Wiesz, mieszkam razem z moją mamą. Mama ma już 86 lat.
Tak mi się w życiu ułożyło, iż nigdy nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Brzmi to może trochę nietypowo, ale taka jest moja historia. Mam już 57 lat niedawno miałam urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie, ja i mama. Nie miałam kogo zaprosić. Nie mam bliskich przyjaciół, ani żadnych krewnych, na których mogłybyśmy liczyć.
Ale razem z mamą zawsze się wspieramy. Mama jest w naprawdę dobrej formie, mimo swojego wieku! Z każdym rokiem widzę, iż trochę słabnie, ale ona się nie poddaje. Potrafi choćby sama wyjść na spacer po naszej okolicy.
Jestem już na emeryturze, ale ciągle jeszcze trochę dorabiam, bo nasze emerytury nie wystarczają nam na normalne życie. Staram się jednak nie załamywać i cieszę się, iż mam przy sobie moją kochaną mamę. Przecież są tacy, co mają o wiele trudniej nie mają mieszkania, bliskich ani grosza przy duszy.
A my z mamą żyjemy sobie spokojnie i bez pośpiechu. Wieczorami robimy sobie herbatę, dziergam na drutach, oglądamy nasze ulubione polskie seriale i stare filmy. A w weekend coś piekę i zapraszam sąsiadów rodzina sąsiadów jest zawsze pełna ciekawych opowieści. Uwielbiam słuchać, jak inni opowiadają o swoich bliskich. Cieszę się, kiedy komuś dobrze się wiedzie i zawsze modlę się, by mnie i mamę omijały wszelkie nieszczęścia.
Tak właśnie wygląda nasze życie. Marzę, żeby jeszcze długo zostało takie jak teraz, dla mnie i mojej mamyCzasem myślę, iż choć nasza codzienność nie jest wielka ani spektakularna, kryje się w niej coś niezwykłego cicha siła spokoju i bliskości. Wczoraj wieczorem, gdy mama przyniosła mi kubek gorącej herbaty, spojrzała na mnie i powiedziała: Dobrze, iż mamy siebie. Odpowiedziałam jej, iż choćby największe szczęście nie zawsze mieszka tam, gdzie jest gwar i tłum, ale właśnie w zwykłych chwilach, w tych spojrzeniach pełnych troski i miłości.
Parząc przez okno na ciche, rozświetlone latarniami podwórko, poczułam w sercu wdzięczność. Wiem, iż kiedyś przyjdą zmiany, ale nie boję się ich, bo wiem, iż najważniejsze już mam drugi kubek herbaty, miejsce przy stole i ciepło dłoni mamy, która mimo upływu lat wciąż mocno trzyma moją. I właśnie te drobiazgi, ta codzienna obecność, stanowią najcenniejszy dar, jaki mogło ofiarować mi życie.
