"Io non ho paura" - tu miałam wrażenie obcowania z bardzo dobrym tekstem, szczególnie w interpretacji Michele Riondino. ale cóż poradzić, wielu części tekstu nie rozumiałam w ogóle, a wielu tylko połowę. Jednak A2 to o wiele za mało, by czytać tę książkę z przyjemnością. Lub jej słuchać.
"The Left Hand of Darkness" to podobno arcydzieło. Tekst trudny, szczególnie po angielsku. Żal, bo miałam nadzieję sobie z nim poradzić. Odpadłam po pięćdziesięciu stronach.
Czasem trzeba posypać głowę popiołem i przyznać, iż to nie ambicja winna kierować naszymi czytelniczymi wyborami. Szczególnie w przypadku języków obcych.
Info dla osób niewidomych: na zdjęciu trzy wyżej wymienione książki. Okładka Pippi przedstawia ją samą na żółtym tle. Okładka książki Ammanitiego jest biała, z narysowanym piórkiem zbożem. Okładka książki Le Guin zaś jest jasnoszara z błyszczącymi, ciemnoniebieskimi śladami stóp na śniegu.
