Jej matka mieszkała prawie trzysta kilometrów od nas i po wyjściu ze szpitala nie mogła zostać sama.
— Pojadę na kilka tygodni — powiedziała Anna. — Gdy tylko załatwię rehabilitację i opiekunkę, wrócę.
Przytuliłem ją i zapewniłem, iż poradzę sobie w domu. Przez trzydzieści lat małżeństwa nigdy nie dałem jej powodu, żeby mi nie ufała.
Pierwszego wieczoru było mi choćby dobrze. Oglądałem telewizję, zamówiłem pizzę i położyłem się późno. Po kilku dniach zacząłem jednak narzekać na ciszę, brudne naczynia i puste miejsce w łóżku.
Wtedy częściej zaczęła zaglądać do mnie nasza sąsiadka Jolanta. Była po rozwodzie i mieszkała sama. Najpierw przyniosła zupę. Później zaprosiła mnie na kawę. Mówiła, iż rozumie, jak trudno wracać do pustego domu.
Po dwóch tygodniach została u mnie na noc.
Anna dzwoniła codziennie. Opowiadała o kolejnych badaniach matki, nieprzespanych nocach i walce o miejsce w ośrodku rehabilitacyjnym. Ja zapewniałem, iż za nią tęsknię.
Po każdym telefonie usuwałem wiadomości od Jolanty i sprawdzałem, czy w domu nie zostały jej rzeczy. Wmawiałem sobie, iż to tylko chwilowe. Jednocześnie obiecywałem sąsiadce, iż kiedyś odejdę od żony.
Pewnego wieczoru Anna zadzwoniła później niż zwykle.
— Jak się czujesz? — zapytała. — Brzmisz jakoś dziwnie.
Stałem wtedy przed drzwiami i czekałem na Jolantę. Wyszedłem na ganek, nie pamiętając, iż kamera przy dzwonku uruchamia się po wykryciu ruchu.
— Wszystko dobrze — odpowiedziałem. — Zaraz idę spać. Jestem sam.
Po zakończeniu rozmowy Jolanta przyszła przez furtkę. Pocałowała mnie i roześmiała się.
— Znowu mówiłeś żonie, iż tęsknisz?
— Muszę ją uspokajać. Jeszcze trochę, a jej matka trafi do ośrodka. Wtedy zdecyduję, co dalej.
— Obiecałeś, iż wybierzesz mnie.
— Najpierw muszę przekonać Annę, żeby zostawiła mi dom.
Cała rozmowa została nagrana.
Następnego ranka żona dostała powiadomienie z aplikacji. Zamontowaliśmy kamerę rok wcześniej po kilku włamaniach w okolicy. Anna rzadko sprawdzała nagrania, ale zobaczyła, iż ktoś pojawił się przed drzwiami po północy.
Obejrzała wszystko.
Nie zadzwoniła. Przyjechała dwa dni później razem z naszym dorosłym synem. Kiedy wszedłem do salonu, nagranie było wyświetlone na ekranie telewizora. Zobaczyłem siebie obejmującego Jolantę i usłyszałem własny głos mówiący o przejęciu domu.
— Aniu, pozwól mi wyjaśnić.
— Czego nie zrozumiałam? — zapytała. — Pocałunku, kłamstwa czy planu, żeby pozbawić mnie domu?
Powiedziałem, iż czułem się samotny. Wtedy po raz pierwszy podniosła głos.
— Ja przez dwa miesiące myłam moją matkę, zmieniałam jej pieluchy i spałam na krześle przy łóżku. Ty miałeś czysty dom, zdrowie i spokój. Nie byłeś samotny. Byłeś znudzony.
Syn nie odezwał się ani słowem. Wziął walizki matki i wyniósł je do samochodu. Na odchodne Anna położyła na stole kopię dokumentów od prawnika.
Pobiegłem do Jolanty. Byłem przekonany, iż skoro straciłem żonę, przynajmniej ona przy mnie zostanie.
Nie otworzyła drzwi.
— Nigdy nie chciałam z tobą mieszkać — powiedziała przez telefon. — To miał być romans, a nie wspólne życie.
Anna złożyła pozew o rozwód. Nagranie dołączyła do dokumentów. Syn przestał mnie odwiedzać, a sąsiedzi gwałtownie dowiedzieli się, dlaczego żona już nie wróciła.
Przez kilka tygodni sądziłem, iż kamera zniszczyła moje małżeństwo. Dopiero później zrozumiałem, iż urządzenie tylko zarejestrowało to, co sam robiłem.
Jedno nagranie trwało niespełna dwie minuty. Wystarczyło, żeby Anna zobaczyła prawdę o człowieku, z którym spędziła trzydzieści lat.
Ona wyjechała ratować swoją matkę. Ja wykorzystałem jej nieobecność, żeby zdradzić żonę.
Kiedy wróciła, nie miałem już ani kochanki, ani rodziny, ani domu, który próbowałem zatrzymać dla siebie.
