy pieniędzy na pralkę, bo poszły na wybielanie zębów przez czyjś kaprys. Tu, gdzie jestem publicznie poniżana, a mąż patrzy w podłogę. Zapięłam walizkę. Ustawiłam ją. Spojrzałam mu w oczy. – Idź. Idź do niej. Pomagaj jej we wszystkim. Z zębami, lekcjami, dramatami i manipulacją. Odkupuj swoją winę, skoro tak ją nosisz. Ale rób to tam, nie tu. Zwolnij miejsce. – Jakie miejsce? – Miejsce mężczyzny w moim życiu. Jest zajęte. Zajęte przez cień innej kobiety. I mam dość dzielić z nim łóżko, portfel i przyszłość. Wzięłam walizkę, odniosłam pod drzwi wejściowe i tam ją zostawiłam. Wziął ją… i odszedł. Nie spojrzałam na drzwi. Pierwszy raz od dawna poczułam, iż powietrze należy do mnie. Że dom jest mój. Że dusza wreszcie ma miejsce dla siebie. Po dwóch miesiącach nasze małżeństwo zostało oficjalnie zakończone.

Mój mąż utrzymywał swoją byłą żonę z naszych pieni...

newskey24.com 2 godzin temu Mąż utrzymywał swoją byłą z naszych pieniędzy i postawiłam mu ultimatum. Od samego początku znałam jego historię. Nigdy nie ukrywał, iż był już żonaty, iż ma córkę i iż płaci alimenty. choćby wydawało mi się to szlachetne odpowiedzialne. Szanuję...
Delong Story, czyli rozgardiasz samodzielnych matek. Prawdziwe opowieści o trudnościach

Delong Story, czyli rozgardiasz samodzielnych mate...

natemat.pl 2 godzin temu Storytel prezentuje wyjątkowy format - nowy podcast autorstwa Doroty Deląg i Doroty Gardias zatytułowany “Delong story, czyli rozgardias samodzielnych matek”. Wraz z zaproszonymi gośćmi - dziennikarkami, psycholożkami, prawniczkami, czy pisarzami - p...
Dlaczego Mekka nie była gotowa na Mahometa? [fragment książki]

Dlaczego Mekka nie była gotowa na Mahometa? [fragm...

kultura.onet.pl 3 godzin temu Islam od lat bywa przedstawiany w kontekście przemocy i konfliktów. Tymczasem — jak dowodzi Karen Armstrong, jedna z najbardziej cenionych badaczek religii — narodziny tej religii miały znacznie bardziej złożony charakter, niż sugerują nagłówki. W ks...
Sony Pictures Animation uspokaja nastroje wokół "Spider-Verse"

Sony Pictures Animation uspokaja nastroje wokół "S...

fdb.pl 3 godzin temu Po premierze zwiastuna aktorskiego serialu "Spider-Noir" włodarze Sony Pictures Animation udzielili obszernego wywiadu dla "The Hollywood Reporter", w którym odnieśli się do planów studia na najbliższe lata. W centrum uwagi znalazł się przede wszystk...
Sztuka w intensywnej barwie w Busku-Zdroju

Sztuka w intensywnej barwie w Busku-Zdroju

radiokielce.pl 4 godzin temu Wszystkie odcienie czerwieni zagoszczą w sobotę w Galerii Sztuki Gromada w Busku-Zdroju.
Florence Noiville: Milan Kundera lubił zacierać za sobą ślady i nienawidził biografii

Florence Noiville: Milan Kundera lubił zacierać za...

rp.pl 4 godzin temu Milan Kundera przekształcił formę powieści. W jednym jego tekście można znaleźć sen, fragment o muzyce popularnej lub klasycznej, zapis nutowy, a potem nagle kilkustronicowy wywód filozoficzny. Tego rodzaju forma kompozytowa staje się tym, co on sam ...
Michał Piela w wyjątkowym monodramie „Niedźwiedź Wojtek”

Michał Piela w wyjątkowym monodramie „Niedźwiedź W...

krakow.pl 4 godzin temu Poruszająca, a zarazem pełna ciepła historia, która wydarzyła się niemal naprawdę. „Niedźwiedź Wojtek” to wyjątkowy monodram zabierający widzów w podróż przez losy polskich żołnierzy armii Andersa widziane oczami niezwykłego towarzysza – niedźwiedzia...
Chirurg-boomer bez sentymentów. Adrenalina z czasem staje się drzazgą

Chirurg-boomer bez sentymentów. Adrenalina z czase...

angora24.pl 5 godzin temu – Dlaczego napisał pan książkę? – Przez wiele lat pisałem felietony do lokalnej prasy. Pomyślałem, iż przyszedł czas, by się zmierzyć z napisaniem powieści. Wydaje mi się, iż nie ma książki, w której chirurdzy opisują swoje autentyczne przeżycia. Ch...
Dźwięk śmierci

Dźwięk śmierci

fahrenheit.net.pl 7 godzin temu Grupa licealistów znajduje przypominający gwizdek aztecki artefakt. Dmuchnięcie w niego przynosi śmierć.
Szczepan Twardoch – Przemienienie

Szczepan Twardoch – Przemienienie

monitorrynkowy.pl 7 godzin temu Szczepan Twardoch – Przemienienie. Mroczne realia PRL-u, gdzie granica między dobrem a złem jest niepokojąco płynna. Świat służb specjalnych, duchowieństwa i ludzi, którzy próbują odnaleźć sens w rzeczywistości pełnej manipulacji, zdrad i podstępów. ...
Lasy dzikiej Tasmanii

Lasy dzikiej Tasmanii

janwojtasik.pl 7 godzin temu […] Po dwóch dniach marszu przez rozległe płaskowyże powoli zanurzamy się w bajkowe gęstwiny tysiącletnich lasów z drzewami omszonymi, majestatycznie wznoszącymi się na wysokość ponad 50 m., to znów butwiejącymi. Z firankami czegoś, co przypomina nit...
"A pamiętacie, jak w podstawówce zniknęła połowa klasy?" Przypominają to współczesne groby

