– Okłamałaś mnie! – wrzasnął Michał, stojąc pośrodku salonu czerwony ze złości. – O co ci chodzi? – Ty wiedziałaś! Wiedziałaś, iż nie możesz mieć dzieci, a mimo to wyszłaś za mnie! – Będziesz najpiękniejszą panną młodą – mama poprawiła welon, a Antonina uśmiechnęła się do swojego odbicia w lustrze. Biała suknia, koronkowe rękawy, Michał w eleganckim garniturze. Wszystko dokładnie tak, jak marzyła od piętnastego roku życia: wielka miłość, ślub, dzieci. Dużo dzieci. Michał chciał syna, ona córkę, więc umówili się na trójkę, żeby nikogo nie skrzywdzić. – Za rok będę już niańczyć wnuka! – powtarzała mama, ocierając łzy. Antonina wierzyła w każde słowo. Pierwsze miesiące małżeństwa minęły w szczęśliwej mgle. Michał wracał z pracy, ona witała go kolacją, zasypiali przytuleni, a każdego ranka z bijącym sercem sprawdzała kalendarz. Spóźnienie? Nie, przewidzenie. Jeszcze miesiąc, jeszcze… Zimą Michał przestał pytać z nadzieją: „i co?”. Teraz milczał, kiedy Antonina wychodziła z łazienki. – Może pojedziemy do lekarza? – zaproponowała w lutym, prawie rok po ślubie. – Już dawno powinniśmy – odburknął Michał bez odrywania wzroku od telefonu. Klinika pachniała chlorem i beznadzieją. Antonina siedziała w kolejce wśród kobiet o zgaszonych oczach, przeglądała magazyn o szczęśliwym macierzyństwie i myślała, iż to pomyłka. Z nią wszystko dobrze. Po prostu jeszcze nie miała szczęścia. Badania. USG. Znów badania. Nazwy zabiegów zlewały się w jedną niekończącą się listę na zimnych kozetkach i przy obojętnych twarzach pielęgniarek. – Szanse na naturalne poczęcie – około pięciu procent – oznajmiła lekarka, zaglądając do karty. Antonina kiwała głową, notowała w zeszycie, zadawała pytania. W środku wszystko w niej zamarło. Kurację zaczęła w marcu. A z nią przyszły zmiany. – Znowu płaczesz? – Michał stał w progu sypialni, w jego głosie było więcej irytacji niż współczucia. – To przez hormony. – Trzeci miesiąc? Może wystarczy tej ściemy? Mam dość! Antonina próbowała tłumaczyć, iż tak działa terapia, iż potrzeba czasu, iż lekarze obiecali efekt za pół roku, rok. Ale Michał już wyszedł, trzaskając drzwiami. Pierwsze in vitro zaplanowano na jesień. Dwa tygodnie Antonina prawie nie wstawała z łóżka, bojąc się spłoszyć cud. – Negatywny – pielęgniarka powiedziała sucho przez telefon. Antonina opadła na korytarzu na podłogę i przesiedziała tak do wieczora, aż Michał wrócił. – Ile już na to wszystko wydaliśmy? – zapytał, zamiast „jak się czujesz?”. – Nie liczyłam. – A ja liczyłem. Prawie sto tysięcy. I co z tego? Nie odpowiedziała. Odpowiedzi nie było… Druga próba. Michał teraz zjawiał się w domu po północy, pachniał obcymi perfumami, ale Antonina nie pytała. Już nie chciała nic wiedzieć. Znów wynik negatywny. – Może już wystarczy? – Michał siedział naprzeciw niej w kuchni, kręcąc pusty kubek. – Ile można? – Lekarze mówią, iż trzecia próba często się udaje. – Lekarze mówią to, za co im płacą! Trzecią próbę przeszła prawie sama. Michał „zostawał dłużej w pracy” każdego wieczoru. Przyjaciółki przestały dzwonić – były zmęczone pocieszaniem. Mama płakała do słuchawki i jęczała, iż taka młoda i ładna, a jej przytrafia się takie nieszczęście. Kiedy pielęgniarka po trzecim razie powiedziała „niestety”, Antonina nie zapłakała. Łzy skończyły