Zerwałam kontakty z rodziną – i po raz pierwszy oddycham pełną piersią

Wyrwałam się z więzów rodzinnych i po raz pierwszy oddycham pełną piersią.

Dorastałam w przekonaniu, iż rodzina to najcenniejszy skarb. Moi rodzice mieli liczne rodzeństwo, więc zawsze otaczał mnie tłum wujków, cioć i kuzynów. Każde Boże Narodzenie, każde lato wszyscy zjeżdżaliśmy do babci i dziadka, do ich domu w małej wsi pod Poznaniem. Dom pękał w szwach od śmiechu, gorących dyskusji i zapachów babcinych pierogów. Byłam pewna, iż jesteśmy zgraną paczką, iż nic nas nie rozdzieli.

Ale zrozumiałam zbyt późno, iż to tylko złudzenie.

Po liceum nie poszłam od razu na studia. Rodzice ledwo wiązali koniec z końcem, nie chciałam dokładać im zmartwień. Wybrałam kurs księgowości, myśląc, iż gwałtownie znajdę pracę i uzbieram na uczelnię. Gdy nadszedł czas szukania zatrudnienia, pomyślałam o cioci Halinie siostrze mamy. Pracowała w dużej firmie w Warszawie, w dziale kadr. Nie prosiłam o protekcję, tylko o radę.

Ale przerwała mi, zanim zdążyłam dokończyć.

Nic dla ciebie nie zrobię rzuciła szorstko. Nie masz odpowiedniego wykształcenia, zero doświadczenia, a poza tym to nie jest zawód dla ciebie.

Zamarłam. choćby nie spróbowała zrozumieć. Wyrzuciła mnie z równania, jakbym była nikim.

Byłam wściekła. Ale nie zamierzałam się poddać. Dostałam się na uniwersytet i szłam do przodu o własnych siłach.

Kilka miesięcy później znów pojechałam na rodzinne spotkanie do dziadków. Ledwie przekroczyłam próg, poczułam zmianę w powietrzu.

O, patrzcie, studentka przyjechała! zaśmiał się wujek Marek. No i co, zrozumiałaś w końcu, iż bez papierka to tylko śmieciem jesteś?

Reszta stołu wybuchła śmiechem.

I tak się wycofa dodał kuzyn Krzysiek. Gdyby miała rozum, to od razu by poszła na studia, a nie marnowała czas na jakieś kursy.

Zaciśnięte pięści schowałam pod stołem, ale we mnie wszystko wrzeło. Tamtej nocy uświadomiłam sobie jedno: nie należę do nich.

Przestałam chodzić na rodzinne zjazdy. Po co się narażać na upokorzenia? Ale pewnego dnia zadzwoniła mama.

Wiem, iż ci ciężko powiedziała łagodnie. Ale rodzina to rodzina. Nie możesz ich tak po prostu ignorować.

Dla niej spróbowałam jeszcze raz.

Na kolejnym spotkaniu znów znaleźli powód, by mnie poniżać.

Masz dwadzieścia dziewięć lat i jeszcze nie zamężna? ciocia Halina uśmiechnęła się krzywo. Która kobieta chciałaby być z kimś bez stabilnej pracy, bez mieszkania, bez przyszłości?

Nic nie odpowiedziałam. Ciężko pracowałam, studiowałam, budowałam życie cegiełka po cegiełce. Ale dla nich byłam tylko nieudacznikiem.

A potem wydarzyło się coś, co wszystko zmieniło.

Babcia Zofia ciężko zachorowała. Miała dziewięćdziesiąt jeden lat, nie mogła chodzić, potrzebowała stałej opieki. I wtedy ta rodzina, która tak się przechwalała więzami krwi, nagle się rozpłynęła.

Mam swoje dzieci, nie zajmę się nią westchnęła ciocia.
Praca mnie pochłania, nie mam czasu mruknął wujek Marek.
Lepiej by było w domu opieki zdecydował Krzysiek.

Porzucili ją.

Ja nie mogłam.

Zabrałam ją do swojego mieszkania w Krakowie. Karmiłam, myłam, byłam przy niej dzień i noc. Mój narzeczony, Bartek, który widział ją może kilka razy, okazywał jej więcej czułości niż jej własne dzieci.

W ostatnich miesiącach babcia prawie nie mówiła. Każdego wieczoru siadywałam przy niej, trzymałam jej dłoń i opowiadałam o dawnych czasach. Żeby wiedziała, iż nie jest sama.

Po jej pogrzebie usłyszałam ich szepty.

Zrobili to dla spadku Kto wie, może choćby przyśpieszyli

Ci sami ludzie, którzy ją porzucili, teraz śmieli mnie oskarżać.

To był ostatni gwóźdź do trumny.

Przy jej grobie podjęłam decyzję.

Koniec.

Zrzekłam się spadku. Oderwałam się od nich. choćby z mamą rozmawiam tylko wtedy, gdy naprawdę potrzebuje pomocy. Reszta? Przestała istnieć.

I po raz pierwszy w życiu czuję się wolna.

Bez winy. Bez wstydu. Bez konieczności tłumaczenia się przed tymi, którzy nigdy mnie nie zaakceptowali.

Może i mamy tę samą krew, ale nigdy nie byli moją prawdziwą rodziną.

Dziś mam własne życie. Własną przyszłość.

I wreszcie spokój.