"A pamiętacie, jak w podstawówce zniknęła połowa k...

gazeta.pl 8 godzin temu "A pamiętacie, jak w podstawówce zniknęła połowa klasy? Jak musieli z dwóch klas, piątej A i piątej B, zrobić jedną?" - pisze Michał Jędryka w swojej książce opowiadającej o dramacie dzieci z katowickich Szopienic. "Jak znikały dzieci? To prawda....
Jeszcze jeden wspólny rok – wzruszająca opowieść o Arkadiuszu i Natalii, ich walce z chorobą, pamięcią i samotnością, wsparciu życzliwych sąsiadów oraz przyjaźni dawnego ucznia, która pozwala im przetrwać trudne chwile i pełni nadziei powitać Nowy Rok razem

Jeszcze jeden wspólny rok – wzruszająca opowieść o...

naszkraj.online 9 godzin temu Jeszcze cały rok razem… Ostatnimi czasy Arkadiusz Januszewski nie wychodził sam na ulicę. Unikał tego od dnia, gdy pewnego ranka wybrał się do przychodni i nagle nie mógł sobie przypomnieć, gdzie mieszka i jak się nazywa. Poszedł wtedy w...
Jego kocham, ale siebie choćby nie lubię. "Taka relacja przypomina jazdę na rollercoasterze"

Jego kocham, ale siebie choćby nie lubię. "Taka re...

kobieta.gazeta.pl 9 godzin temu - jeżeli człowiek nie akceptuje siebie oraz ma negatywne nawyki, to tylko w bajkach wszystko odmieniłoby się dlatego, iż zajechał książę na białym koniu - mówi psycholog Mirosław Brejwo, autor książki "Oswoić samotność. Od poczucia pustki do akceptac...
PRL w kryminale: Potomek junkrów pruskich

PRL w kryminale: Potomek junkrów pruskich

esensja.pl 9 godzin temu Tym razem Krystyn Ziemski – czyli Krystyna Świątecka i Wiesław Godziemski – postanowili nie brać jeńców. W „Odszukać «Beta-12»”, swojej czwartej wspólnej powieści, ponownie wydanej w serii „Labirynt”, postraszyli czytelników ewentualnością hekatomby ...
Publicysta zbiera na wydanie książki o USA. "Wspierali mnie głównie znajomi"

Publicysta zbiera na wydanie książki o USA. "Wspie...

