– Wynocha stąd! Mówię ci, idź! Czego tutaj się szlajasz?! – wrzasnęła sąsiadka, pani Klaudia Matwiej…

Odejdź stąd! Mówię ci, znikaj! Po co się tu kręcisz?! gospodyni, pani Bronisława Zawadzka, z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią wielki półmisek gorących pierogów i popchnęła sąsiedniego chłopaka. A sio! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie mieć na ciebie oko?! Obibok!

Chudy jak ołówek Przemek, którego nikt nie nazywał już imieniem, bo wszyscy przywykli do określenia Wicher, rzucił spojrzenie na surową sąsiadkę i powlókł się w stronę swojego ganku.

Duży, stary dom, podzielony na kilka mieszkań, stał prawie pusty. Mieszkały tam raptem dwie i pół rodziny Nowakowie, Staszakowie i Gajewscy Basia z Przemkiem.

Gajewska z synem byli właśnie tą połówką, na której nikomu specjalnie nie zależało. Ignorowano ich, dopóki nie pojawiła się pilna potrzeba ich obecności. Basia nie była dla nikogo osobą ważną, więc i tracić na nią czas nie chciano.

Poza Przemkiem Basia nie miała nikogo ani męża, ani rodziców. Radziła sobie jako mogła, często spotykając się z pogardliwymi spojrzeniami, choć głównie zostawiano ją w spokoju. Co innego Przemek, którego żartobliwie nazywano Wichrem przez chude długie ręce i nogi oraz dużą głowę na chudziutkiej szyi.

Wicher był strasznie niepozorny i płochliwy, ale miał dobre serce. Nie potrafił przejść obojętnie obok płaczącego dziecka od razu pocieszał, za co często zbierał burę od matek, które nie chciały, by ich pociechy miały do czynienia z dziwadłem.

Kim adekwatnie jest Dziwadełko, Przemek przez jakiś czas nie rozumiał. Potem jednak matka podarowała mu książkę o dziewczynce Małgosi, i chłopiec pojął, skąd przydomek. Ale o dziwo ani myślał się obrażać. Uznał, iż skoro tak go wołają, to może czytali książkę i wiedzą, iż Dziwadełko był mądry, dobry, wszystkim pomagał, a na koniec stał się władcą pięknego miasta.

Basia, wysłuchawszy dziecięcej dedukcji, nie oponowała. Uznała, iż to choćby dobrze, jeżeli syn widzi świat i ludzi lepszych, niż są w rzeczywistości. I tak zła na świecie dość niech dzieciństwo będzie beztroskie.

Swojego syna Basia kochała bezgranicznie. Ojcu Przemka wybaczyła nieudolność i odejście, pogodzona z losem jeszcze w szpitalu, kiedy gniewnie pacyfikowała położną szepczącą o tym, iż chłopiec urodził się nie taki.

Wymyślacie głupoty! Mój syn najpiękniejszy na świecie!

Ależ kto się kłóci? Sprytny, może i nie będzie…

Jeszcze zobaczymy! Basia głaskała twarz dziecka i łkała.

Przez pierwsze dwa lata bez ustanku prowadzała Przemka po lekarzach, aż wywalczyła, by ktoś zajął się nim na poważnie. Do miasta dojeżdżała rozklekotanym autobusem, przyciskając zmarzniętego synka pod pachą. Na współczujące spojrzenia nie zwracała uwagi, a kiedy ktoś ją uspokajał albo dawał rady, zamieniała się w rozdrażnioną wilczycę.

Swoje to proszę oddać do domu dziecka! Nie? Więc mi rad nie dawajcie! Sama wiem!

Do dwóch latek Przemek nadrobił zaległości, odbił się od dna, był jak reszta dzieci. Nie był tylko nigdy piękny duża, trochę spłaszczona głowa, chude rączki i nóżki. Basia walczyła z niedowagą wszelkimi sposobami.

Oszczędzając na sobie, syna karmiła najlepiej, jak się dało. Przemek, mimo wyglądu, nie przysparzał już lekarzom problemów, za to ochrzcili go cudem i z uznaniem patrzyli na drobną jak wróżka matkę, tulącą swego Wichra.

Takich matek na palcach liczyć! Dziecku groziła kalectwo, a teraz! Patrzcie na niego! Bohater! Mądrala przecież!

Tak, mój syn jest taki!

Ale my, Basiu, nie o nim my o tobie! Jesteś wyjątkowa!

Basia biernie wzruszała ramionami, nie pojmując, za co ją chwalą. Czy matka nie powinna dbać o dziecko? Jak tu mówić o zasłudze? Robiła tylko to, co było do zrobienia.

