Kuba, musimy porozmawiać.
Małgorzata nerwowo poprawiała obrus na stole, wygładzając wyimaginowane fałdy. Jej palce się plątały, nie słuchały, zdradzając napięcie, które starała się ukryć za spokojnym tonem głosu. Kuba siedział naprzeciwko niej, utkwiony w telefonie; jego kciuki z nadmiernym zapałem śmigały po ekranie. Ta ostentacyjna ignorancja to był jego popisowy numer.
Synku… Chcę wyjaśnić ci coś ważnego.
Brak reakcji. Słychać tylko stukot palców o wyświetlacz.
Małgorzata wzięła głęboki oddech, zbierając odwagę do słów, które odwlekała tygodniami.
Kiedy rozwiodłam się z twoim tatą… minęło pół roku, zanim przedstawiłam ci Pawła. Nie spieszyłam się, rozumiesz? Musiałam mieć pewność, iż to coś poważnego.
Palce Kuby zamarły nad ekranem. Nastolatek powoli podniósł wzrok, w jego oczach zapłonęło oburzenie, które sprawiło, iż Małgorzata odruchowo się cofnęła.
Poważnie? wycedził przez zęby. Uważasz, iż z nim to naprawdę poważne? Przecież ten obcy facet nie dorasta tacie do pięt! Tata i tak jest najlepszy!
Wspomnienia pierwszego spotkania wróciły do Kuby z bolesną ostrością. Wysoki nieznajomy w progu ich mieszkania, nerwowy uśmiech mamy, obcy zapach w przedpokoju. Intruz, który zajął święte miejsce ojca.
On nie jest obcy łagodnie odparła Małgorzata. To mój mąż.
Twój! Kuba rzucił telefon na stół. Ale dla mnie nic nie znaczy! Tata to mój ojciec. A ten…
Nie dokończył, ale pogarda w głosie była bardziej wymowna niż tysiąc słów.
Pawłowi naprawdę zależało. Boże, ile on się starał. Wieczorami znikał w garażu, pochylony nad pogiętym rowerem Kuby. Ręce umazane w smarze, czoło zroszone potem i ta uparta, serdeczna mina, jakby zamierzał udowodnić wszystkim (i sobie), iż się nadaje.
Zobacz, wyprostowałem ramę mówił, wycierając dłonie szmatką. Jutro możesz przejechać się po osiedlu.
Odpowiedź? Cisza. Mroźna, lodowata cisza.
Wieczorami Paweł przysiadał się do Kuby przy biurku i tłumaczył zawiłości równań prostymi słowami.
Spójrz, jak przestawisz iksa tutaj…
Kumam przerywał Kuba, zdecydowanie nie kumając.
Byle szybciej się odczepił.
Każdego ranka kuchnię wypełniał zapach świeżych naleśników z polskim miodem ulubiony smakołyk syna. Paweł układał je starannie na talerzu i stawiał przed pasierbem.
Tata robił cieńsze rzucał Kuba, choćby nie próbując I miał prawdziwy miód, nie ten tani.
Każda próba troski rozbijała się o mur chłodu. Kuba kolekcjonował złośliwe uwagi, zamieniając każdą drobnostkę w okazję do porównań.
Tata nigdy nie podnosił głosu.
Tata zawsze wiedział, co lubię.
Tata wszystko robił idealnie.
Ślub Małgorzaty z Pawłem wysadził kruche zawieszenie w powietrze. Kuba potraktował nową pieczątkę w dowodzie jako zdradę totalną i nieodwracalną. Dom zmienił się w pole minowe. Każde rano zaczynało się napięciem, a wieczory kończyły głośnym trzaskaniem drzwi.
Niepostrzeżenie Kuba został domowym szpiegiem. Skrupulatnie notował każdą wpadkę ojczyma jak rasowy śledczy. Ostre słowo do obiadu zapisane. Westchnięcie przy matematyce zanotowane. Zmęczone nie teraz po pracy odłożone do skarbca żalów.
Tata, Paweł znowu na mnie nakrzyczał szeptał Kuba do telefonu, zaszyty w swoim pokoju.
Naprawdę? Andrzej na drugim końcu robił współczujący ton. Oj, biedaku. Pamiętasz, jak chodziliśmy razem do parku? W każdą niedzielę, co?
Pamiętam…
To była prawdziwa rodzina. Nie to, co teraz.
Andrzej, mistrz retuszu wspomnień, zamieniał rodzinne sprzeczki w opowieści rodem z telenoweli. Malował dawną idyllę, gdzie słońce świeciło mocniej, trawa była bardziej zielona, a tata każdego dnia był nieomylny.
Paweł czuł się gościem we własnym mieszkaniu. Każdy spojrzenie Kuby krzyczało: jesteś tu zbędny. Zajmujesz cudze miejsce. Nigdy nie będziesz rodziną.
Zmęczenie narastało, przygniatało niewidzialnym ciężarem.
W końcu wszystko rąbnęło przy zwykłej kolacji.
Nie masz prawa mnie wychowywać! wybuchł Kuba, kiedy Paweł poprosił, by odstawił telefon do obiadu. Jesteś dla mnie nikim, rozumiesz? Po prostu nikim!
Małgorzata zamarła z widelcem w powietrzu. W środku coś jej pękło, roztrzaskało się. Syn patrzył na jej męża z taką wrogością, iż powietrze stało się gęste jak zupa grochowa.
Tata jest lepszy od ciebie we wszystkim. A ty… ty tylko wszystko psujesz! Tata mówi, iż by mi było z nim lepiej!
Dość powiedziała cicho Małgorzata. Wystarczy.
Następnego ranka wykręciła numer do byłego męża. Palce jej drżały, ale tym razem nie zamierzała się poddać.
