Ta historia miała miejsce w odległym 1995 roku. Wtedy uczyłem się jeszcze w Liceum Wojskowym w Warszawie. W samym środku lekcji wezwał mnie dyrektor szkoły i nakazał natychmiast zgłosić się do swojego gabinetu. W jego biurze siedziała kobieta, która wyglądała na skrajnie załamaną po policzkach płynęły jej łzy, które co chwilę ocierała chusteczką.
Nasz dyrektor był pułkownikiem, doświadczonym oficerem, który służył wcześniej w jednostkach pokojowych ONZ. Był człowiekiem surowym, ale bardzo sprawiedliwym i darzyliśmy go zarówno respektem, jak i szacunkiem. Jednak nigdy wcześniej nie widziałem go tak przybitego. Podszedł do mnie i powiedział zmęczonym głosem:
Synu, teraz nie zwracam się do ciebie jak przełożony do podwładnego, ale jak człowiek do człowieka. Bardzo potrzebuję twojej pomocy.
Oczywiście, jestem gotów, odpowiedziałem od razu. Co mam zrobić?
Mój siostrzeniec umiera, kontynuował pułkownik. Rok temu skończył nasze liceum wojskowe na pewno go kojarzysz. Poszedł potem do Wojskowej Akademii Medycznej i trafiła go poważna choroba. Ostatnią nadzieją jest twój dziadek. Pomóż nam. Może zgodzi się obejrzeć chłopaka i zrozumie, co mu się stało?
Nie zadawałem żadnych zbędnych pytań. Od razu zadzwonili po dziadka i już po piętnastu minutach jechaliśmy pułkownikową Wołgą pod jego dom. Na szczęście dziadek miał akurat pierwszy dzień urlopu i złapaliśmy go dosłownie pół godziny przed wyjazdem na działkę.
Razem z nami jechał też pacjent. Choć znałem tego chłopaka, prawie go nie poznałem oczy bez życia, rozkojarzony wzrok. Wyglądał, jakby był nieobecny duchem. Szczęka mi się trzęsła z niepokoju.
Dojechaliśmy gwałtownie i weszliśmy na piętro. Dziadek serdecznie nas przywitał i wysłuchał opowieści zapłakanej mamy.
Siedem miesięcy wcześniej jej syn rozpoczął naukę w akademii. Nagle, na jednej z wykładów, dostał ataku padł na ziemię bez przytomności. Trafił najpierw do szpitala wojskowego, przeszedł mnóstwo badań, ale lekarze nie znaleźli niczego. Nim zdążył wrócić do nauki, atak się powtórzył. Tak raz za razem… Nikt nie potrafił znaleźć przyczyny. Ostatnią deską ratunku stał się mój dziadek jeden z najlepszych w kraju specjalistów od neurologii i psychiatrii.
Tu zaczyna się najciekawsze. Dziadek wziął chłopaka do drugiego pokoju i po piętnastu minutach wrócił już sam.
Możecie jechać do domu, powiedział spokojnym, pewnym głosem do matki chłopaka i do pułkownika.
Ale jak to, przecież trzeba go leczyć! wykrzyknęła kobieta z niepokojem.
Jedźcie spokojnie, a my jedziemy razem na działkę. Czeka mnie tam sporo rąbania drewna, a i tak wielki chłopak by się zmarnował w czterech ścianach, odpowiedział dziadek.
Z trudem przekonał nas do wyjazdu i pojechał z niedawnym pacjentem na swoją działkę.
Miesiąc później pułkownik ponownie mnie wezwał. W gabinecie znów była ta sama kobieta teraz cała promieniała szczęściem. Obok stał jej syn wyglądał zupełnie inaczej. Wyzdrowiał zupełnie, nie było po chorobie śladu. Podszedł do mnie, uścisnął dłoń i podziękował. To samo zrobił pułkownik. Chłopak, któremu już nikt nie umiał pomóc, wrócił do zdrowia w niecały miesiąc. Dla niego i jego bliskich to był cud. Gdyby tylko wiedzieli, ile takich cudów dokonał za życia mój dziadek.
Zapytałem potem dziadka, co naprawdę wydarzyło się z tym chłopakiem. Okazało się, iż pod natłokiem nauki na bardzo wymagającym kierunku studiów, jego mózg nie wytrzymał przeciążenia i po prostu wyłączył się odmówił przyjmowania dalszych informacji. Dziadek od razu to rozpoznał. Wziął chłopaka na działkę, zorganizował mu prawdziwie chłopską robotę przy rąbaniu drewna i całkowicie uwolnił go od pracy umysłowej. Chłopak wstawał codziennie o ósmej, polewał się zimną wodą, jadł śniadanie i szedł ciąć drewno. Robił to prawie cały miesiąc od rana do wieczora, z przerwą na obiad i kolację. Dziadek tak go wyczerpywał fizycznie, iż wieczorem padał na łóżko i zapadał w głęboki sen. Po jakimś czasie jego mózg się całkiem zregenerował i zaczął pracować lepiej niż wcześniej.
Przez cały okres terapii dziadek nie dał mu ani jednej tabletki. Leczył go tylko i wyłącznie ciężką fizyczną pracą.
Ot, taka właśnie niecodzienna historia.
