Zbliża się do swojego siedemdziesięciolecia, wychowując troje dzieci. Samotny. Żona odeszła trzydzie…

Wiek siedemdziesiąt, trzech dorosłych dzieci, a żona odeszła trzydziestu lat temu. Jan Kowalski nigdy nie poślubił się ponownie nie udało się, nie znalazł, nie miał szczęścia. Powody można by wypisać w nieskończoność, ale czy ma to sens? Nie miał na to czasu. Dwaj synowie, Piotr i Marek, byli buntownikami i kłótliwymi chłopcami. Szkoła za szkołą, dopóki nie trafił na nauczyciela fizyki, który odkrył w nich nieprzeciętny talent. Od tej chwili wszystkie bójki i kłótnie nagle się skończyły.

Jedna córka, Zofia, miała trudności w kontaktach z rówieśnikami. Szkolny psycholog już proponował wizytę u psychiatry, ale w ich liceum pojawił się nowy nauczyciel literatury, który założył koło młodych pisarzy. Zofia od rana do nocy pisała, a jej opowiadania najpierw trafiały do szkolnej gazety, a później do lokalnych klubów literackich.

Po szkole chłopcy dostali stypendium na prestiżowy Uniwersytet Warszawski, wydział fizyki i matematyki, a Zofia podjęła studia literackie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jan został sam. Zauważył to dopiero, gdy wokół zapanowała cisza, jakby wilczy wycie w pustej dolinie. Zajął się wędkarstwem, ogrodem i hodowlą świń. Miał duży dwór przy brzegu Wisły, który zapewniał mu stały dochód. Okazało się, iż inżynier w fabryce zarabia znacznie mniej niż on, a on mógł pomóc dzieciom kupić im tanie, ale użyteczne auta, dorzucić na drobne wydatki i zapewnić porządną odzież.

Jednak czas, którego mu brakowało, stał się jeszcze bardziej deficytowy gospodarstwo i handel pochłaniały go w całości. Minęło kolejne dziesięć lat, zbliżał się jubileusz siedemdziesiątka. Jan planował świętować w samotności. Synowie, teraz już mężowie, pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli wyjechać na weekend. Zofia nieustannie podróżowała na sympozja literackie. Nie zamierzał więc ich niepokoić zaproszeniem.

Sam sobie poradzę myślał Jan. Nie ma tu nic do świętowania. Jeden, sam Przejdę po gospodarstwie, a wieczorem wypiję whisky i wspomnę żonę, opowiadając jej, jakimi się stały nasze dzieci.

Rano wstał przed świtem, by sprawdzić świnie. Kiedy wyszedł z domu na rozświetloną jeszcze gwiazdami łąkę, natknął się na coś niezwykłego przedmiot o podłużnym kształcie owinięty w brezent.

Co to ma być? zawołał, gdy nagle rozbłysły reflektory. Na łąkę padło jasne światło, a z kąta domu wyłoniły się ludzie. Byli to jego synowie z żonami i wnukami, kilku krewnych oraz Zofia w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach z grubymi soczewkami. Wszyscy trzymali balony, dmuchali w gwizdki i naciskali przyciski krzyczących puszek ze sprężonym powietrzem. Krzyczeli, machali rękami i rzucali się w objęcia:

Wszystkiego najlepszego! Tato!

Jan zapomniał o tajemniczym przedmiocie. Hooligani nie dali mu wrócić do domu, gdzie żony już szykowały stół.

Stój, tato, stój powiedziała Zofia. Pozwolisz, iż zawiążę ci oczy?

Dobrze, niech tak zgodził się Jan.

Zawiązała mu na potylicy gęstą tkaninę, kilka razy obróciła go wokół i poprowadziła w nieznane miejsce.

Co wymyśliliście? pytał z niepewnością.

Prezent dla ciebie odrzekł jeden z synów.

Mam nadzieję, iż nie drogi? zadrżał Jan. Nic nie potrzebuję.

Nie martw się, tato odpowiedział drugi. To mała, tania rzecz, gest wdzięczności.

Zabrali go do czegoś, a Zofia zerwała bandaż z oczu. Rozległa się muzyka z głośników, dudnił bęben. Stał przed tym samym przedmiotem, okrytym grubą tkaniną. Dzieci podeszły z trzech stron i zerwały brezent. W jasnym świetle reflektorów ukazał się klasyczny Fiat 125p w lśniącej, czerwonej farbie!

Jan niemal stracił przytomność ze zdumienia, ledwie nie upadł. Złapano go i położyono na krześle. Jego jedyne słowa:

O Boże, Boże, Boże

Spokojnie, tato spryskiwała go Zofia wodą. Całe życie marzyłeś o tym aucie.

To przecież strasznie drogie jęknął.

Nie droższe niż złoto odparł syn.

Zofia podeszła, otworzyła drzwi i poprosiła, by usiadł w środku. Gdy Jan sięgnął, zobaczył karton.

Co to? zapytał.

Otwórz zachęciła.

Wewnątrz leżały dwa oczy patrzące z dna pudełka. Jan wyciągnął małe, puszyste ciało i przytulił je:

Prawdziwy tygrysek! Ten, co był u nas z twoją żoną. Pamiętasz? Bomka. Kiedy byliście mali, tak go kochaliście

Oczywiście, tato odpowiedzieli dzieci.

Jan nie wsiadł do samochodu. Poszedł na piętro, do swojego pokoju, położył kotka na zdjęciu Marty. Łzy spływały po policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? Udało mi się. Nie zapomnieliśmy Widziałaś?

Dzieci nie pozwoliły mu dłużej siedzieć w samotności. Stół w dole był nakryty, rozbrzmiały toastów, a Zofia szepnęła mu na ucha, iż jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechali z narzeczonym, by zamieszkać z nim. Narzeczony miał wrócić do rodziców w Nowej Anglii, a za dwa tygodnie odbyłby się ślub w kościele miejskim.

Nie masz nic przeciwnego, tato? zapytała.

To sen jak z bajki odrzekł, całując ją w czoło.

Wieczór upłynął przy rozmowach, jedzeniu i wspomnieniach. Wszyscy czuli się znakomicie. Jan później udał się na grób Marty, długo tam siedział, rozmawiając w ciszy. Życie nabierało nowego sensu, zwłaszcza przy tym samochodzie. Chciał kupić odzież z tamtych lat, pojechać do Krakowa.

Na łóżku spał mały, tajski kotek.

Tomka mruknął Jan, powtarzając: Tomka.

Tomka mruczał i rozciągał się w pełnym rozmiarze. Jan położył się, głaszcząc ciepły, puchaty brzuszek, i zasnął.

Rankiem wstał wcześnie, by karmić świnie, dbać o ogród i wybrać się na ryby obowiązki nie znikały. W dolnym pokoju spali Zofia i jej narzeczony. Synowie i ich rodziny wyjechali, a cisza wypełniła dom. Tomka podążał za Janem, wpadł do karmnika dla świń i zaplątał się w sieci na łodzi, po czym próbował zjeść przynętę dla ryb. Jan śmiał się, głaszcząc małego łobuza:

Jakby młodość wróciła, rzekł i pogłaskał go po grzbiecie.

Tomka zamruczał, przygryzając pazurkiem Janową rękę.

Cholerny łobuz! wykrzyknął, wybuchając śmiechem.

Ta opowieść nie ma jednego wniosku. To jedynie przypomnienie dla tych, którzy wciąż mogą pojechać do rodziców: nie czekaj na jutro, jedź teraz.