„Z popiołów i ruin”. Teatr Stary w Lublinie odkrywa swoje tajemnice

Zdjęcie: „Z popiołów i ruin”. Teatr Stary w Lublinie odkrywa swoje tajemnice

Budynek Teatru Starego w Lublinie ma już ponad 200 lat, a jego dzisiejszy wygląd zawdzięczamy generalnemu remontowi, który miał miejsce w latach 2007-2011. Wcześniej budynek popadający w ruinę, straszył wyglądem i skrywał tajemnicę. Grupa pięciu specjalistów, odpowiedzialna za odczarowanie tego zabytku, podzieliła się wspomnieniami podczas spotkania pod tytułem „Z popiołów i ruin”, organizowanego w ramach XXII Lubelskiego Festiwalu Nauki.

Zaproszonymi gośćmi byli mgr inż. arch. Maria Balawejder-Kantor (architektura), mgr inż. arch. Andrzej Kasprzak (architektura), Magda Czechowska (akustyka), dr inż. Tadeusz Fidecki (elektroakustyka) i dr Rafał Niedźwiadek (archeologia).

POSŁUCHAJ:

Podczas spotkania zaprezentowano etiudę szkolną pod tytułem „Theatre optique” z 1996 w reż. Agnieszki Żak. To film przedstawiający budynek Teatru Starego przed remontem. Na gości czekała również niespodzianka – otwarto okiennice, na co dzień ukryte w ścianie sali. Spotkanie „Z popiołów i ruin” poprowadziła Małgorzata Michalska Nakonieczna – historyk sztuki, specjalista ds. architektury i urbanistyki.

Nazwa filmu nawiązuje do instytucji, mieszczącej się w budynku obecnego teatru Starego. Wpierw teatr, potem zaś kinoteatr pod nazwą „Theatre Optique Parisien”, zwane też „Kinem Staromiejskim”. Przyciągał tłumy dzięki swojej niespotykanej dotąd w Lublinie formule Francuskiego Bioskopu, a jak podawał dziennik „Lublinianin” w 1907 roku: „system (…) sławnym jest w całej Rosji i zagranicą”. Niemym filmom, których program był zmieniany co tydzień, towarzyszył akompaniament tapera – improwizatora dopasowującego grę na pianinie do wyświetlanej akcji filmowej. Pomysłodawcą był Romuald Makowski, spadkobierca założyciela teatru Łukasza Rodakiewicza. Budynek „Theatre Optique Parisien” został zniszczony po II wojnie światowej.

Z całą historią teatru, trwającą od 1822 roku, można się zapoznać w jego murach u zbiegu ul. Dominikańskiej i ul. Jezuickiej.

WeJa / opr. PaW

Fot. Weronika Jałtuszyk