Seriale kostiumowe na różne nastroje – od regencyjnych bali po historię Korei

Nie każdy serial kostiumowy zaprasza na ten sam bal. „Bridgertonowie” stawiają na romans i kolor, „Downton Abbey” pozwala zajrzeć także za drzwi pokojów służby, a „Wielka” robi z dworskiej etykiety żart. Wśród tych historii łatwo znaleźć coś na wieczór – pod warunkiem iż wiadomo, czy ma to być miłość, rodzinna saga, czy opowieść z ostrzejszym pazurem.

„Bridgertonowie”: regencja w tiulu i mocnych kolorach

Londyńskie wyższe sfery epoki regencji żyją tu balami, plotką i romansami kolejnych członków rodziny Bridgertonów. Serial nie udaje wiernej rekonstrukcji: jego siłą jest współczesna energia ubrana w historyczne sylwetki.

Widać to w kostiumach. Pastelowa garderoba Bridgertonów odcina się od jaskrawych strojów Featheringtonów, a tiul i organza nadają sukniom lekkość. Kostiumografka pierwszego sezonu, Ellen Mirojnick, mówiła o regencyjnych fasonach połączonych z paletą kolorów inspirowaną latami 50. i 60. XX wieku. Tu ubranie od razu podpowiada, z jakim temperamentem mamy do czynienia.

„Duma i uprzedzenie”: romans, któremu nigdzie się nie spieszy

Sześcioodcinkowy miniserial BBC z 1995 roku przenosi do Anglii początku XIX wieku. Elizabeth Bennet poznaje pana Darcy’ego, ale zanim pojawi się między nimi porozumienie, oboje muszą zmierzyć się z własnymi uprzedzeniami. W tle są różnice majątkowe i oczekiwania wobec małżeństwa – ważne także dla sióstr Elizabeth.

W porównaniu z „Bridgertonami” tempo jest spokojniejsze, a napięcie częściej kryje się w rozmowie niż w widowiskowej scenie. To właśnie ta wersja z Colinem Firthem, nie filmowa adaptacja z 2005 roku.

„Łowczynie”: Amerykanki kontra londyńskie konwenanse

W „Łowczyniach”, znanych również jako „The Buccaneers”, grupa młodych Amerykanek przybywa do Londynu lat 70. XIX wieku. Według zasad towarzyskiej gry mają znaleźć mężów i tytuły. One chcą jednak również przyjaźni, miłości na własnych warunkach i odrobiny niezależności.

Zderzenie ich swobodniejszych obyczajów z brytyjską etykietą napędza historię. Gdy w serialu kostiumowym najchętniej śledzi się relacje między młodymi bohaterkami i to, jak radzą sobie z cudzymi oczekiwaniami, ten tytuł gwałtownie wciąga.

„Pozłacany wiek”: przyjęcie jako pole bitwy

Nowy Jork lat 80. XIX wieku lśni, ale o zaproszenie do adekwatnego salonu trzeba tu walczyć. Marian Brook trafia między ciotkę Agnes, należącą do starej elity, a sąsiadów Russellów, którzy mają nową fortunę i ambicję, by zdobyć pozycję w towarzystwie. Ważne miejsce w opowieści zajmuje też Peggy Scott, początkująca pisarka.

Wystawne stroje i przyjęcia nie są wyłącznie dekoracją. Pokazują świat, w którym pieniądze nie zawsze wystarczają, by otwarto przed kimś drzwi. Serial ma przepych, ale jego najciekawszym tematem jest tarcie między starymi zasadami a ludźmi gotowymi je podważyć.

„Downton Abbey”: historia na górze i na dole

Opowieść o rodzinie Crawleyów zaczyna się w cieniu katastrofy Titanica, a wraz z nimi przez pierwsze dekady XX wieku przechodzi służba pracująca w posiadłości. Dzięki temu zmiana obyczajów nie pozostaje sprawą salonowych rozmów: wpływa na życie osób zajmujących bardzo różne miejsca w domowej hierarchii.

Gardroba pomaga śledzić upływ czasu. Pojawiają się między innymi suknie z obniżoną talią i długie sznury pereł charakterystyczne dla lat 20. „Downton Abbey” ma romanse, ale najwięcej daje tym, którzy lubią wracać do licznej grupy bohaterów i obserwować, jak zmieniają się ich relacje.

„The Crown”: protokół i życie prywatne

W „The Crown” królewska garderoba jest częścią opowieści o roli, którą trzeba pełnić publicznie. Bardziej powściągliwe stroje Elżbiety II kontrastują z ubiorem jej młodszej siostry, księżniczki Małgorzaty. Za tym wizualnym rozróżnieniem idzie główny temat serialu: napięcie między obowiązkami monarchini, polityką a rodziną.

To dramat fabularny inspirowany faktami, nie dokumentalny zapis prywatnych rozmów. Przyciąga zarówno zainteresowanych monarchią, jak i tych, którzy lubią oglądać, jak moda zmienia się przez kolejne dekady XX wieku.

„Stulecie Winnych”: historia Polski widziana z domu rodzinnego

Zamiast arystokratycznych salonów – podwarszawski Brwinów i kolejne pokolenia fikcyjnej rodziny Winnych. Losy bliźniaczek Ani i Mani, urodzonych u progu I wojny światowej, są jednym z ważnych wątków tej sagi.

Wydarzenia XX wieku wchodzą tu w codzienność bohaterów, zmieniając ich życie, zachowanie i stroje. To propozycja dla osób, które w serialu kostiumowym szukają rodzinnej perspektywy na polską historię, a nie opowieści skupionej na dworskich rytuałach.

„Wielka”: rosyjski dwór bez nabożnego tonu

Młoda Katarzyna przybywa na rosyjski dwór, wychodzi za Piotra i zaczyna walczyć o wpływy. Brzmi jak początek podniosłego dramatu historycznego? „Wielka” z Elle Fanning i Nicholasem Houltem skręca w przeciwną stronę. Jest satyrą pełną groteskowego humoru, pałacowego przepychu i postaci przerysowanych z rozmysłem.

Nawet peruki dam dworu potrafią stać się częścią dowcipu. Serial czerpie z wybranych faktów, ale nie służy do poznawania rzeczywistych wydarzeń z życia Katarzyny Wielkiej. Najlepiej działa, gdy ma się ochotę na przewrotną zabawę kostiumową konwencją.

„Mr. Sunshine”: romans poza europejskim dworem

Południowokoreański „Mr. Sunshine” prowadzi w inną stronę niż londyńskie bale. Bohater, który jako chłopiec trafił do Stanów Zjednoczonych, wraca do Korei w przełomowym momencie jej historii i zakochuje się w arystokratce.

Wątek miłosny jest tu częścią poważniejszej opowieści historycznej. jeżeli kostiumowe romanse zaczynają zlewać się w jeden obraz przyjęć i salonów, ten serial pozwala zmienić scenerię – i ton wieczornego seansu.