Przemek, zanim poszedł do szkoły, już czytał, pisał, liczył, choć trochę się jąkał i to potrafiło przyćmić wszystkie jego talenty. Przemek, już dziękuję przerywała nauczycielka, oddając głos komuś innemu.

W pokoju nauczycielskim narzekała, iż chłopiec zdolny, ale słuchać go nie sposób. Na szczęście po dwóch latach wyszła za mąż i odeszła, a klasę Przemka przejęła pani Helena Borcz, nauczycielka z prawdziwego powołania, już starsza, ale kochająca dzieci.

Zorientowała się szybko, co w Przemku siedzi, zagadała z Basią, wysłała Przemka do logopedy, a potem poleciła oddawać prace na piśmie.

Tak pięknie piszesz! Sama przyjemność czytać!

Przemek kwitł od tych słów, a pani Helena czytała jego wypracowania na głos, podkreślając, jak zdolnego ma ucznia.

Basia płakała ze wzruszenia, gotowa dziękować z całego serca, ale nauczycielka ucinała:

Zwariowałaś? To moja praca! Chłopiec jest cudowny wszystko będzie dobrze!

Do szkoły Przemek biegł podskokami, co bawiło sąsiadów.

O, gna nasz Wicher! śmiali się pod nosem.

Basia doskonale słyszała, co sąsiedzi myślą o niej i synu. Ale nie wdawała się w kłótnie znała wartość czasu. Wolała go spożytkować, choćby sadząc jeszcze jedną różę przy swoim ganku, niż trawić żółć.

Podwórze duże, pod każdym oknem klomb, z tyłu niewielki sadek. Graniczyć nikt się nie kwapił, a niepisaną zasadą było, iż skrawek przy wejściu to terytorium danego mieszkania.

Najładniejszy miał Basia kwitły róże, rósł ogromny bez, a schodki wyłożyła kawałkami ceramicznych płytek, o które poprosiła dyrektora domu kultury. Robili tam remont, a ona widząc stertę potłuczonej glazury, z błyskiem w oku do niego wpadła:

Oddacie mi te kawałki?!

Dyrektor śmiał się z jej pomysłu, ale się zgodził. Basia poprosiła sąsiadów o taczkę i do późnego wieczora segregowała w gruzie elementy odpowiednie do mozaiki. Potem dumnie przejechała przez wieś z Przemkiem w taczce. Po co jej te rupiecie? dopytywały kobiety.

Kilka tygodni później sąsiedzi oniemieli z wrażenia, widząc efekt. Nikt nie nosił Basi do muzeów czy za granicę, jej gust jednak podpowiadał jej, jak z niepotrzebnych odpadków ułożyć dzieło, które przyciągało wzrok każdego.

Dla niej najważniejszą pochwałą były słowa synka:

Mamo, jak tu pięknie

Siedząc na schodku, Przemek przesuwał palcem po kolorowych płytkach, rozpromieniony z radości. A Basia znowu płakała. Bo jej chłopiec był wtedy szczęśliwy.

A powodów do szczęścia miał kilka w szkole go czasem pochwalono, mama coś pysznego ugotowała, pogłaskała, pochwaliła. To były jego największe skarby.

Przyjaciół nie miał prawie wcale za chłopcami nie nadążał, piłka nie pociągała go tak jak książki. Dziewczynki trzymały się z dala, a już szczególnie wnuczki pani Bronisławy Ula, Zosia i Jagódka.

choćby nie zbliżaj się do nich! groziła pięścią Nie dla ciebie takie dziewczynki!

Co się działo w głowie tej pani, tego nikt nie wiedział, ale Basia nakazała synowi trzymać się od sąsiadki i jej wnuczek z daleka.

Po co ją denerwować? Jeszcze zachoruje.

Przemek skinął głową i omijał ją szerokim łukiem. choćby wtedy, gdy Bronisława szykowała się do rodzinnego święta, on przechodził obok, nie chcąc wdawać się w zabawę.

O losie mój grzeszny! mówiła Bronisława, nakładając na półmisek haftowaną serwetę. Powiedzą jeszcze, iż żem sknera. Zaczekaj!

Wyłowiła kilka pierogów i pobiegła za chłopcem.

Na, weź! Ale żeby cię nie było dziś na podwórku! Mamy imprezę! Siedź cicho, aż matka wróci z pracy! Zrozumiano?

Przemek skinął głową i podziękował. Bronisława nie zwracała już na niego uwagi, bo zaraz miał zjawić się cały tabun rodziny z okazji urodzin najmłodszej wnuczki, Jagódki. Słaby, wielkogłowy Przemek nie był jej w smak.

Niepotrzebnie wystraszy innych dzieciaków! Spać potem nie będą! Bronisława westchnęła, wspominając, jak przekonywała Basię, żeby zostawiła dziecko.

