„Gwiazdozbiór psa” jest w istocie monologiem Higa. Jego narrację budują ciągi akapitów, jakby zapis jego myśli. Powieść zrazu wydaje się więc trudna w czytaniu, bo słyszymy tylko bohatera. O realiach życia w lotniskowej reducie Hig mówi kilka i tylko wtedy, gdy chce objaśnić swoje codzienne obowiązki albo opowiada o swoich wędrówkach z Jasperem.