Najgłębsze rany często pozostają niewidoczne. W książce „To, co zasiane” Justyna Janik Videira opowiada o dzieciństwie naznaczonym przemocą, dorastaniu w cieniu niewypowiedzianej krzywdy i dorosłości, w której przeszłość nie przestaje domagać się sprawiedliwości. To mocna historia o konsekwencjach obojętności oraz o ludziach, których można było ocalić, gdyby ktoś w porę dostrzegł ich cierpienie.