Po co ci to dziecko, Basiu? Co ty mu dasz? Nic! Oddaj póki czas!

A widziałaś, żebym piła? odbiła piłeczkę Basia.

To nic nie znaczy! Z biedy jeszcze się stoczy! Ty nie potrafisz być matką nie nauczono cię! Po co dziecku się męczyć? Oddaj je!

Basia przestała się wtedy witać z sąsiadką, chodziła dumna ze swoim niezgrabnym brzuchem, choćby nie patrząc w jej stronę.

Czego się na mnie złościsz, głupia? Chcę ci pomóc! kręciła głową Bronisława.

Twoja pomoc śmierdzi! Mam mdłości! odpyskowała Basia, głaszcząc brzuch i szepcząc: Nie bój się, maleńki, nic ci nie grozi.

O tym, co przeżywał, Przemek matce nie mówił. Żałował jej. Gdy go mocno dotknięto, cicho płakał w kącie, ale milczał. Wiedział, iż matkę by to bardziej zabolało. Urazy z niego spływały jak woda z kaczki, a potem żałował dorosłych, którzy nie rozumieli prostego faktu:

Bez gniewu i złości żyje się łatwiej

Bronisławy przestał się bać już dawno, choć nie darzył jej sympatią. Gdy tylko groziła mu palcem i rzucała bolesnymi słowami, Przemek uciekał. Gdyby jednak ktoś zapytał, co o niej sądzi byłby zdziwiony.

Przemek jej współczuł, szczerze, jak tylko on potrafił. Szkoda mu było tej kobiety, która traciła minuty na złość.

Minuty były dla Przemka najcenniejsze już dawno wiedział, iż nie ma nic cenniejszego. Wszystko można naprawić i odzyskać ale nie czas.

Tik-tak, powie zegar. I już. Nie ma minuty Nie złapiesz, nie kupisz za żadne pieniądze, nie wyprosisz za najpiękniejszy papierek po krówce.

A dorośli tego nie rozumieli…

Siedząc na parapecie swojego pokoju, Przemek jadł pieroga i patrzył, jak wnuczki Bronisławy i inne dzieci biegają po łące za domem świętując urodziny Jagódki. Ona sama, w różowej sukience, latała jak motylek, a Przemek wpatrywał się w nią zahipnotyzowany, widząc w niej bajkową księżniczkę.

Dorośli świętowali przy stole, dzieci grały w piłkę dalej pod starym studniem, za domem na łące.

Gdy dzieciaki pobiegły całą gromadą, Przemek pomknął do sypialni matki. Z okna widać było łąkę doskonale. Obserwował dzieci, klaszcząc w dłonie i ciesząc się ich zabawą, aż się ściemniło.

Jedna z dziewczynek kręciła się przy studni, od razu przykuwając uwagę Przemka. Wiedział, iż w tym miejscu nie wolno się bawić. Basia powtarzała:

Tam zrąb jest spróchniały. Już dawno nikt z niej nie korzysta, ale wody się nie da uniknąć. Wpadniesz i po tobie. Zrozumiałeś? Nie podchodź, synku!

Nie będę!

Chwilę, w której Jagódka osunęła się i wpadła do studni, Przemek przegapił. Uwagę zwrócił dopiero, gdy nie mógł znaleźć na łące różowej sukienki…

Wybiegł z mieszkania i wystarczyła mu chwila, żeby podjąć decyzję Jagódki nie ma ani na polanie, ani przy stole…

Dlaczego nie zawołał o pomoc nie wiedział choćby po latach. Po prostu pobiegł, pokonując sobą schodki, i pędził na tyły domu, nie słysząc krzyku Bronisławy:

Mówiłam, żebyś siedział w domu!

Dzieci nie zauważyły nieobecności Jagódki, nie zauważyły też, iż Przemek, przyklęknąwszy przy studni, dojrzał coś jasnego w środku i krzyknął: Przytul się do ściany!

Bojąc się, żeby nie zranić dziewczynki, Przemek położył się na brzegu, spuścił nogi i, drąc brzuch o spróchniałe belki, ruszył w ciemność.

Skoczył do studni wiedząc, iż każda minuta się liczy, bo Jagódka nie umiała pływać!

Był tego pewien przecież nie raz taplała się na miejskiej plaży pod okiem babci, która na próżno próbowała nauczyć wnuczkę pływać. Za to Przemka nie lubiła zabierać.

Jagódka zdążyła nałykać się wody, ale gdy tylko opadli razem na powierzchnię, uczepiła się jego ramion.

Cicho, już wiem co robić! objął ją za szyję, jak nauczyła Basia Trzymaj się! Będę krzyczał!

Ślizgając się po omszałych balach, Przemek resztką sił krzyknął: Pomocy!

