I co, będzie z nami teraz mieszkał? zapytał Igor swoją żonę, patrząc na syna…
Weronika Kowalska wróciła do domu i nieźle się zdziwiła, widząc Krzysia. Syn już drugi rok mieszkał z żoną oddzielnie, a spotykali się góra dwa razy w miesiącu, zwykle w weekendy. A tu środek tygodnia.
Coś się stało? rzuciła na przywitanie Weronika.
Nie cieszysz się, iż mnie widzisz? zażartował Krzysiek, ale zobaczywszy minę mamy, odpowiedział poważniej:
Od Magdy się wyprowadziłem.
Ale jak to, wyprowadziłeś się? spytała z chłodem w głosie.
Z natury miała silny charakter, zresztą praca w zakładzie poprawczym robiła swoje. Za żartami nie przepadała.
No pokłóciliśmy się zamamrotał Krzysztof, pokazując całą sobą, iż nie zamierza drążyć tematu.
No i co z tego? spojrzała mu w oczy. Po każdej awanturze z żoną będziesz biegł do matki?
Rozwodzimy się! wypalił syn.
Weronika nie spuszczała z niego wzroku, jakby domagała się wyjaśnień. Krzysztof westchnął:
Ona chce, żebym jeszcze więcej pomagał w domu, a ja z roboty wracam siwy z zmęczenia.
Co, ręce ci odpadną, żeby żonie pomóc? matka wcale go nie pocieszyła.
Ona powiedziała mi dokładnie to samo. A ja jej, iż to kobieta powinna dbać o dom.
Skąd ty u licha wydłubałeś takie bzdury? Weronika uciekła się do ostrego tonu, nie mając już siły.
Była po pracy, marzyła tylko o szybkim prysznicu, kolacji z mężem i spokoju, a tu syn z taką średniowieczną filozofią. Całe życie z Igorem nie słyszała takich tekstów. Pracowali razem, dzielili obowiązki domowe, razem wychowywali dzieci, nie rozdzielali pracy na męską i kobiecą. A tu nagle, proszę, znalazł się pan i władca!
Odpowiedz mi! podniosła głos tak, iż gdyby nie był już dorosły, pewnie by się przestraszył. Bo co, polować już zmęczony? Przecież oboje pracujecie! Ty widziałeś kiedyś, żebyśmy z ojcem kłócili się przez sprzątanie? Bo my mamy rozum i idziemy przez życie razem, równo.
W tym momencie wrócił Igor, spojrzał na syna zdziwiony:
Coś się stało?
„Te same pytania”, pomyślał Krzysztof, a na głos stwierdził:
Rozwodzę się z Magdą.
No, głupi jesteś rzucił krótko ojciec i zabrał się za rozpakowywanie zakupów.
Igor, nasz syn to matoł powiedziała Weronika i wyjaśniła mężowi, o co była cała awantura.
I co, będzie teraz z nami mieszkał? spytał Igor żonę, po czym zwrócił się do syna:
Wiesz, skąd się wzięło słowo „małżonek”? Z „zaprzęgu”! Małżonek, zaprzęg czyli dwa konie, co wspólnie ciągną wóz. Tak samo wy w małżeństwie razem powinniście nieść domowe sprawy, równiutko. Jak jedno olewa robotę, drugie musi ciągnąć podwójnie. A potem, albo jeden się wykończy, albo cały wóz się rozpadnie.
Krzysztof zamyślił się, ale cały czas czuł żal do żony. Liczył, iż rodzice go poprą, a tu wszyscy przeciw niemu. Tata z mamą rozmawiali o nim, ignorując go zupełnie. Igor układał zakupy, Weronika rozstawiała wszystko po szafkach, oboje wyraźnie dawali do zrozumienia, iż syn im do szczęścia potrzebny nie jest i niańczyć się nim nie zamierzają.
Krzysztof nie kapował, jak oni tacy twardzi, a ze sobą zachowują się jak dwa gołąbki. Patrzył na nich i myślał, czemu mu do tej idylli tak daleko.
No i co tu jeszcze stoisz? Wracaj do żony i się pogódź! rzucił stanowczo Igor. I zapomnij o tym, kto komu co musi! Najważniejsze, żebyście się nawzajem szanowali i wspierali. Już, wracaj, my z mamą mamy swoje sprawy.
Krzysztof wyszedł od rodziców skołowany, taki obrót spraw go zaskoczył. Ale żal do Magdy już się ulotnił, zaczął rozumieć, iż sam też dał plamę. Jedno miał pewność: chce zbudować taki sam szczęśliwy dom jak rodzice.