wirtualnemedia.pl 9 godzin temu Piotr Zaremba zbiera środki na zrzutka.pl na wydanie kolejnego tomu swojego cyklu o historii Ameryki. Najnowsza część obejmuje lata 1946-1952 i nosi tytuł "Demokracja zimnej wojny. Ameryka Trumana".
– Okłamałaś mnie! – wykrzyczał Piotr, stojąc pośrodku salonu, czerwony ze złości. – W jakim sensie okłamałam? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, a i tak za mnie wyszłaś! – Będziesz najpiękniejszą panną młodą – mama poprawiła welon, a Antonina uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze. Biała suknia, koronki na rękawach, Piotr w eleganckim garniturze. Wszystko tak, jak marzyła od piętnastego roku życia: wielka miłość, ślub, dzieci. Wiele dzieci. Piotr chciał syna, ona córkę, więc ustalili kompromis – trójkę, żeby nikt nie czuł się pokrzywdzony. – Za rok to już będę niańczyć wnuki – powtarzała mama przez łzy. Antonina wierzyła w każde słowo. Pierwsze miesiące małżeństwa upłynęły w szczęśliwej mgle. Piotr wracał z pracy, ona witała go kolacją, zasypiali przytuleni, a każdego ranka Antonina sprawdzała kalendarz z nadzieją. Opóźnienie? Nie, znów nic. Jeszcze jeden miesiąc. Jeszcze. I jeszcze. Zimą Piotr przestał pytać z nadzieją w głosie „i co?”. Teraz tylko patrzył, gdy Antonina wychodziła z łazienki. – Może powinniśmy pójść do lekarza? – zaproponowała w lutym, niemal po roku. – Już dawno trzeba było – odburknął Piotr, nie odrywając oczu od telefonu. Klinika pachniała wybielaczem i beznadzieją. Antonina siedziała w kolejce z kobietami o zgaszonych oczach, przeglądała kolorowy magazyn o szczęśliwym macierzyństwie. Myślała, iż to na pewno pomyłka. Przecież z nią wszystko w porządku. Po prostu się nie udało – na razie. Badania. USG. Kolejne analizy. Nazwy zabiegów zlewały się w jeden bezkresny strumień chłodnych kozetek i obojętnych twarzy pielęgniarek. – Szanse na naturalne poczęcie to około pięciu procent – powiedziała lekarz, patrząc w kartę. Antonina kiwała głową, robiła notatki i zadawała pytania. Ale w środku wszystko zamarzło. Leczenie zaczęło się w marcu. Razem z nim przyszły zmiany. – Znowu płaczesz? – Piotr stał w drzwiach sypialni, w jego głosie było więcej irytacji niż współczucia. – To hormony. – Trzeci miesiąc? Może wystarczy już udawania? Mam dość! Antonina chciała wytłumaczyć, iż terapia tak właśnie działa, trzeba czasu, lekarze obiecywali efekt dopiero za pół roku, może rok. Ale Piotr już wyszedł, trzaskając drzwiami. Pierwsza próba in vitro została wyznaczona na jesień. Dwa tygodnie Antonina niemal nie wstawała z łóżka, bojąc się wystraszyć cud. – Negatywny wynik – powiedziała lakonicznie pielęgniarka przez telefon. Antonina osunęła się na podłogę i siedziała tak do wieczora, aż wrócił Piotr. – Ile już na to wydaliśmy? – zapytał zamiast „jak się czujesz?”. – Nie liczyłam. – A ja tak. Prawie milion. I co z tego? Nie odpowiedziała. Bo nie było odpowiedzi… Druga próba. Piotr wracał po północy, pachniało od niego obcymi perfumami, ale Antonina nie pytała. Już nie chciała wiedzieć. Znowu nieudana. – Może już dość? – Piotr kręcił w dłoniach pusty kubek przy stole. – Ile można? – Lekarze mówią, iż trzecia próba często się udaje. – Lekarze mówią to, za co im płacą! Trzecią próbę przeszła niemal samotnie. Piotr „zostawał po godzinach” każdego wieczoru. Koleżanki przestały dzwonić – były zmęczone pocieszaniem. Mama płakała w słuchawce i lamentowała, iż taka młoda, ładna – dlaczego ją to spotkało. Gdy pielęgniarka po raz trzeci powiedziała: „niestety”, Antonina już nie płakała. Łzy skończyły się gdzieś między drugim cyklem leczenia a kolejną awanturą o pieniądze. – Okłamałaś mnie! Piotr stał pośrodku salonu, czerwony ze wściekłości. – Co masz na myśli? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż jesteś bezpłodna, a i tak za mnie wyszłaś! – Nie wiedziałam! Diagnozę usłyszeliśmy rok po ślubie, sam byłeś u lekarza… – Nie kłam! – ruszył na nią, Antonina odruchowo się cofnęła. – Specjalnie to zaplanowałaś! Znalazłaś frajera, który się z tobą ożeni, a potem – niespodzianka! Dzieci nie będzie! – Piotrusiu, proszę… – Dosyć! – Chwycił wazon ze stołu i rzucił w ścianę. – Zasługuję na normalną rodzinę! Z dziećmi! A nie to wszystko! Wskazał ją palcem, jakby była czymś obrzydliwym, błędem natury. Awantury stały się codziennością. Piotr wracał rozzłoszczony, milczał wieczorami, potem wybuchał z byle powodu: pilot leżał nie tu, przesolona zupa, za głośno oddychasz. – Rozwiedziemy się – oznajmił pewnego ranka. – Co? Nie! Piotrze, możemy przecież adoptować dziecko, czytałam… – Nie chcę cudzego dziecka! Chcę swoje! I żonę, która je urodzi! – Daj mi jeszcze jedną szansę! Proszę. Kocham cię. – A ja już nie. Powiedział to spokojnie, patrząc jej prosto w oczy. I to bolało bardziej niż wszystkie wcześniejsze wrzaski razem. – Pakuję się – oznajmił w piątek wieczorem. Antonina siedziała na kanapie, owinięta kocem, patrzyła jak wrzuca koszule do walizki. Ale nie potrafił pakować się w milczeniu. – Odchodzę, bo jesteś „pustakiem”. Do końca wbijał jej nóż w serce. – Znajdę sobie normalną kobietę. Antonina milczała… Drzwi się zamknęły. W mieszkaniu zapadła cisza. Dopiero wtedy zapłakała – pierwszy raz od miesięcy, naprawdę, wyła do ochrypnięcia. Pierwsze tygodnie po rozwodzie zlały się w jedną szarą plamę. Wstawała, piła herbatę, kładła się. Czasem nie jadła, czasem nie pamiętała, jaki to dzień. Przychodziły przyjaciółki, przynosiły jedzenie, sprzątały mieszkanie, próbowały rozmawiać – zgadzała się ze wszystkim, a potem znów zawinięta w koc, gapiła się w sufit. Ale czas mijał. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu. Pewnego ranka Antonina obudziła się z myślą: dość. Wstała, wzięła prysznic, wyrzuciła wszystkie leki z lodówki, zapisała się na siłownię. W pracy poprosiła o nowy projekt – wymagający, na trzy miesiące. W weekendy zaczęła jeździć na wycieczki: Kraków, Toruń, Bieszczady. Życie się nie skończyło. Dawida poznała w księgarni, oboje sięgnęli po ostatni egzemplarz nowej książki Remigiusza Mroza. – Proszę, pani pierwsza – uśmiechnął się, ustępując. – A jeżeli oddam panu, zaprosi mnie pan na kawę? – wypaliła zaskoczona sama sobą. On się zaśmiał – zrobiło jej się wtedy ciepło przy sercu. Przy kawie opowiadał o Zosi – siedmioletniej córce, którą samotnie wychowywał od pięciu lat, odkąd zabrakło jej mamy. O tym, jak ciężko było przez pierwsze miesiące, jak Zosia wołała mamę po nocach, o lekcjach zaplatania warkoczy z YouTube. – Jesteś świetnym tatą – powiedziała Antonina. – Staram się. Nie chciała go okłamywać. Na trzeciej randce, gdy zrozumieli, iż to coś poważnego – nie tylko przelotna znajomość – powiedziała wszystko. – Nie mogę mieć dzieci. Oficjalna diagnoza, trzy nieudane in vitro, mąż odszedł. o ile to dla ciebie ważne, lepiej wiedzieć teraz. Dawid długo milczał. – Mam Zosię – powiedział w końcu. – Potrzebuję ciebie, choćby jeżeli nie będziemy mieć wspólnych dzieci. – Ale… – Dasz radę – przerwał jej niespodziewanie. – Co masz na myśli? – Być mamą. Dasz radę, jeżeli tylko będziesz chciała. Mojej mamie też stawiano taką diagnozę. I co? Siedzę tu przed tobą. Czasem zdarzają się cuda. Zosia zaakceptowała ją zaskakująco szybko. Na pierwszym spotkaniu patrzyła spode łba, odpowiadała zdawkowo, ale gdy Antonina zapytała o ulubioną książkę, rozgadała się o „Harrym Potterze”. Na drugim spotkaniu sama wzięła ją za rękę. Na trzecim poprosiła o zaplecenie „takich warkoczy jak Elsa”. – Podobasz jej się – stwierdził Dawid. – Jeszcze nikogo tak gwałtownie nie polubiła. Dwa lata minęły nie wiadomo kiedy. Antonina wprowadziła się do Dawida, nauczyła się smażyć naleśniki w soboty, znała każdą serię „Psi Patrol” na pamięć i znów odnalazła w sobie siłę, by kochać – prawdziwie, bez lęku i podejrzliwości. W sylwestrową noc, gdy zegar wybił północ, w myślach wypowiedziała życzenie. Usta same wyszeptały: „Chcę dziecka”. Natychmiast się wystraszyła – po co rozdrapywać stare rany? – ale życzenie już poleciało w kosmos. Po miesiącu pojawiło się opóźnienie. – Niemożliwe – szepnęła patrząc na dwie kreski. – To wadliwy test. Drugi test. Znów dwie kreski. Trzeci! Czwarty! Piąty! – Dawidzie, – wyszła z łazienki na miękkich nogach – Ja… chyba… nie wiem jak to możliwe… On zrozumiał szybciej niż ona zdążyła dokończyć. Uniósł ją w ramionach, wirował po pokoju, całując w czoło, w nos, w usta. – Wiedziałem! – powtarzał. – Mówiłem ci – dasz radę! Lekarze w klinice patrzyli na nią jak na zjawisko. Wyciągali stare karty, powtarzali badania, robili nowe. – To niemożliwe – kręcił głową lekarz. – Z pani diagnozą… W dwadzieścia lat praktyki nie widziałam takiego przypadku. – Ale jestem w ciąży? – W ciąży. Ósmy tydzień. Wszystko w normie. Antonina się roześmiała. Cztery miesiące później przypadkiem spotkała kolegę Piotra w sklepie. – Słyszałaś o Piotrze? – zapytał, spoglądając na jej zaokrąglony brzuch. – Trzeci raz się ożenił. I wciąż nic. Z żadną nie wychodzi. – Nie wychodzi? – No tak. Dzieci. Ani z drugą żoną, ani z trzecią. Lekarze mówią, iż to u niego jest problem. Wyobrażasz sobie? A wszystko zwalał na ciebie. Antonina nie wiedziała, co powiedzieć. W środku nie poczuła nic – ani satysfakcji, ani żalu. Po prostu pustka tam, gdzie kiedyś było uczucie… …Synek urodził się w sierpniu, w słoneczny poranek. Zosia siedziała z Dawidem na korytarzu i martwiła się najbardziej. – Mogę potrzymać go na rękach? – spytała, zerkając do sali. – Ostrożnie – przekazała jej Antonina maleńki pakunek. – Podtrzymuj główkę. Zosia patrzyła na braciszka okrągłymi oczami, potem spojrzała na Antoninę. – Mamo, a on zawsze będzie taki czerwony? Mamo… Antonina się rozpłakała, Dawid przytulił oboje, a Zosia zdezorientowana przenosiła wzrok z rodziców na braciszka, nie wiedząc, czemu wszyscy płaczą. Antonina zrozumiała wtedy coś ważnego. Czasem wystarczy, iż obok pojawi się adekwatna osoba, żeby uwierzyć w niemożliwe… A Wy? Co o tym sądzicie? Zostawcie swoje opinie w komentarzach i wesprzyjcie autora polubieniem!

