Czy wystawa może istnieć jednocześnie w wielu miejscach i przekraczać fizyczne granice? Rzeczywistość wirtualna to ciągły szum. Wrzaskliwy strumień informacji. Przesyt i kakofonia tego sposobu funkcjonowania są wielowymiarowe. Równocześnie relacje między ludźmi nigdy nie były tak rozległe geograficznie.
Granica między odbiorem a aktem tworzenia zaciera się w cyklu przypominającym Uroborosa. W przestrzeni cyfrowej ten antyczny archetyp zyskuje nowy, technologiczny wymiar – staje się pętlą sprzężenia zwrotnego. Algorytmy żywią się treściami, które im dostarczamy, by następnie karmić nas obrazami przetworzonymi przez swoją logikę. Nie wiemy już, gdzie kończy się pierwotny impuls, ani kiedy zaczyna się cyfrowe echo.
Wystawa Translations stała się naszą próbą odpowiedzi na pytanie o nową formę wspólnej kreatywności. Zauważyłyśmy, iż wystawę można przesłać, odtworzyć i „przeteleportować” w dowolne miejsce. Wykorzystując cyfrowe projekty rzeźbiarskie wyłonione w drodze otwartego naboru, budujemy łańcuchy skojarzeń. Obiekty zestawione w formie totemów opowiadają o narastaniu wspólnej myśli.
Dzieła z założenia nie należą tu do jednego miejsca. Sama ekspozycja jest powielana, otwarta i potencjalnie nieskończona. Idąc tropem skojarzenia dzieła z plikiem pozostawionym w sieci, projekt może trwać i rozwijać się, będąc równolegle dostępnym dla kogoś na drugim końcu globu.
