Jeszcze nigdy nie byliśmy w momencie, w którym tożsamość jednostki i zagadnienie jej konstruowania byłyby tak obecne w dyskursie publicznym, jak dzisiaj. Mnożą się w przeróżnych polach – artystycznych, literackich, naukowych – perspektywy „auto-”. Ten zwrot ku sobie nie jest bynajmniej kwestią narcyzmu, ale żywego zainteresowania światem, mnożenia pytań i ciągłego przestrajania siebie, jako aparatu doświadczającego wielość perspektyw rozumienia rzeczywistości. Perspektywy te budowane są o swoiste umiejscowienie każdego z nas w świecie. Oznacza to, iż akt poznawczy rozpoczynamy od rozpoznania warunków, w których kształtuje się nasza tożsamość, bo to ona wpływa na sam wynik naszego myślenia o świecie. Przestrajanie to akt przeobrażający zarówno nas samych, jak i sposób działania w świecie.
Wystawa powstaje w kontekście transformacji instytucji sztuki – kilkuletni program „Kongresu Estetycznego” aktualizuje formułę galerii przy zaangażowaniu języków sztuki. Bezpośrednim przedmiotem działań artystycznych i refleksji kuratorskiej jest BWA Katowice – instytucja powstała jako narzędzie inżynierii społecznej w 1949 roku. W latach 90. i pierwszych dekadach XXI wieku stała się zaś ofiarą transformacyjnej polityki urynkawiającej dobra publiczne. Echa tych lat pobrzmiewają na wystawie jako czas dzieciństwa – ważnego motywu autofikcji – osób artystycznych zaproszonych do prezentacji.
Metody autofikcji stosowane w prezentowanych pracach malarskich grają z praktykami odbiorczymi skupionymi na non-fiction. W miejsce „prawdziwych historii” narratywizowane są sytuacje, które potencjalnie mogły się wydarzyć. Ich celem jest tworzenie mitologii inicjacji, przeformułowywanie i przekształcenie warunków myślenia świata oraz dekonstrukcja tożsamości. Stawką nie jest ustalenie co się wydarzyło naprawdę, ale tworzenie laboratorium opowieści, poszerzających nasze poznanie. Czerpiąc z tego, zadajmy pytanie: jakie są autofikcje instytucji?
Wystawa, ograniczona do medium malarstwa, dla którego nić narracyjną stanowią prace narzędziowe w procesie autoterapeutycznym tworzących je osób artystycznych, subwersywnie anektuje przestrzeń dawnej Galerii Rzeźby – udostępnionej dla sztuki ponownie po prawie 30 latach komercyjnego najmu.