– Okłamałaś mnie! – wykrzyczał Piotr, stojąc pośro...

newskey24.com 10 godzin temu Okłamałaś mnie! wykrzyczał Kamil, stojąc pośrodku salonu, twarz miał czerwoną z gniewu. O czym ty mówisz, Kamilu? Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, i mimo to wyszłaś za mnie! Będziesz najpiękniejszą panną młodą powiedziała mama, popr...
Syn powrócił. Trylogia remake'ów God of War przypomni nam, jak rozpoczęła się historia Kratosa

Syn powrócił. Trylogia remake'ów God of War przypo...

gry-online.pl 14 godzin temu Santa Monica Studio zapowiedziało remake trylogii God of War. Jest on jednak jeszcze na wczesnym etapie produkcji.
Oryginalna trylogia "God of War" otrzyma remake. Sony udostępniło teaser

Oryginalna trylogia "God of War" otrzyma remake. S...

pl.ign.com 15 godzin temu Firma Sony i studio Santa Monica zapowiedziały odświeżoną wersję oryginalnych losów Kratosa.
Kryminał na żywo: Spotkanie z Ewą Przydrygą w Twojej bibliotece!

Kryminał na żywo: Spotkanie z Ewą Przydrygą w Twoj...

wawa.pl 16 godzin temu Miłośnicy książek z gatunku thrillerów i kryminałów mogą już rezerwować czas na wyjątkowe wydarzenie w lokalnej bibliotece. Już 12 lutego o godzinie 18:00 w…
"Off Campus" od Amazona dostaje wczesne odnowienie na 2. sezon

"Off Campus" od Amazona dostaje wczesne odnowienie...

fdb.pl 16 godzin temu Jedna z wyczekiwanych romantycznych produkcji Prime Video Off Campus oficjalnie otrzymała przedwczesne przedłużenie na drugi sezon. Nowy serial będzie oparty na bestsellerowej serii powieści Elle Kennedy o tym samym tytule.
W wieku 62 lat poznałam mężczyznę i byliśmy szczęśliwi, dopóki nie usłyszałam jego rozmowy z siostrą – Nie sądziłam, iż jeszcze się zakocham, aż pewnej czerwcowej nocy dowiedziałam się o rodzinnej tajemnicy, która mogła wszystko zmienić

W wieku 62 lat poznałam mężczyznę i byliśmy szczęś...

