Wyszłam za mąż mając 50 lat, myślałam, iż odnalazłam szczęście, ale nie miałam pojęcia, co mnie czeka…
Jestem jedną z tych kobiet, które zdecydowały się na ślub dość późno. Niestety, moja późna relacja gwałtownie się zakończyła.
Zawsze mówiono o mnie uparta, bo naprawdę lubiłam się uczyć. Ukończyłam magisterkę i zostałam bibliotekarką. Przez znajomą poznałam mojego przyszłego męża. Miał 59 lat, ale nie tracił nadziei i szukał partnerki na resztę życia. Byłam od niego dziewięć lat młodsza. Mariusz podbił moje serce niemal od razu. Był wykształcony, miał nienaganne maniery, interesował się poezją i literaturą. Zaczęliśmy rozmawiać i po kilku miesiącach oświadczył mi się.
Zgodziłam się bez wahania od dawna marzyłam o własnej rodzinie. Po ślubie zamieszkaliśmy u mnie, gdyż jego córka z rodziną mieszkała w jego mieszkaniu. Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się tego, co się wydarzy. Zawsze żyłam sama, teraz nagle wszystko się zmieniło i poczułam się zagubiona. Plama na obrusie, zmięta narzuta na łóżku, wszędzie porozrzucane skarpetki i pełno dziwnych rzeczy, których nigdy nie przewidywałam… Absolutnie wszystko zaczęło mnie drażnić. Czułam się jakbym prowadziła pensjonat, a on tylko z niego korzystał, podczas gdy cała odpowiedzialność za dom spadła na mnie. Mariusz miał też problemy z pieniędzmi. Straciłam cierpliwość, kiedy zamiast naprawić kran, zepsuł go jeszcze bardziej, a dopiero potem wezwał hydraulika.
Wtedy zrozumiałam, iż nie chcę już dźwigać tej cierpliwości, ani cierpieć w milczeniu jesteśmy dorośli, mamy zupełnie inne nawyki, inne przyzwyczajenia. Po niecałych trzech miesiącach odbyliśmy szczerą rozmowę; okazało się, iż jemu wszystko odpowiada. Ja jestem spokojna, nie lubię kłótni jednak nie udało się dojść do kompromisu. Córka Mariusza już planowała życie w jego mieszkaniu, przekonana, iż on zostanie u mnie na stałe. Dopiero po trzech miesiącach zgodził się na rozwód. Poprosił o zwrot prezentów ode mnie. Oddanie kosza na śmieci i łańcuszka nic mnie nie kosztowało.
Ten rozdział mojego życia sprawił, iż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle da się zbudować szczęśliwą rodzinę po pięćdziesiątce…
