Agencja Informacyjna: Książka „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza”, którą napisała Monika Luft – znana dziennikarka telewizyjną, która wiele lat pracowała w Telewizji Polskiej i autorka literatury pięknej oraz publikacji historyczno-fakturowych, znalazła się na 4. miejscu na Nieoczywistej Liście Książek. Teraz Centralny Przystanek Historia organizuje spotkanie z pisarką, poświęcone tej publikacji.
Spis treści
Monika Luft znana jest z pisania książek nieoczywistych i bardzo interesujących. Do tej pory były to takie lektury jak: „System argentyński” (2006 rok), „Arabska awantura. Od Emira Rzewuskiego do Krzysztofa Jurgiela” (2021 rok) czy „Pejzaż z przemytnikiem. Jak wywożono z PRL dzieła sztuki i antyki” (2023 rok). Książka „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza”, która została opublikowana w 2025 roku to reportaż historyczny opisujący kulisy działalności Telewizji Polskiej, w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, przez pryzmat jej kolejnych prezesów tej instytucji. Jest to opowieść o ludziach i systemie, w którym ekran telewizora był kluczowym narzędziem władzy. Publikacja ukazała się staraniem Wydawnictwa LTW (skrót od słów Literatura to wybór.)
Temat książki „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza”
Książka „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza” napisanej przez Monikę Luft, to opowieść o ludziach i systemie, w którym ekran telewizora był kluczowym narzędziem władzy. Publikacja opowiada o mechanizmach działania telewizji w czasach, w których media w Polsce były pod ścisłą kontrolą komunistów, a w w czasie „stanu wojennego” zarządzane przez żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego.
Monika Luft opisuje działalność Telewizji Polskiej przez pryzmat 10 dziesięciu prezesów Komitetu do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” (wcześniejsza nazwa Komitet do spraw Radiofonii „Polskie Radio”, żargonowo Radiokomitet) – instytucji, która w latach 1951–1993 zajmowała się kontrolą i organizacją pracy państwowych stacji radiowych i telewizyjnych. Należy nadmienić, iż w powyższym okresie nie było innych nadawców. Można było słuchać radiowych stacji zagranicznych takich jak „Wolna Europa” czy BBC, pod warunkiem, iż nie były zagłuszane przez komunistów. Telewizja Polska w czasach komunistów emitowała tylko 2 programy telewizyjne, które były emitowane tylko przez kilka godzin, z wyjątkiem okresu stanu wojennego, kiedy Ludowe Wojsko Polskie przejęło kontrolę na państwowymi mediami i występowali w nich żołnierze w mundurach udający dziennikarzy. Do podobnego ograniczenia doszło w 2023 roku, kiedy Bartłomiej Sienkiewicz – ówczesny Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wykonując czynność pozorną, postawił Telewizję Polską w stan likwidacji, przerwał nadawanie programów i dokonał wymiany dziennikarzy. Stan pozornej likwidacji Telewizji Polskiej trwa nadal.
Główne postacie książki „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza”
Głównymi postaciami książki „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza”, którą napisała Monika Luft są są: Włodzimierz Sokorski (1956–1972), Maciej Szczepański (1972–1980) – znany pod przydomkiem „Krwawy Maciek”, odwołanyw atmosferze skandalu, bliski współpracownik Edwarda Gierka – I sekretarza Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Józef Barecki (1980), Zdzisław Balicki (1980–1981), Władysław Loranc (1981–1982), Mirosław Wojciechowski (1982–1986), Janusz Roszkowski (1986–1989), Jerzy Urban (1989) i Andrzej Drawicz (1989–1991) – pierwszy niekomunistyczny szef Radiokomitetu.
9. z nich było komunistycznymi urzędnikami. 8. należało do Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR), 1. służył w jednostkach NKWD (Narodnyj Komissariat Wnutriennych Dieł, czyli Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych – ministerstwo bezpieczeństwa i porządku publicznego w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (obecnie Federacja Rosyjska), znana z masowych represji, terroru politycznego, zbrodni (ludobójstwo Polaków w Katyniu), zbrodni „operacji narodowych” (np. „Operacja Polska”) i zarządzania systemem łagrów. 2. związani byli ze służbami specjalnymi Polskiej republiki Ludowej. 1. związany z opozycją antykomunistyczną. Kilku uważało się za intelektualistów, jeden był nim naprawdę. 3. spisywało wspomnienia. 4. było pozbawionych wolności (1. był w więzieniu w II Rzeczpospolitej Polskiej, 2 w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, 3. za młodu trafił do aresztu, a 1. w stanie wojennym został internowany).
Monika Luft – termin i miejsce spotkania
Spotkanie z Moniką Luft, autorką książki „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza”, poświęcone mediom w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL), w której niepodzielnie rządziła Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR). Rozmowa będzie dotyczyła propagandy w oficjalnych mediach komunistycznych oraz tak zwanego „drugiego obiegu)” (samizdaty, wydawnictwa wydane poza kontrola cenzury, w podziemiu). Wydarenie odbędzie się, w ramach cyklu „Oblicza historii”, we wtorek, 13 stycznia 2026 roku, o godzinie 17:00, w Centralnym Przystanku Historia (ul. Marszałkowska 107, Warszawa) W spotkaniu weźnie także udział dr Grzegorz Majchrzak – historyk (Biuro Badań Historyczych Instytut Pamięci Narodowej).
Monika Luft – podstawowe informacje
Monika Luft – dziennikarka, publicystka i pisarka, w dzieciństwie aktorka. Ukończyła Wydział Iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim oraz studia podyplomowe w Akademii Sztuki Wojennej. Karierę telewizyjną rozpoczęła jako dziennikarka hiszpańskiej telewizji publicznej TVE. Później pracowała w Telewizji Polskiej jako prezenterka oprawy programu TVP1. Prowadziła m.in. program „Kawa czy herbata?”. Po odejściu z TVP Monika Luft związała się z należącą do koncernu Fincast telewizją Tele 5. Tam prowadziła głównie wywiady z gwiazdami estrady i filmu. W latach 2006-2020 była redaktor naczelną portalu miłośników i hodowców koni arabskich polskiearaby.com.
Monika Luft – książki
Monika Luft jako pisarka zadebiutowała w 2004 r. książką „Śmiech iguany” (Wydawnictwo Arte). Następną publikację „System argentyński” (wydawnictwo Świat Książki . wydała w 2006 roku. „System argentyński” (2006 rok). W 2021 roku opublikowała książkę „Arabska awantura. Od Emira Rzewuskiego do Krzysztofa Jurgiela” (Wydawnictwo LTW). 2 lata później ukazała się książka „Pejzaż z przemytnikiem. Jak wywożono z PRL dzieła sztuki i antyki” (Wydawnictwo LTW). W 2025 roku ukazał się tytuł „Oko Prezesa. Telewizja PRL od Sokorskiego do Drawicza” (Wydawnictwo LTW).
Monika Luft – aktorka
Mało kto pamięta, iż Monika Luft w dzieciństwie była aktorką. Wystąpiła w 3. filmach: „Nie będę cię kochać” (jako Agata) w 1973 roku, w 12. odcinku serialu telewizyjnego „Noce i dnie” (jako Emilka, córka Barbary i Bogumiła Niechciców) w 1977 roku i „Kapitał czyli jak zrobić pieniądze w Polsce (jako Aniutka) w 1989 roku.
Dziękujemy za przeczytanie tekstu do końca. Polecamy inne wiadomości zamieszczone na stronie internetowej www.agencja-informacyjna.com. Życzymy ciekawej lektury. Agencja Informacyjna
AI Kultura /DEC/ 10 stycznia 2026,