polregion.pl 20 godzin temu Gdy teraz patrzę wstecz, przypominam sobie ten letni czas sprzed lat miałam wtedy 62 lata, a serce biło mi jak w młodości. Nikt z bliskich nie podejrzewał, iż los ześle mi jeszcze raz prawdziwą miłość. Przyjaciółki uśmiechały się z...
– Okłamałaś mnie! – wrzasnął Michał, stojąc pośrodku salonu czerwony ze złości. – O co ci chodzi? – Ty wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, a mimo to wyszłaś za mnie! – Będziesz najpiękniejszą panną młodą – mama poprawiła welon, a Antonina uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze. Biała suknia, koronkowe rękawy, Michał w eleganckim garniturze. Wszystko dokładnie tak, jak marzyła od piętnastego roku życia: wielka miłość, ślub, dzieci. Dużo dzieci. Michał chciał syna, ona córkę, więc umówili się na trójkę, żeby nikogo nie skrzywdzić. – Za rok będę już niańczyć wnuka! – powtarzała mama, ocierając łzy. Antonina wierzyła w każde słowo. Pierwsze miesiące małżeństwa minęły w szczęśliwej mgle. Michał wracał z pracy, ona witała go kolacją, zasypiali przytuleni, a każdego ranka z bijącym sercem sprawdzała kalendarz. Spóźnienie? Nie, przewidzenie. Jeszcze miesiąc, jeszcze… Zimą Michał przestał pytać z nadzieją: „i co?”. Teraz milczał, kiedy Antonina wychodziła z łazienki. – Może pojedziemy do lekarza? – zaproponowała w lutym, prawie rok po ślubie. – Już dawno powinniśmy – odburknął Michał bez odrywania wzroku od telefonu. Klinika pachniała chlorem i beznadzieją. Antonina siedziała w kolejce wśród kobiet o zgaszonych oczach, przeglądała magazyn o szczęśliwym macierzyństwie i myślała, iż to pomyłka. Z nią wszystko dobrze. Po prostu jeszcze nie miała szczęścia. Badania. USG. Znów badania. Nazwy zabiegów zlewały się w jedną niekończącą się listę na zimnych kozetkach i przy obojętnych twarzach pielęgniarek. – Szanse na naturalne poczęcie – około pięciu procent – oznajmiła lekarka, zaglądając do karty. Antonina kiwała głową, notowała w zeszycie, zadawała pytania. W środku wszystko w niej zamarło. Kurację zaczęła w marcu. A z nią przyszły zmiany. – Znowu płaczesz? – Michał stał w progu sypialni, w jego głosie było więcej irytacji niż współczucia. – To przez hormony. – Trzeci miesiąc? Może wystarczy tej ściemy? Mam dość! Antonina próbowała tłumaczyć, iż tak działa terapia, iż potrzeba czasu, iż lekarze obiecali efekt za pół roku, rok. Ale Michał już wyszedł, trzaskając drzwiami. Pierwsze in vitro zaplanowano na jesień. Dwa tygodnie Antonina prawie nie wstawała z łóżka, bojąc się spłoszyć cud. – Negatywny – pielęgniarka powiedziała sucho przez telefon. Antonina opadła na korytarzu na podłogę i przesiedziała tak do wieczora, aż Michał wrócił. – Ile już na to wszystko wydaliśmy? – zapytał, zamiast „jak się czujesz?”. – Nie liczyłam. – A ja liczyłem. Prawie sto tysięcy. I co z tego? Nie odpowiedziała. Odpowiedzi nie było… Druga próba. Michał teraz zjawiał się w domu po północy, pachniał obcymi perfumami, ale Antonina nie pytała. Już nie chciała nic wiedzieć. Znów wynik negatywny. – Może już wystarczy? – Michał siedział naprzeciw niej w kuchni, kręcąc pusty kubek. – Ile można? – Lekarze mówią, iż trzecia próba często się udaje. – Lekarze mówią to, za co im płacą! Trzecią próbę przeszła prawie sama. Michał „zostawał dłużej w pracy” każdego wieczoru. Przyjaciółki przestały dzwonić – były zmęczone pocieszaniem. Mama płakała do słuchawki i jęczała, iż taka młoda i ładna, a jej przytrafia się takie nieszczęście. Kiedy pielęgniarka po trzecim razie powiedziała „niestety”, Antonina nie zapłakała. Łzy skończyły się między drugą kuracją a kolejną awanturą o pieniądze. – Okłamałaś mnie! Michał stał pośrodku salonu, czerwony ze złości. – W jakim sensie okłamałam? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż jesteś bezpłodna, a jednak za mnie wyszłaś! – Nie wiedziałam! Diagnozę postawili dopiero rok po ślubie, sam byłeś u lekarza… – Nie kłam! – ruszył w jej stronę, a Antonina automatycznie się cofnęła. – Specjalnie to wszystko zaplanowałaś! Znalazłaś frajera, żeby się z tobą ożenił, a potem – niespodzianka! Dzieci nie będzie! – Michał, proszę… – Dosyć! – chwycił wazon i rzucił nim o ścianę. – Zasługuję na normalną rodzinę! Z dziećmi! A nie na to! Wskazał na nią, jakby była czymś obrzydliwym, błędem natury. Awantury stały się codziennością. Michał wracał wściekły, milczał wieczorami, a potem wybuchał o byle co: pilot nie na miejscu, przesolona zupa, zbyt głośno oddychasz. – Rozwiedziemy się – oznajmił pewnego ranka. – Co? Nie! Michał, możemy adoptować dziecko, czytałam… – Nie chcę cudzego dziecka! Chcę swoje! I żonę, która mi je urodzi! – Daj mi jeszcze jedną szansę! Kocham cię. – A ja ciebie już nie! Powiedział to spokojnie, patrząc Antoninie prosto w oczy. To bolało bardziej niż wszystkie wcześniejsze krzyki razem wzięte. – Pakuję się – oznajmił w piątek wieczorem. Antonina siedziała na kanapie, otulona kocem, patrzyła, jak wrzuca koszule do walizki. Ale w ciszy nie potrafił się pakować. – Odchodzę, bo jesteś pustakiem. Michał przez cały czas dociskał bolące miejsce. – Znajdę sobie normalną kobietę. Antonina milczała… Drzwi się zamknęły. Mieszkanie pogrążyło się w ciszy. I dopiero wtedy się rozpłakała – pierwszy raz od wielu miesięcy, prawdziwie, aż ochrypła. Pierwsze tygodnie po rozwodzie zlały się w szarą plamę. Antonina wstawała, piła herbatę, kładła się. Czasem zapominała zjeść. Czasem zapominała, jaki jest dzień tygodnia. Przyjaciółki przychodziły, przynosiły jedzenie, sprzątały mieszkanie, próbowały rozmawiać – kiwnęła głową, na wszystko się godziła, po czym znów owijała się kocem i patrzyła w sufit. Ale czas płynął. