Ścieżką mroku w przyszłość

Od samego początku serialu Gwiezdne wojny: Maul - Mistrz Cienia twórcy z góry określają charakter młodej adeptki Jedi - Devon Izary. Z jej bogatego wachlarza cech osobowych wybija się jedna - gniew. Devon nie jest w stanie zaakceptować faktu, iż potężni Jedi muszą działać z ukrycia, tłumiąc swoją prawdziwą naturę (moc). Niepokorna osobowość bohaterki z trudem poskramiana jest przez jej mistrza, Eeko-Dio Dakiego. Natury jednak nie można całkowicie zmienić, a jedynie na pewien czas uśpić. Potencjał młodej adeptki gwałtownie dostrzeżony zostaje przez tytułowego Maula. Od tego momentu rozpocznie się walka o duszę Devon. Podoba mi się, iż ten bój nie jest tylko starciem dwóch przeciwstawnych sposobów myślenia (spokój vs emocje, gniew vs empatia, unikanie walki vs dążenie do konfrontacji), ale również w obrębie osobowości samych postaci.

Maul wyczuwa w Devon moc, ale i charakter, który może ją do niego zbliżyć. Od samego początku walka o duszę młodej adeptki wydaje się być dla Eeko-Dio Dakiego przegrana. Przy każdym spotkaniu Maul z wyrafinowaniem aplikuje „truciznę” w chłonny umysł początkującej Jedi. Podrzuca jej sugestie, poddaje w wątpliwość niezachwiane wartości, nęci obietnicą sprawczości. Nie jest jednak na tyle naiwny, by sądzić, iż to wystarczy. Wie, iż potrzebny jest wstrząs, szok, wskutek którego Devon przekroczy granicę i zapragnie stanąć po stronie tłumionego gniewu. Finał tej opowieści zdaje się być od początku przesądzony i dla niektórych tragiczny. Pytaniem otwartym pozostaje, co dalej.

Opowiedziana w serialu historia nie jest szczególnie odkrywcza i prezentuje raczej ograne schematy fabularne. Obleczone to jest jednak w piękną formę. W końcu ktoś zadbał o szatę graficzną, która nie razi jakością jak sprzed dwudziestu lat - vide: Star Wars: Rebelianci (Star Wars Rebels, 2014 - 2018) - i nawiązuje do najlepszych seriali animowanych, z Arcane (2021 - 2024) oraz Niebieskookim samurajem (Blue Eye Samurai, 2023 - 2028) na czele. Nie tym jednak serial Gwiezdne wojny: Maul - Mistrz Cienia stoi. Jego siła tkwi w dramaturgii opowiedzianej historii, pieczołowicie nakreślonych sylwetkach bohaterów i nad wyraz dopieszczonej animacji. Twórcy umiejętnie dozują napięcie, które rośnie sukcesywnie z odcinka na odcinek. Szczególnie zauważalne jest to, gdy do gry wchodzi Imperium, wezwane na pomoc w schwytaniu Maula. Od tego momentu każdy odcinek kończył się będzie starciem, a pojedynki staną się coraz bardziej spektakularne. Na ekranie prezentuje się to naprawdę epicko.

Jednak choćby tak skuteczne budowanie napięcia nie powiodłoby się bez interesujących postaci. Twórcy wiedzieli, iż muszą wprowadzić przeciwwagę dla mistrza Eeko-Dio Dakiego, młodej Jedi Devon, a szczególnie dla bardzo charyzmatycznego Maula. Inkwizytorzy przysłani przez Imperium sprawdzają się w tej roli wyśmienicie. Bardzo wyraziste postacie, za których niepokojącą tajemniczością ciągnie się ich bezwzględna siła. Swoistą wisienkę na torcie stanowi pojawienie się w finałowym epizodzie ikonicznej dla wszystkich fanów Gwiezdnych Wojen postaci, której nadano w serialu wyraz niemalże demoniczny.

Niezwykle trafionym rozwiązaniem było również wprowadzenie postaci spoza uniwersum Star Wars. I tak kapitan Brander Lawson, jego syn oraz ich przyjaciel robot dodają do fabuły pierwiastek zwyczajności (oczywiście w obliczu czyhających zagrożeń przekraczających swoje ludzkie granice). Wydaje się, iż w kolejnym sezonie, którego powstanie jest już chyba przesądzone, odgrywać będą równie istotną rolę. I dobrze.

Nigdy zagorzałym fanem uniwersum Gwiezdnych Wojen nie byłem. Pierwszą trylogię cenię za innowacyjność i umiejętne czerpanie ze znanych dzieł kultury (Kurosawa). Ważna była również wyczuwalna euforia z tworzenia serii. Druga trylogia, zapoczątkowana pod koniec lat 90., już tego nie miała. Były pomysły, były efekty specjalne, ale było również zauważalne „zmęczenie materiału”. Dzięki animowanemu Maulowi seria łapie świeży, głęboki oddech. Dajcie mi więcej produkcji tej jakości, a z chęcią wstąpię w szeregi fanów Gwiezdnych Wojen. Co by jednak nie mówić, na drugi sezon czekam z zapamiętaniem.