Jan nieustannie nie wierzył, iż Irmina jest jego córką. Weronika, jego żona, pracowała w sklepie spożywczym. Plotkowano, iż często zamykała się na zapleczu z obcymi mężczyznami. Dlatego też mąż nabrał podejrzeń, iż drobna i delikatna Irmina nie jest jego dzieckiem. I nie polubił dziewczynki. Tylko dziadek wspierał wnuczkę i zapisał jej w spadku dom.
Dziadek kochał tylko małą Irminę
W dzieciństwie Irmina często chorowała. Była słaba, drobna i niska. „W naszej rodzinie nie było takiego 'drobiazgu'”, mawiał Jan. „To dziecko ledwie ponad parapet sięga.” Z czasem obojętność ojca przeszła także na matkę.
Jedyną prawdziwą miłość okazywał jej dziadek pan Mateusz. Jego chałupa stała na samym skraju wioski, przy lesie. Mateusz całe życie był leśniczym. choćby gdy przeszedł na emeryturę, niemal codziennie wybierał się na spacer do lasu. Zbierał jagody, zioła leczące choroby, a zimą dokarmiał zwierzęta. Ludzie mówili, iż z Mateusza to trochę dziwak i choćby go się bali. Bywało, powiedział coś, a potem wszystko się sprawdziło. Mimo to przychodzili do niego po zioła i domowe nalewki na wszelkie choroby.
Mateusz dawno już pochował żonę. Pocieszeniem był dla niego tylko las i ukochana wnuczka. Gdy Irmina zaczęła chodzić do szkoły, spędzała u dziadka więcej czasu niż w rodzinnym domu. Mateusz opowiadał jej o roślinach i ich działaniu. Nauka szła dziewczynce łatwo. Na pytanie kim chcesz zostać odpowiadała: „Ludzi chcę leczyć.” ale matka tłumaczyła, iż nie ma pieniędzy na jej naukę. Dziadek jednak pokrzepiał: „Jeszcze nie jestem biedakiem, pomogę ci, a w razie czego i krowę sprzedam!”
Zapisał jej w spadku dom i szczęście
Córka rzadko go odwiedzała, ale pewnego dnia zjawiła się niespodziewanie w jego progu. Przyszła błagać o pieniądze, bo syn przegrał w karty w mieście. Andrzeja mocno pobito i nakazano zdobyć pieniądze za wszelką cenę.
Przyszłaś, jak ci się grunt pod nogami pali? rzekł surowo Mateusz Przez lata nie chciałaś mnie znać!
I odmówił córce pomocy:
Długi Andrzeja mnie nie interesują. Muszę wnuczkę na ludzi wykształcić!
Weronika wpadła w furię. Nie chcę was widzieć! Nie mam już ani ojca, ani córki! wykrzyczała i wybiegła trzaskając drzwiami.
Gdy Irmina dostała się do szkoły medycznej, rodzice nie dali jej ani grosza. Tylko dziadek okazał jej wsparcie. Pomagała także stypendium, bo Irmina uczyła się świetnie.
Przed końcem nauki Mateusz zachorował. Przeczuwając zbliżającą się śmierć, powiedział wnuczce, iż dom przepisał właśnie jej. Nakazał też, by gdy znajdzie pracę w mieście, nie zapomniała o chałupie dom żyje dopóki czuć w nim człowieka. Zimą trzeba palić w piecu. Nie bój się zostać tu sama. W tym domu i szczęście cię spotka przepowiedział Mateusz. Będziesz szczęśliwa, dziecko. Chyba coś przeczuwał.
Mateusz już do zimy nie dożył. Irmina pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym, a w weekendy jeździła do dziadkowego domu. Paliła w piecu w chłodne dni. Dziadek narąbał tyle drewna, iż starczyłoby na jeszcze kilka zim. Prognoza zapowiadała śnieg. Irmina miała dwa dni wolnego i nie chciała ciągle tkwić w wynajmowanym pokoju w Warszawie u dalekich krewnych koleżanki.
Do wioski przyjechała wieczorem. W nocy przyszła zamieć. Rano wiatr ucichł, ale śnieg nie przestawał padać, drogi zasypane. Nagle ktoś zastukał do drzwi. Otworzyła na progu stał nieznany młody mężczyzna.
Dzień dobry. Zakopałem się autem obok państwa domu. Mogę pożyczyć łopatę?
Jest przy ganku, proszę wziąć. Pomóc panu może?
Ale postawny młodzieniec uśmiechnął się z przekąsem:
Jeszcze by pani zginęła w tym śniegu zażartował.
Mężczyzna sprawnie odkopał auto. Odpalił, ale nie ruszył choćby paru metrów, znów ugrzązł. Wrócił po łopatę. Irmina zaprosiła go na herbatę, bo zamieć zdawała się nie ustępować, a droga niedługo miała zostać odkryta.
Nieznajomy chwilę się wahał, ale wszedł.
Nie boi się pani tu samej przy lesie? zapytał.
Jestem tu tylko na weekendy, pracuję w mieście i myślę, jak wrócić, jeżeli autobus nie przyjedzie.
Nieznajomy, który przedstawił się jako Stanisław, zaoferował wspólną podróż do miasteczka, bo tam mieszka. Irmina przystała.
Któregoś dnia, wracając po dyżurze pieszo do domu, Irmina niespodziewanie zobaczyła Stasia na ulicy. Chyba twój ziołowy napar był zaczarowany zaśmiał się strasznie zatęskniłem, żeby cię znów zobaczyć. Może poczęstujesz jeszcze herbatą?
Wesele sobie darowali. Irmina nie chciała wesela. Staś na początku nalegał, potem mu przeszło. Ich życie wypełniła czułość i szczerość. Irmina w końcu przekonała się, iż nie tylko w książkach mężczyźni noszą swoje żony na rękach. Gdy urodził się ich pierworodny, w szpitalu nie mogli się nadziwić, jak z tak delikatnej kobiety mógł przyjść na świat taki silny chłopak! Zapytana o imię, Irmina z dumą odpowiadała: Będzie miał na imię Mateusz, na cześć najważniejszego człowieka w moim życiu.