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu. Pewnego poranka Antonina obudziła się z myślą: dość. Wstała, wzięła prysznic, wyrzuciła wszystkie leki z lodówki i zapisała się na siłownię. W pracy poprosiła o nowy projekt – trudny, na trzy miesiące, wymagający pełnego zaangażowania. W weekendy zaczęła jeździć na wycieczki, potem – na krótkie podróże. Kraków, Gdańsk, Białowieża. Życie toczyło się dalej. Dymitra spotkała w księgarni – oboje sięgnęli po ostatni egzemplarz nowości Remigiusza Mroza. – Proszę, pani pierwsza – uśmiechnął się, ustępując. – A jeżeli ustąpię panu, a pan zaprosi mnie na kawę? – wypaliła Antonina sama się dziwiąc. Zaśmiał się, a jego śmiech ogrzał ją od środka. Przy kawie opowiedział o Zosi – siedmioletniej córce, którą samotnie wychowuje od pięciu lat, od śmierci żony. O tym, jak ciężkie były pierwsze miesiące, jak Zosia nie spała nocami i wzywała mamę, jak uczył się zaplatać warkocze z YouTube’a. – Jesteś świetnym ojcem – powiedziała Antonina. – Staram się. Nie chciała go okłamywać. Na trzecim spotkaniu, gdy zrozumieli, iż to coś poważniejszego, wyznała całą prawdę. – Nie mogę mieć dzieci. Oficjalna diagnoza, trzy nieudane in vitro, mąż odszedł. jeżeli to dla Ciebie ważne – lepiej, żebyś wiedział teraz. Dymitr długo milczał. – Mam Zosię – w końcu powiedział. – Potrzebuję Ciebie. jeżeli nie będziemy mieli wspólnych dzieci, nic się nie stanie. – Ale… – Dasz radę – przerwał. – W jakim sensie? – Być mamą. Dasz radę, jeżeli będziesz chciała. Mojej mamie też postawili podobną diagnozę. A jednak, jestem tutaj. Cuda się zdarzają. Zosia zaakceptowała ją zaskakująco łatwo. Na pierwszym spotkaniu była poważna, odpowiadała półsłówkami, ale kiedy Antonina zapytała o ulubioną książkę, nagle się ożywiła i przez pół godziny opowiadała o Harrym Potterze. Na drugim spotkaniu sama złapała ją za rękę. Na trzecim poprosiła: „Zrobisz mi takie warkocze jak Elsa?”. – Bardzo jej się podobasz – skonstatował Dymitr. – Jeszcze nigdy nikogo tak gwałtownie nie zaakceptowała. Dwa lata minęły niepostrzeżenie. Antonina przeprowadziła się do Dymitra, nauczyła się piec naleśniki w soboty, znała na pamięć wszystkie odcinki „Psiego Patrolu”, a jej serce znów odnalazło siłę, by kochać naprawdę – bez strachu i bez oczekiwania ciosu. W sylwestrową noc, gdy zegar wybijał północ, Antonina wypowiedziała życzenie. Usta same wyszeptały: „Chcę dziecka”. Przestraszyła się własnych słów – po co rozdrapywać dawne rany? – ale życzenie już poleciało gdzieś w górę, do gwiazd. Po miesiącu miała spóźnienie. – To niemożliwe – myślała patrząc na dwie kreski. – Zepsuty test. Drugi test. Dwie kreski. Trzeci! Czwarty! Piąty! – Dymitrze… ja chyba… nie wiem jak to możliwe… Zrozumiał zanim dokończyła zdanie. Porwał ją na ręce i wirował po pokoju, całując raz w czubek głowy, raz w nos, raz w usta. – Wiedziałem! – powtarzał. – Mówiłem Ci, iż dasz radę! Lekarze w klinice patrzyli na nią jak na cud. Wyciągnęli stare historie choroby, jeszcze raz przeczytali wyniki, zlecili nowe badania. – To niemożliwe – kręcił głową ordynator. – Z taką diagnozą… W dwadzieścia lat praktyki nie widziałem czegoś podobnego. – Ale jestem w ciąży? – W ciąży. Ósmy tydzień! Wszystko w normie. Antonina się zaśmiała. Cztery miesiące później przypadkowo spotkała kolegę Michała w supermarkecie. – Słyszałaś o Michale? – zapytał patrząc na jej zaokrąglony brzuch. – Trzeci raz żonaty. I nic. Z żadną mu nie wychodzi. – Nie wychodzi? – Z dziećmi. Ani z drugą, ani z trzecią. Lekarze mówią, iż problem leży po jego stronie. Wyobrażasz sobie? A wszystko zwalał na ciebie… Antonina nie wiedziała, co powiedzieć. W środku nie poczuła nic – ani satysfakcji, ani żalu. Po prostu pustka w miejscu, gdzie kiedyś było uczucie… …Syn urodził się w sierpniu, podczas słonecznego poranka. Zosia siedziała z Dymitrem na korytarzu i denerwowała się najbardziej ze wszystkich. – Mogę go potrzymać? – spytała zaglądając do sali. – Ostrożnie – Antonina podała jej maleńki pakunek. – Trzymaj za główkę. Zosia patrzyła na młodszego brata wielkimi oczami, potem spojrzała na Antoninę. – Mamo, a on zawsze będzie taki czerwony? Mam… Antonina rozpłakała się, Dymitr objął je obie, a Zosia z niedowierzaniem patrzyła raz na rodziców, raz na brata, nie rozumiejąc, czemu wszyscy płaczą. A Antonina zrozumiała jedną istotną rzecz. Czasem potrzebny jest po prostu adekwatny człowiek obok, by uwierzyć w niemożliwe… A wy co o tym myślicie? Podzielcie się opinią w komentarzach, wesprzyjcie autora polubieniem!

