Ten wiek / skryba021

Ten wiek

Dwudziesty pierwszy wiek przemówił,
Puszcza oczko do nas w dworność,
Jakby chciał w cichej tajemnicy,
Nawiązać przyjazną znajomość.

A w jej koronach szumią wieści,
Niesione przez wiatr w opowieści:
O Bogu, o ludzkich cierpieniach,
O czasie, co płynie i pieści.

Stojąc u progu tej gęstwiny,
Czuję puls życia, drzemie siła.
Pragnienie poznania, co skrywa,
A duszę zagadką nęciła.