Nic z tego, co zginęło, nie zginie naprawdę, dopóki istnieją ludzie.
Ewa Wieżnawiec
Wiele historii, które ukształtowały współczesną świadomość Białorusinów, przez długi czas pozostawało ukrytych. Dziś możemy odtwarzać je jedynie z fragmentów: poprzez rodzinne opowieści, pamięć ciała, osobiste archiwa i wspólne doświadczenia, często naznaczone traumą. Przekazywane dalej stopniowo wykraczają poza ramy jednostkowego doświadczenia i stają się częścią wspólnej pamięci.
To, jak osobiste przeżycia stają się częścią wspólnej opowieści, łączy projekty sześciu białoruskich artystek prezentowanych na wystawie. Każda z nich na swój sposób mierzy się z tym, co przeżyte, zobaczone, znalezione i wyobrażone, posługując się odmiennymi strategiami artystycznymi i językami. Powstałe w różnych okolicznościach życiowych prace pokazują, w jaki sposób historia jednej osoby może stać się dostępna dla innych, zachowując przy tym swoją złożoność i intymny charakter.
Yulia Tsvetkova bada relacje między ludźmi a innymi formami życia, traktując ekologię i krajobraz jako przestrzeń refleksji nad pamięcią o traumie politycznej. Sasha Kulak sięga po białoruski mit o kwiecie paproci i podejmuje tematy języka, utraty wykorzenienia oraz życia na emigracji. Olga Kirillova bada intymność i cielesną wrażliwość, przyglądając się napięciu między sferą prywatną a publiczną. Sasha Smal zwraca się ku przestrzeni pogranicza jako miejsca, w którym tożsamość kształtuje się pomiędzy różnymi językami i kulturami.
Wykorzystując fotografię wernakularną jako podstawę prac malarskich, Dina Leonova traktuje ją jako nośnik pamięci oraz sposób podtrzymywania więzi rodzinnych i bliskości na odległość. Z kolei Masha Sviatahor dzięki techniki kolażu przekształca propagandowe wizje obiecywanej przyszłości, wprowadzając do nich motywy owadów. Te organiczne elementy odrealniają przedstawienia, ujawniają ich absurdalność i podważają powagę oficjalnych obrazów zbiorowej jedności.
Prezentowane na wystawie prace związane są z miejscem i czasem swojego powstania, ale nie ograniczają się do nich. Białoruski kontekst staje się tutaj punktem wyjścia do rozmowy o pamięci, bliskości, utracie i przynależności.