– Okłamałaś mnie! – wrzasnął Michał, stojąc pośrod...

twojacena.pl 20 godzin temu Okłamałaś mnie! Krzysztof stał pośrodku salonu, cały czerwony ze złości. W jakim sensie okłamałam? Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, a jednak wyszłaś za mnie! Będziesz najpiękniejszą panną młodą powiedziała mama, poprawiając welon, a...
Najpiękniejsze romanse książkowe ostatnich lat. Chyba nigdy się po nich nie pozbieram

Najpiękniejsze romanse książkowe ostatnich lat. Ch...

natemat.pl 20 godzin temu Wybrałam książki, które mnie zachwyciły – nie tylko samą historią miłosną, ale także sposobem, w jaki opowiadają o bliskości, tęsknocie, dojrzewaniu i stracie. To romanse oraz powieści z centralnym motywem miłości, które potrafią złamać serce, a pote...
100 mln widzów. Ta trylogia bije rekordy na całym świecie

100 mln widzów. Ta trylogia bije rekordy na całym ...

kultura.onet.pl 21 godzin temu Hiszpańskojęzyczna franczyza filmowa "Trylogia Winnych" została obejrzana przez ponad 100 mln widzów na całym świecie — przekazała Kelly Day, wiceprezeska Prime Video & Amazon MGM Studios International, podczas pierwszej w historii prezentacji In...
Bestsellerowa seria „Off-Campus” na Prime Video. Jest data premiery 1. sezonu

Bestsellerowa seria „Off-Campus” na Prime Video. J...

rmf.fm 23 godzin temu Na platformie Prime Video zadebiutuje pierwszy sezon długo wyczekiwanej ekranizacji bestsellerowej serii „Off-Campus” autorstwa Elle Kennedy. Produkcja, oparta na powieści „The Deal. Układ”, zapowiada się jako emocjonująca opowieść o miłości, przyjaź...
Fenomen elementarza Mariana Falskiego

Fenomen elementarza Mariana Falskiego

radiokielce.pl 1 dzień temu Z tego elementarza uczyły się pokolenia. Podręcznik Mariana Falskiego był fenomenem. O nim i jego autorze opowiada najnowsza wystawa w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej im. Gustawa Herlinga-Grudzińskiego w Kielcach. Wernisaż odbył się w czwartek ...
Jego dziadek kupił majątek, a on zagrał w ponad 100 filmach

Jego dziadek kupił majątek, a on zagrał w ponad 10...

radiokielce.pl 1 dzień temu Zapraszamy na drugą część opowieści o miejscowości Sprowa w gminie Słupia.
Wyszłam za mąż w wieku 50 lat, myślałam, iż znalazłam szczęście, ale nie miałam pojęcia, co mnie czeka… Czy da się zbudować szczęśliwe małżeństwo po pięćdziesiątce? Moja późna miłość, rozczarowania i rodzinne niespodzianki z Markiem – literatem z Krakowa

Wyszłam za mąż w wieku 50 lat, myślałam, iż znalaz...

polregion.pl 1 dzień temu Wiesz co, miałam pięćdziesiąt lat, kiedy w końcu wyszłam za mąż. Byłam przekonana, iż wreszcie znalazłam szczęście, ale choćby nie wyobrażałam sobie, co mnie jeszcze czeka. Zawsze byłam jedną z tych kobiet, które biorą ślub później niż inni. Niestety...
Konferencja o rabacji galicyjskiej w 180. rocznicę wydarzeń

Konferencja o rabacji galicyjskiej w 180. rocznicę...

bochnianin.pl 1 dzień temu W Bochni odbędą się uroczystości i wydarzenia naukowe związane ze 180. rocznicą rabacji galicyjskiej. Starosta bocheński Adam Korta oraz prezes Stowarzyszenia Bochniaków i Miłośników Ziemi Bocheńskiej Zofia Sitko zapraszają do udziału w konferencji p...
Najlepsze dokumenty sportowe na Netflixie. Te historie wciągają bardziej niż igrzyska olimpijskie

Najlepsze dokumenty sportowe na Netflixie. Te hist...

miumag.pl 1 dzień temu Najlepsze dokumenty sportowe Netlfix: lista wciągających filmów i seriali nie tylko dla fanów igrzysk. Co obejrzeć?
"Obowiązkowy seans". Świat odkrywa mroczną tajemnicę w serialu Netfliksa

"Obowiązkowy seans". Świat odkrywa mroczną tajemni...

swiatseriali.interia.pl 1 dzień temu Tajemnicza choroba dzieci, milczenie władz i walka o prawdę, która mogła zniszczyć życie Jolanty Wadowskiej-Król. "Ołowiane dzieci" to nie tylko lokalna opowieść ze Śląska, ale uniwersalny dramat o odwadze, który docenili krytycy ze świata.
"Obowiązkowy seans". Świat odkrywa mroczną tajemnicę w polskim serialu

"Obowiązkowy seans". Świat odkrywa mroczną tajemni...

swiatseriali.interia.pl 1 dzień temu Tajemnicza choroba dzieci, milczenie władz i walka o prawdę, która mogła zniszczyć życie Jolanty Wadowskiej-Król. "Ołowiane dzieci" to nie tylko lokalna opowieść ze Śląska, ale uniwersalny dramat o odwadze, który docenili krytycy ze świata.
Gisele Pelicot odwiedzi męża w więzieniu. Chce spojrzeć mu w oczy i zadać jedno pytanie

Gisele Pelicot odwiedzi męża w więzieniu. Chce spo...

gazeta.pl 1 dzień temu - Gdybym nie odmówiła zamkniętego procesu, żałowałabym do końca życia - mówi Gis?le Pelicot. We wtorek 17 lutego ukaże się książka, w której po raz pierwszy opowiada swoją historię.
FAWORKI na Tłusty Czwartek

FAWORKI na Tłusty Czwartek

smakowymix.blogspot.com 1 dzień temu Dzisiaj Tłusty Czwartek, więc zapraszam na FAWORKI Upiekłam je w kształcie serc, bo za 2 dni Walentynki, więc ... takie 2 w 1 :) :) Składniki: 400 g mąki pszennej, 3 żółtka, 4 łyżki majonezu, 100 ml śmietanki 12 % (może być...
Fani "Stranger Things" będą zachwyceni. Nowa animacja może okazać się hitem