Nie wiedział, iż dzieciaki dawno uciekły z łąki, nie wiedział, czy starczy mu sił, by wytrwać do przybycia dorosłych. Jedyne, co czuł, to iż to śmieszne, małe dziewczątko w różowej sukience musi żyć.

Wołanie usłyszano nie od razu. Bronisława, wynosząc pieczoną kaczkę, ogarnęła wzrokiem gości i zapytała: Gdzie Jagódka?!

Zrozpaczona, rzuciła półmisek na stół i krzyknęła tak, iż cała okolica się zbiegła.

A Przemek jeszcze raz, coraz słabiej, szepnął w ciemność:

Mamo…

Basia, wracając z pracy, przyspieszyła kroku, niespodziewanie zostawiając zakupy i nie witając się z plotkującymi sąsiadkami. Pędziła pod dom, mając przeczucie jak nigdy wcześniej.

Na podwórzu zobaczyła Bronisławę zbladłą na schodkach własnego ganku. Nie wiedząc, co się stało, Basia popędziła na tył domu i usłyszała głos syna.

Jestem tu, synku!

Nie musiała się domyślać, skąd płynie dźwięk. Stara studnia napawała ją lękiem wielokrotnie prosiła, by ją zasypać albo zabezpieczyć.

Czasu na rozważania nie było. Basia złapała sznur do suszenia, wpadła na ganek i krzyknęła:

Pomóżcie! Chwyćcie to!

Na szczęście zięć Bronisławy był jeszcze trzeźwy, by zrozumieć sytuację w dwa sekundy zawiązał mocny węzeł, Basia ruszyła w dół.

Wyłowiła Jagódkę natychmiast. Dziewczynka uwiesiła się na jej szyi, a Basia zadrżała z przerażenia. Przemka w ciemności nie mogła znaleźć…

Zaczęła modlić się jak wtedy w szpitalu:

Boże, nie odbieraj go!

Wreszcie ręka napotkała coś śliskiego. Pociągnęła, czując pod palcami chudego syna. Ciągnij! wrzasnęła. Jeszcze parę sekund i wydobyli Przemka z wody.

Już unosząc się ponad wodą usłyszała ciche: Mamo…

Po dwóch tygodniach w miejskim szpitalu, Przemek wrócił do domu jako bohater.

Jagódkę wypisano wcześniej. Troszkę się uderzyła i porwała sukienkę, ale generalnie nic się nie stało.

Przemkowi dostało się bardziej złamana ręka, trudności z oddychaniem, ale mama była obok, a lęk za Jagódkę minął, bo często go z rodzicami odwiedzała. Przemek cieszył się, iż znów wraca do swoich książek i kota.

Chłopcze, ty mój kochany! Jakby nie ty… Bronisława zalewała się łzami, obejmując opalonego Przemka. Wszystko ci oddam!

Po co? Przemek wzruszył ramionami. Zrobiłem, co trzeba. Przecież jestem chłopakiem.

Bronisława nie wiedziała, co odpowiedzieć, tylko przytuliła go znowu, zupełnie nie domyślając się jeszcze, iż ten chudy, trochę niezdarny Przemek zostanie za parę lat lekarzem. Że uratuje z pola walki wojskową sanitarkę pełną rannych i potem będzie pomagał wszystkim bez różnicy, kto skąd pochodzi. Że, zapytany kiedyś:

Po co to robisz, skoro ludzie cię poniżali?

Odpowie bez zastanowienia:

Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba pomagać żyć. Tak należy.

***

Drodzy czytelnicy!

Miłość matczyna nie zna granic. Basia, mimo przeszkód i niechęci otoczenia, kochała syna bezgranicznie. Jej wiara, czułość i determinacja uczyniły z niego dobrego, mądrego człowieka dowód na to, iż bezwarunkowa miłość rodzica potrafi zdziałać cuda.

Oto bohater w środku: Przemek, niepozorny z wyglądu, okazał serce i odwagę, ratując Jagódkę. Liczy się nie powierzchowność, ale czyny, dobroć, odwaga i empatia.

Sąsiedzi, którzy pogardzali Basią i jej synem, musieli uznać ich wartość po bohaterskim czynie Przemka. Ta historia uczy, iż uprzedzenia bledną wobec prawdziwej cnoty, a najważniejszym egzaminem jest umiejętność wybaczania i czynienia dobra bez względu na własne doświadczenia. Jak powiedział Przemek: Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. Tak należy.

Czy wierzycie, iż dobroć, mimo everything, zawsze znajdzie swoją drogę i uczyni świat lepszym? Czy spotkaliście w swoim życiu na drodze ludzi, których wartość rozpoznaliście dopiero, gdy pokazali serce, nie twarz?