Andrzej zaczęła spokojnie jeżeli uważasz, iż jesteś lepszym rodzicem, zabierz Kubę do siebie. Na stałe. Ja nie mam nic przeciwko, choćby alimenty mogę płacić.
Długa cisza w słuchawce, jak wieczność u lekarza na NFZ.
No wiesz… teraz taki czas… zaczął Andrzej się motać. Praca, delegacje… Chętnie, ale…
Zaszeleszczył jakimiś papierami, odchrząknął.
Wiesz, Małgoś… Mam teraz trudną sytuację. Kawalerka, remont zaczęty. Praca, sama wiesz różnie bywa z godzinami…
Małgorzata nie przerywała, pozwalając mu taplać się w własnych wymówkach.
I jeszcze Justyna… moja dziewczyna… Nie jest gotowa na dziecko w domu. Dopiero zamieszkaliśmy razem, wiesz, uczymy się siebie…
Dziecinne wykręty człowieka, który wieczorami szczepił Kubę przeciwko jej nowej rodzinie, a teraz kawalerka, remont, Justyna nie jest gotowa.
Rozumiem, Andrzej odpowiedziała Małgorzata spokojnie. Dzięki za szczerość.
Rozłączyła się bez dalszych odpowiedzi.
Wieczorem tego samego dnia zawołała syna do pokoju dziennego. Kuba osiadł w fotelu z typową miną zaraz zacznie się kazanie, ale coś w spojrzeniu mamy kazało mu ucichnąć.
Dzisiaj rozmawiałam z tatą.
Chłopak usztywnił się, pochylił do przodu.
I co powiedział?
Małgorzata usiadła naprzeciw.
Nie zamierza cię zabrać. Ani teraz, ani później. Ma nowe życie, nową kobietę, i nie ma tam dla ciebie miejsca.
Kłamiesz! Kłamiesz! rzucił Kuba. Tata mnie kocha! Sam mi mówił…
Łatwo mówić Małgorzata brzmiała poważnie jak nauczycielka z matmy. Ale jak zaproponowałam mu, żeby cię wziął, przypomniał sobie o remoncie i kawalerce.
Kuba otworzył usta, ale nie znalazł słów.
Teraz posłuchaj mnie uważnie przechyliła się w jego stronę Małgorzata. Koniec porównań. Koniec donosów do tatusia, koniec złośliwości wobec Pawła. Jesteśmy rodziną we trójkę. Albo idziesz do taty, który cię nie chce. Stać mnie, żeby go do tego zmusić. Zobaczysz na własnej skórze, jaki naprawdę jest twój tata.
Chłopak siedział nieruchomo, tylko szerokie źrenice zdradzały, iż wszystko zrozumiał.
Mamo…
Nie żartuję spojrzała stanowczo. Kocham cię nad życie. Ale nie pozwolę ci rozwalić mojego małżeństwa. Zachowujesz się koszmarnie. Długo się na to godziłam. Mam dosyć. Wybieraj.
Kuba przestał oddychać. Świat, który był tak prosty dobry tata przeciwko złemu ojczymowi, właśnie się rozpadł. Tata go nie chce. Tata woli Justynę i remont. Tata… po prostu używał go, żeby zaszkodzić matce?
Gorzka prawda sączyła się powoli. Wszelkie wieczorne pogaduszki, westchnięcia współczucia, pytania co tam jeszcze zrobił? nie troska, tylko amunicja. Andrzej zbierał argumenty do własnej wojny z Małgorzatą, a Kuba pokornie mu je dostarczał.
Chłopak przełknął ślinę.
A Paweł? Ten Paweł, którego miesiącami traktował jak wróbla na parapecie? Który prostował ramę roweru, a Kuba ostentacyjnie nie zaglądał do garażu. Wstawał godzinę wcześniej, by smażyć naleśniki. Nigdy nie uciekł, nie poddał się próbował dalej, choćby słońce miało zgasnąć.
…Zmiany nie przyszły łatwo. Pierwsze tygodnie Kuba krył się w swoim pokoju, omijał Pawła wzrokiem. Wstyd było przyznać, iż zachowywał się jak rozkapryszony bachor. Za każdym razem, gdy widział ojczyma, przypominały mu się własne słowa jesteś dla mnie nikim i miał ochotę zniknąć pod parkietem.
Cała rodzina chodziła na palcach. Rozmawiali ostrożnie, nie za głośno, tonem jak ze szkolnego radiowęzła. Dom bardziej przypominał salę intensywnej terapii niż mieszkanie.
Pierwszym krokiem była praca domowa z fizyki. Kuba siedział nad nią z dwie godziny, zgryzł ołówek, aż w końcu, pokonany, zdobył się na prośbę.
Paweł… imię przeszło przez gardło jak pestka wiśni. Możesz pomóc? Z tymi wektorami mam jakąś masakrę.
Ojczym odchylił się od laptopa. Zero triumfu, zero zdziwienia po prostu spokój.
Jasne, pokaż.
Miesiąc później pojechali razem na ryby. Siedzieli na brzegu, gapili się na spławiki, aż Kuba nagle zaczął opowiadać o szkole, przyjaciołach, dziewczynie z równoległej klasy, która mu się podoba. Bez złośliwości, bez porównań. Ot, zwyczajna rozmowa.
Paweł słuchał, kiwając głową, czasem coś dorzucił od siebie. I Kuba zrozumiał: właśnie na tym polega prawdziwa rodzina. Nie w wielkich słowach, nie w lukrowanych wspomnieniach, ale w cichych porankach, w cierpliwości, w tym, iż ktoś zostaje z tobą choćby gdy cały świat się sprzeciwia.
Chłopak dokonał adekwatnego wyboru.
