[Recenzja] Akiko Yano - "Nagatsuki Kannazuki" (1976)

Już drugi album w dyskografii japońskiej pianistki, wokalistki i kompozytorki Akiko Yano to płyta nagrana na żywo. W repertuarze "Nagatsuki Kannazuki" znalazła się jednak tylko jedna kompozycja z debiutanckiego "Japanese Girl" - "Tsugaru Tour", tym razem zatytułowana "Tsugaru Tsuā". Inny utwór z tamtego longplaya, "Futa", doczekał się tutaj kontynuacji w postaci nagrania "Futa II". Reszta tracklisty to w większości interpretacje tradycyjnych pieśni japońskich lub współczesnych piosenek pop, ale też premierowy autorski numer "Jaiantsu O Kouru Uta". Materiał zarejestrowano podczas pierwszej trasy koncertowej Yano, jesienią 1976 roku, głównie w trakcie występu z 12 września w tokijskiej Shibuya Kōkaidō. Stąd też nazwa albumu - Nagatsuki i Kannazuki to nazwy dawnych miesięcy księżycowych, mniej więcej odpowiadających wrześniowi oraz październikowi.

Pierwszych osiem utworów na płycie - niemal cała strona A wydania winylowego - pokazuje całkiem inne oblicze artystki niż bogato zaaranżowany "Japanese Girl". To materiał zdecydowanie bardziej oszczędny. Akiko śpiewa wyłącznie z własnym akompaniamentem fortepianu, łączącym bluesa z japońską melodyką. I w takiej odsłonie również prezentuje się całkiem ciekawie, nie tylko jako sprawna pianistka, ale przede wszystkim fantastyczna wokalistka o bardzo plastycznym głosie, w pełni wykorzystywanym we wręcz teatralnych interpretacjach. Od strony formalnej to zbiór miniatur, trwających od niespełna minuty do nieznacznie powyżej dwóch - połączonych w większą całość. Poszczególne fragmenty dość mocno się jednak ze sobą zlewają, niepostrzeżenie przechodząc w kolejne. Dopiero wieńczący tę część albumu "Ano Machi Kono Machi" przynosi odrobinę więcej wykonawczego szaleństwa i wzbogaca brzmienie o partię syntezatora.

Trudno natomiast przyczepić się do części zespołowej - przynajmniej pod względem wykonania, bo niestety część utworów jest wyraźnie wyciszana przed faktycznym końcem. Szczególnie intrygująco wypadają nawiązujące do japońskiego folku "Futa II" i "Tsugaru Tsuā" - ten drugi mocno przearanżowany, bardziej perkusyjny. W obu zreszta wykorzystano tradycyjny e perkusjonalia, ale też strunowy instrumente shamisen, w kulturze kraju wschodzącego słońca będący atrybutem gejsz. Podobnie jednak, jak na "Japanese Girl", Akiko pozostaje także pod wpływem zachodniego popu. Słychać to zwłaszcza w piosenkach "Tassha De Na" i "Kinukadō", opartych na gęstej, funkowo rozbujanej rytmice i z partiami liderki o lekko jazzowym zabarwieniu. W obu jednak melodyka linii wokalnych przywołuje skojarzenia z japońską tradycją. pozostało instrumental "Kimigayo" zdominowany przez syntezator i fortepian Yano, nie tak znów odległy od progresywnego rocka, choć bardzo treściwy. Natomiast finałowa ballada "Jaintsu O Kouru Uta" to kolejna oszczędna miniatura wokalno-fortepianowa.

"Nagatsuki Kannazuki" to całkiem udane uzupełnienie okresu debiutanckiego albumu Akiko Yano, jednak jako samodzielny album koncertowy wypada lekko rozczarowująco. Pierwsze utwory są zbyt podobne do siebie, natomiast gdy w końcu zaczyna się więcej dziać w aranżacjach - a sporu tu świetnych pomysłów choćby na instrumentalizację - to nagrania są niepotrzebnie skracane, zamiast pozwolić im wybrzmieć w całości.