Przepiórska opowiada też o najdziwniejszych występach, które zapamiętała na całe życie. A także o tym, jak po 30 latach otworzyła swój dziecinny pokój. Co tam znalazła? I jak się czuła, biorąc do ręki swoje stare książki? Książki muszą być dotykane, żeby żyły.
Agnieszka Przepiórska jeździ po Polsce ze spektaklami, żeby historie kobiet dotarły do najmniejszych ośrodków. Jako dziecko też dużo się przemieszczała po małych miejscowościach z mamą lekarką. A kiedy odkryła, iż chce być aktorką? Odegrał w tym rolę pewien sklep obuwniczy. – W książkach, biografiach szukam żywego człowieka – mówi. – Moje czytanie to było czytanie ludzi.
Jak mieści w sobie te wszystkie bohaterki? I jak to jest jednego dnia być kilkoma osobami? Niektóre są bardzo wymagające, a inne bardzo wspierające. Niestraszny im upał 42 st. w cieniu. A co robi, kiedy zdarza jej się zapomnieć tekstu? Ma swoje sposoby – kończyła kiedyś wiersz Szymborskiej swoimi słowami, i to jeden z najdłuższych.
Książki, które Agnieszka Przepiórska przyniosła do studia:
Munro Leaf, „Byczek Fernando”
Anna Kamińska, „Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak”, Wydawnictwo Literackie
Justyna Sobolewska, „Jadwiga. Opowieść o Stańczakowej”, Znak
Joanna Kuciel-Frydryszak, „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, Marginesy
Dorota Karaś, Marek Sterlingow, „Walentynowicz. Anna szuka raju”, Znak
Weronika Kostyrko, „Tancerka i Zagłada. Historia Poli Nireńskiej”, Marginesy
Hanna Krall, „Sublokatorka”, Znak Literanova
Jan Brzechwa, „Wiersze”
Cezary Łazarewicz, „Żeby nie było śladów”, Czarne
René Goscinny, Jean-Jacques Sempé, „Mikołajek”
Zuzanna Ginczanka, „Wiersze”
Arnold Mindell, „Śnienie na jawie”

!["Lalka". Jak dobrze znasz powieść Bolesława Prusa? [Quiz]](https://i.iplsc.com/-/000NATXX1OAHJAUC-C461.jpg)






