Mieszkam razem z moją mamą. Moja mama ma 86 lat.
Tak się potoczyło moje życie, iż nie założyłem rodziny i nie mam dzieci. Los bywa przewrotny. Teraz mam 57 lat. Niedawno obchodziłem urodziny. Świętowaliśmy tylko we dwoje, razem z mamą. Nie mam kogo zaprosić. Nie utrzymuję kontaktu z żadnymi znajomymi, a ja i mama nie mamy już innych bliskich.
Mieszkamy razem i zawsze się wspieramy. Moja mama ma już 86 lat. Nie wiem, co ze mną będzie, kiedy jej zabraknie. Mimo wieku mama przez cały czas czuje się dobrze! Choć z roku na rok zdrowie już nie to samo, nie poddaje się. choćby sama wychodzi pospacerować.
Jestem już na emeryturze, ale wciąż dorabiam, bo nasze emerytury nie wystarczają na godne życie. Nie załamuję się jednak i jestem wdzięczny, iż mam swoją ukochaną mamę. W końcu inni mają dużo gorzej niektórzy nie mają ani mieszkania, ani rodziny, ani grosza przy duszy.
A my z mamą żyjemy spokojnie i bezpiecznie. Wieczorami pijemy herbatę, dziergamy na drutach, oglądamy ulubione polskie filmy i seriale. W weekendy piekę ciasto i zapraszam sąsiadów. Opowiadają nam o swoich rodzinach. Cieszę się ich szczęściem i modlę się, byśmy z mamą ominęli wszelkie troski.
Tak właśnie wygląda nasze życie. Bardzo chciałbym, żeby taki czas trwał jak najdłużej dla mnie i dla mojej mamyA jednak w codziennych drobiazgach zapachu świeżo parzonej kawy, wspólnym śmiechu z jakiegoś starego dowcipu, czy po prostu ciszy, którą dzielimy wieczorem czuję, iż mimo wszystko mam wiele. Może to nie jest życie, o jakim marzyłem, ale jest nasze. Każdy dzień z mamą to dar, maleńka opowieść o bliskości i wytrwałości, których nie zabierze nam żaden los.
Czasem patrzę w okno i widzę, jak słońce zachodzi nad naszym podwórkiem, malując ściany ciepłym blaskiem. W takich chwilach jestem pewien, iż choćby jeżeli nie umiałem znaleźć szczęścia gdzie indziej, odnalazłem je tu obok mamy.
I wiem, iż gdy kiedyś zostanę sam, te wspólne dni pozostaną we mnie na zawsze jak najpiękniejsza melodia. Bo dom to nie ściany, ale serca, które biją razem choćby tylko dwa.