Fani "Stranger Things" będą zachwyceni. Nowa anima...

swiatseriali.interia.pl 1 dzień temu "Stranger Things: Opowieści z '85" to nadchodzący serial animowany, który ponownie przeniesie nas do Hawkins. Choć forma odbiega od oryginału, prezentowana fabuła będzie mocno łączyć się z wydarzeniami pokazanymi w oryginalnej produkcji. Zdaniem niek...
Recenzja: CaDA Lotus Exige Cup 430 C61511W (3730 elementów)

Recenzja: CaDA Lotus Exige Cup 430 C61511W (3730 e...

konsolowe.info 1 dzień temu Lotus Exige Cup 430, to jeden z najnowszych modeli z klocków konstrukcyjnych w ofercie firmy CADA. Zapraszamy na recenzje zestawu C61511W składającego się z 3730 elementów.
Zaginiony sezon "Stranger Things"? Twórca spin-offu zapowiada nostalgiczny powrót do Hawkins

Zaginiony sezon "Stranger Things"? Twórca spin-off...

serialowa.pl 1 dzień temu Gotowi na powrót do Hawkins? Twórca najbliższego spin-offu „Stranger Things”...
Mąż odurzał ją i "oddawał" innym mężczyznom. Do sprzedaży trafi jej książka

Mąż odurzał ją i "oddawał" innym mężczyznom. Do sp...

kultura.onet.pl 1 dzień temu W połowie lutego na półki księgarń trafią wspomnienia Gisele Pelicot. Jej mąż przez lata odurzał ją środkami psychotropowymi i zapraszał mężczyzn, żeby wykorzystywali nieprzytomną kobietę. Po ujawnieniu historii i walce przed sądem Pelicot stała się ...
Pechowy Redditor ma Clair Obscur: Expedition 33 został przejęty z wyjątkowo komicznego powodu

Pechowy Redditor ma Clair Obscur: Expedition 33 zo...

notebookcheck.pl 1 dzień temu Użytkownik serwisu Reddit twierdzi, iż irackie władze zarekwirowały książkę artystyczną dołączoną do jego kopii gry Clair Obscur: Expedition 33, ponieważ przypominała ona historyczny artefakt. Książka została wysłana do Ministerstwa Kultury i Staroży...
„Drzewa” - opowieść o przemocy, pamięci i nierozliczonej przeszłości Ameryki

„Drzewa” - opowieść o przemocy, pamięci i nierozli...

radiopoznan.fm 1 dzień temu "Drzewa" Percivalla Everetta to powieść osadzona na amerykańskim południu, która mierzy się z bolesnym dziedzictwem rasizmu w Stanach Zjednoczonych. Autor nawiązuje do historii linczów, segregacji rasowej i przemocy wobec Afroamerykanów, pokazując, i...
Złoto za dzieło sztuki i przeciąganie liny. Oto najdziwniejsze dyscypliny olimpijskie w historii

Złoto za dzieło sztuki i przeciąganie liny. Oto na...

miumag.pl 1 dzień temu Najdziwniejsze dyscypliny olimpijskie – od baletu narciarskiego po… malowanie. Tak, te konkurencje kiedyś istniały.
Bardzo idealna mamusia

Bardzo idealna mamusia

newsempire24.com 1 dzień temu Tato, musimy poważnie porozmawiać! zaczęła Łucja, wchodząc do domu swojego teścia Pawła w małej wsi pod Krakowem. Zaledwie kilka godzin przedtem przyjechała z Warszawy, by odwiedzić rodziców męża. Oczy jej co chwilę spoglądały nieufnie na Marię, teśc...
Mija 30 lat od śmierci Roberta Shawa

Mija 30 lat od śmierci Roberta Shawa

fahrenheit.net.pl 1 dzień temu 12 lutego 1996 roku w wieku 64 lat zmarł irlandzki pisarz science fiction Robert Shaw.
Zabijanie

Zabijanie

janwojtasik.pl 1 dzień temu „Zabicie jednego człowieka czyni z nas mordercę, a zabicie tysiąca ludzi czyni z nas bohatera”. Matthew Pearl, Klub Dantego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005 s. 318
Co o sztucznej inteligencji myśli Andrzej Sapkowski?

Co o sztucznej inteligencji myśli Andrzej Sapkowsk...

gram.pl 1 dzień temu Ironiczny, acz celny komentarz autora Wiedźmina.
Plastusio – 90 lat kreatywności i rodzinnej zabawy w Bibliotece Zielonej!

Plastusio – 90 lat kreatywności i rodzinnej zabawy...

warszawainfo.pl 1 dzień temu W Bibliotece Zielonej odbyła się wyjątkowa uroczystość, która przyciągnęła mieszkańców w każdym wieku. Okazją do świętowania były 90. urodziny Plastusia – bohatera znanego z kart „Plastusiowego Pamiętnika” Marii Kownackiej. Dzień…

Popularne

Danilczuk w końcu powiedział prawdę o relacji z Maffashion. "To jest trudne". Dalej tylko mocniej

Danilczuk w końcu powiedział prawdę o relacji z Maffashion. ...

5 dni temu 124
Gwiazdor "Chirurgów" miał 18 lat, ona 45. Trzy lata później się pobrali. "To był koszmar"

Gwiazdor "Chirurgów" miał 18 lat, ona 45. Trzy lata później ...

5 dni temu 121
Dzieci bawiły się w pogrzeb. Lalka miała trumnę z buta. "To niestosowne"

Dzieci bawiły się w pogrzeb. Lalka miała trumnę z buta. "To ...

6 dni temu 108
Wystrzałowe tematy w Teleekspresie

Wystrzałowe tematy w Teleekspresie

23 godzin temu 100
Była gwiazdą hitu lat 90. Teraz ma 49 lat. Nie zgadniecie, czym dziś się zajmuje

Była gwiazdą hitu lat 90. Teraz ma 49 lat. Nie zgadniecie, c...

18 godzin temu 93
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© plotka 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.