Ludzie mają teraz wypasione gadżety.
Lodówki z Wi-Fi, które gadają z tobą jak z dawno niewidzianą ciotką.
Samochody, które pipczą, jak tylko kichniesz.
Kosiarki, które kosztują więcej niż mój pierwszy czynsz za kawalerkę w Warszawie.
Ja?
Mam kosiarkę o odpryskującej farbie, zrzędliwą linką i sercem uparciucha jak rasowa podhalańska owca.
Pojawiła się w moim życiu jak większość rzeczy, które ratują skórę przez przypadek i konieczność.
Kupiła ją moja była za grosze na jakiejś niedzielnej giełdzie, jeszcze wtedy, gdy my oznaczało razem płacenie rachunków i planowanie wiecznej miłości. Gdy przyszedł rozwód, podzieliliśmy się czym się dało.
On odjechał z rzeczami, których fajnie się chwalić na Instagramie.
Ja wzięłam sprzęty, bez których nie da się żyć.
Trochę garów.
Odkurzacz, który brzmiał, jakby odmawiał posłuszeństwa w każdym języku.
I kosiarkę bo trawa nie pyta, ile mam na koncie.
Nie wybrałam jej z sentymentu.
Wybrałam ją, bo nie było mnie stać na nową.
A potem czas zrobił swoje.
Jego życie posypało się jak kruszonka z drożdżówki pod wiatr złe decyzje, coraz głośniejsze wymówki, jeszcze dziwniejsze przekonania. Wieści dochodziły mnie przez znajomych, którzy mówili z tą ostrożnością, jakby przenosili cenny porcelanowy wazon.
Stracił wszystkie wielkie rzeczy.
Te, którymi chciał się popisywać.
Za to ja ciągle miałam kosiarkę.
I tak minęło jedenaście lat.
Jedenaście lat sama sobie radzę.
Jedenaście lat uczenia się ogarniania bez drugiej pary rąk.
Jedenaście lat bycia kimś, kto naprawia, wymyśla i jakoś daje radę.
A wiecie, co jest najlepsze? Nie mam żadnego schowka na sprzęt.
Żadnej ciepłej szopy.
W garażu miejsce dla samochodu? Śmiech na sali.
Sprzęt stoi więc sobie dumnie, całą zimę, na podwórku i łapie całą polską pogodę od gradu po majówkowy żar.
Polska zima nie żartuje.
To te mrozy, które łamią plastik i przyprawiają metal o ból istnienia.
Wiatr sieje postrach, a śnieg może cię przygnieść psychicznie.
Co roku spodziewam się katastrofy.
Na wiosnę podchodzę do niej jak do dawnej kumpeli, która pewnie mnie już nie poznaje.
Zamiatam błoto z obudowy.
Wyciągam martwe liście z miejsc, o których istnieniu choćby nie miałam pojęcia.
Sprawdzam benzynę, trochę jak pielęgniarka puls.
Naciskam parę razy ten miękki, gumowy przycisk taki serduszko w silniku.
Wydaje cichy sygnał.
Mała obietnica.
Potem odprawiam rytuał.
Stawiam się mocno rozmiar buta 38, więc szału mechanik nie ma, ale wystarczy.
Chwytam uchwyt.
Szarpię linkę.
Nic.
Szarpię drugi raz.
Cisza.
Trzeci raz i już prawie odprawiam zaklęcia do pradawnych słowiańskich bogów:
Proszę. Tylko nie dzisiaj. Nie teraz.
Bo jak nie ruszy, to nie tylko niewygoda.
To nowy wydatek.
Nowy problem.
Kolejna przypominajka, iż życie potrafi być jeszcze trudniejsze.
A potem jakby się obraziła, iż w nią zwątpiłam
ryczy nagle jak dzika bestia.
Niegrzecznie.
Głośno.
Tak, iż sąsiedzi wiedzą, kto tu rządzi:
Jestem. Działamy.
I tak co wiosnę.
Jedenaście wiosen.
Po deszczach, śniegach, lodzie, błocie, upałach i całej reszcie, którą polska pogoda rzuci w sprzęt ona i tak odpala i robi swoje.
A za każdym razem, kiedy słyszę jej rzężenie, w klatce piersiowej czuję idiotyczną, czułą wdzięczność.
Nie dlatego, iż kocham kosiarki.
Ale bo to dowód!
Dowód, iż coś może być stare i nieidealne, a i tak się sprawdza.
Dowód, iż wytrwałość nie zawsze wygląda instagramowo.
Dowód, iż żeby przetrwać, wystarczy czasem tylko upór.
Mało kto mówi o tych małych zwycięstwach.
Wszyscy kochają wielkie metamorfozy.
Nowe auta, domy z bali, apartamenty na Wilanowie.
A czasem prawdziwe zwycięstwo jest dużo mniejsze:
Maszyna, która nie chce umrzeć.
Kobieta, która ogarnia życie mimo wszystko.
Trawnik skoszony, bo ktoś czyli ja postanowił, iż tak trzeba.
Mam pięćdziesiątkę na karku.
Kręgosłup już się odzywa.
Cierpliwość w deficycie.
Budżet, jak zwykle, wymaga ekwilibrystyki.
Ale jak kosiarka zaryczy, to stoję tam, z uśmiechem od ucha do ucha, grzebieniem nikt się nie przejmował, wsłuchana w jej ryk, jakby mnie dopingowała.
Nie zna mojej historii.
Ale jest jej częścią.
I wiecie co?
Uwielbiam moją kosiarkę.
Nie dlatego, iż jest fikuśna.
Bo jest wierna.
A w świecie, gdzie tyle się sypie, wierność to prawdziwy cud. Może kiedyś wymienię ją na nową. Może ktoś mi powie, iż czas na zmiany. Ale wiem jedno są rzeczy, których nie oddaje się za żadną cenę. Bo przypominają, ile można przetrwać, dopóki nie zabraknie ci siły w rękach, humoru w sercu i iskry w głowie.
Dlatego, gdy w końcu skończę kosić i patrzę na prostą linię trawnika, czuję dumę większą niż w posiadaniu każdej smart-lodówki świata. Bo to moja linia. Mój kawałek świata po swojemu ujarzmiony.
A gdy wieczorem przez uchylone okno wpada zapach świeżo skoszonej trawy, wiem jedno: dopóki kosiarka i ja ryczymy razem na przekór wszystkiemu, jeszcze długo nie damy się ani czasowi, ani wichrą.
A reszta? Niech sobie ściga nowinki ja wybieram swoją starą, głośną, niezłomną wierność. I siebie, która jak ta kosiarka za nic nie daje się złamać.