się między drugą kuracją a kolejną awanturą o pieniądze. – Okłamałaś mnie! Michał stał pośrodku salonu, czerwony ze złości. – W jakim sensie okłamałam? – Wiedziałaś! Wiedziałaś, iż jesteś bezpłodna, a jednak za mnie wyszłaś! – Nie wiedziałam! Diagnozę postawili dopiero rok po ślubie, sam byłeś u lekarza… – Nie kłam! – ruszył w jej stronę, a Antonina automatycznie się cofnęła. – Specjalnie to wszystko zaplanowałaś! Znalazłaś frajera, żeby się z tobą ożenił, a potem – niespodzianka! Dzieci nie będzie! – Michał, proszę… – Dosyć! – chwycił wazon i rzucił nim o ścianę. – Zasługuję na normalną rodzinę! Z dziećmi! A nie na to! Wskazał na nią, jakby była czymś obrzydliwym, błędem natury. Awantury stały się codziennością. Michał wracał wściekły, milczał wieczorami, a potem wybuchał o byle co: pilot nie na miejscu, przesolona zupa, zbyt głośno oddychasz. – Rozwiedziemy się – oznajmił pewnego ranka. – Co? Nie! Michał, możemy adoptować dziecko, czytałam… – Nie chcę cudzego dziecka! Chcę swoje! I żonę, która mi je urodzi! – Daj mi jeszcze jedną szansę! Kocham cię. – A ja ciebie już nie! Powiedział to spokojnie, patrząc Antoninie prosto w oczy. To bolało bardziej niż wszystkie wcześniejsze krzyki razem wzięte. – Pakuję się – oznajmił w piątek wieczorem. Antonina siedziała na kanapie, otulona kocem, patrzyła, jak wrzuca koszule do walizki. Ale w ciszy nie potrafił się pakować. – Odchodzę, bo jesteś pustakiem. Michał przez cały czas dociskał bolące miejsce. – Znajdę sobie normalną kobietę. Antonina milczała… Drzwi się zamknęły. Mieszkanie pogrążyło się w ciszy. I dopiero wtedy się rozpłakała – pierwszy raz od wielu miesięcy, prawdziwie, aż ochrypła. Pierwsze tygodnie po rozwodzie zlały się w szarą plamę. Antonina wstawała, piła herbatę, kładła się. Czasem zapominała zjeść. Czasem zapominała, jaki jest dzień tygodnia. Przyjaciółki przychodziły, przynosiły jedzenie, sprzątały mieszkanie, próbowały rozmawiać – kiwnęła głową, na wszystko się godziła, po czym znów owijała się kocem i patrzyła w sufit. Ale czas płynął. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu. Pewnego poranka Antonina obudziła się z myślą: dość. Wstała, wzięła prysznic, wyrzuciła wszystkie leki z lodówki i zapisała się na siłownię. W pracy poprosiła o nowy projekt – trudny, na trzy miesiące, wymagający pełnego zaangażowania. W weekendy zaczęła jeździć na wycieczki, potem – na krótkie podróże. Kraków, Gdańsk, Białowieża. Życie toczyło się dalej. Dymitra spotkała w księgarni – oboje sięgnęli po ostatni egzemplarz nowości Remigiusza Mroza. – Proszę, pani pierwsza – uśmiechnął się, ustępując. – A jeżeli ustąpię panu, a pan zaprosi mnie na kawę? – wypaliła Antonina sama się dziwiąc. Zaśmiał się, a jego śmiech ogrzał ją od środka. Przy kawie opowiedział o Zosi – siedmioletniej córce, którą samotnie wychowuje od pięciu lat, od śmierci żony. O tym, jak ciężkie były pierwsze miesiące, jak Zosia nie spała nocami i wzywała mamę, jak uczył się zaplatać warkocze z YouTube’a. – Jesteś świetnym ojcem – powiedziała Antonina. – Staram się. Nie chciała go okłamywać. Na trzecim spotkaniu, gdy zrozumieli, iż to coś poważniejszego, wyznała całą prawdę. – Nie mogę mieć dzieci. Oficjalna diagnoza, trzy nieudane in vitro, mąż odszedł. jeżeli to dla Ciebie ważne – lepiej, żebyś wiedział teraz. Dymitr długo milczał. – Mam Zosię – w końcu powiedział. – Potrzebuję Ciebie. jeżeli nie będziemy mieli wspólnych dzieci, nic się nie stanie. – Ale… – Dasz radę – przerwał. – W jakim sensie? – Być mamą. Dasz radę, jeżeli będziesz chciała. Mojej mamie też postawili podobną diagnozę. A jednak, jestem tutaj. Cuda się zdarzają. Zosia zaakceptowała ją zaskakująco łatwo. Na pierwszym spotkaniu była poważna, odpowiadała półsłówkami, ale kiedy Antonina zapytała o ulubioną książkę, nagle się ożywiła i przez pół godziny opowiadała o Harrym Potterze. Na drugim spotkaniu sama złapała ją za rękę. Na trzecim poprosiła: „Zrobisz mi takie warkocze jak Elsa?”. – Bardzo jej się podobasz – skonstatował Dymitr. – Jeszcze nigdy nikogo tak gwałtownie nie zaakceptowała. Dwa lata minęły niepostrzeżenie. Antonina przeprowadziła się do Dymitra, nauczyła się piec naleśniki w soboty, znała na pamięć wszystkie odcinki „Psiego Patrolu”, a jej serce znów odnalazło siłę, by kochać naprawdę – bez strachu i bez oczekiwania ciosu. W sylwestrową noc, gdy zegar wybijał północ, Antonina wypowiedziała życzenie. Usta same wyszeptały: „Chcę dziecka”. Przestraszyła się własnych słów – po co rozdrapywać dawne rany? – ale życzenie już poleciało gdzieś w górę, do gwiazd. Po miesiącu miała spóźnienie. – To niemożliwe – myślała patrząc na dwie kreski. – Zepsuty test. Drugi test. Dwie kreski. Trzeci! Czwarty! Piąty! – Dymitrze… ja chyba… nie wiem jak to możliwe… Zrozumiał zanim dokończyła zdanie. Porwał ją na ręce i wirował po pokoju, całując raz w czubek głowy, raz w nos, raz w usta. – Wiedziałem! – powtarzał. – Mówiłem Ci, iż dasz radę! Lekarze w klinice patrzyli na nią jak na cud. Wyciągnęli stare historie choroby, jeszcze raz przeczytali wyniki, zlecili nowe badania. – To niemożliwe – kręcił głową ordynator. – Z taką diagnozą… W dwadzieścia lat praktyki nie widziałem czegoś podobnego. – Ale jestem w ciąży? – W ciąży. Ósmy tydzień! Wszystko w normie. Antonina się zaśmiała. Cztery miesiące później przypadkowo spotkała kolegę Michała w supermarkecie. – Słyszałaś o Michale? – zapytał patrząc na jej zaokrąglony brzuch. – Trzeci raz żonaty. I nic. Z żadną mu nie wychodzi. – Nie wychodzi? – Z dziećmi. Ani z drugą, ani z trzecią. Lekarze mówią, iż problem leży po jego stronie. Wyobrażasz sobie? A wszystko zwalał na ciebie… Antonina nie wiedziała, co powiedzieć. W środku nie poczuła nic – ani satysfakcji, ani żalu. Po prostu pustka w miejscu, gdzie kiedyś było uczucie… …Syn urodził się w sierpniu, podczas słonecznego poranka. Zosia siedziała z Dymitrem na korytarzu i denerwowała się najbardziej ze wszystkich. – Mogę go potrzymać? – spytała zaglądając do sali. – Ostrożnie – Antonina podała jej maleńki pakunek. – Trzymaj za główkę. Zosia patrzyła na młodszego brata wielkimi oczami, potem spojrzała na Antoninę. – Mamo, a on zawsze będzie taki czerwony? Mam… Antonina rozpłakała się, Dymitr objął je obie, a Zosia z niedowierzaniem patrzyła raz na rodziców, raz na brata, nie rozumiejąc, czemu wszyscy płaczą. A Antonina zrozumiała jedną istotną rzecz. Czasem potrzebny jest po prostu adekwatny człowiek obok, by uwierzyć w niemożliwe… A wy co o tym myślicie? Podzielcie się opinią w komentarzach, wesprzyjcie autora polubieniem!