Nikt nie wymawia iście słowiańskiego "r" lepiej niż obsada flagowego serialu Amazonu. Miód na wschodnioeuropejskie uszy, choć zwykle głoska ta, dźwięczna i drżąca, zwiastuje coś złowrogiego. Imię, które podobno wymawia się tylko cichcem, odmieniane jest tutaj na wszystkie możliwe sposoby, bo Saurrron knuje niemożebnie. To żadna tajemnica: trzeci sezon "Pierścieni Władzy" opowiada o drodze do wykucia tego Jedynego. Drodze, która oczywiście usiana jest trupami. Zapowiedzi ekipy stojącej za projektem – tyleż ambitnym, co trudnym realizacyjnie i koncepcyjnie – mówiły o miękkim reboocie, bo akcja przeskakuje o parę lat wprzód. Ale nie ma mowy o nowym otwarciu, co najwyżej o nieco spokojniejszym przejściu ze sceny do sceny.
Choć spokój to może nie najlepsze słowo – a na pewno nie najlepszy doradca. Bo rzeczony pan ciemności, Sauron (Charlie Vickers), zawierający kolejne sojusze, jątrzący, dumający i łypiący niecnie spode łba wykrawa dla siebie coraz to kolejne kawałki Śródziemia. Trzeba się więc spieszyć, aby zatrzymać ten pochód sił mroku. Zbrojny konflikt na pełną skalę dopiero się szykuje, ale trwa już partyzantka zdezorganizowanych frakcji oraz dyplomatyczne przeciąganie liny. Sauron bowiem potrzebuje wykutych przez Celembribora pierścieni, aby zgłębić ich sekrety. Bez tej wiedzy nie dokończy dzieła, a przecież elfy nigdy nie zegną karku. Mało tego: krasnoludy z Khazad-dum nie poddają się naciskom, a wyspiarski, izolacjonistyczny Numenor też tanio skóry nie sprzeda.
Trystan Gravelle
Maski jednak dawno już spadły, dlatego choćby uczynienie Saurona postacią centralną w całej tej intrydze nie przydaje mu człowieczeństwa, bynajmniej. Tego akurat showrunnerzy przypilnowali. Skóra, kości i mięśnie to jedynie szata, przystojna aparycja jest niczym więcej jak kamuflażem, prawdziwsze niż gładkie lico pana Mordoru wydają się rozdane jego sojusznikom demoniczne, trupie maski. Znamienne, iż po ich zdjęciu ukazują się częstokroć umęczone twarze ludzi o zatrutych sercach, którym nie dano wyjścia innego jak służyć. Choć znajdą się i tacy, co nieprzymuszenie pójdą za Sauronem.
Jak poprzednio, "Pierścienie Władzy" przez cały czas skaczą z miejsca na miejsce i od postaci do postaci. Tych ostatnich jest za dużo, by wszystkie wymienić – ale scenopisarskiej dyscypliny odmówić tu nie sposób. Braterskie waśnie w kopalnianych korytarzach krasnoludzkiej twierdzy przeplatają się gładko z migawkami z piekielnego Barad-dur, politycznymi przepychankami na numenorskim dworze oraz wyprawą Galadrieli i Arondira, którzy za przewodnika mają orka-dezertera, rozpaczliwie usiłującego ratować swój lud przed losem armatniego mięsa. Wszystko to stanowi intrygujący punkt wyjścia, jako iż całość kluczy między linijkami Tolkienowskiej prozy, dopisując to, czego u brytyjskiego filologa nie znajdziemy, i upychając swoje pomysły między ciasno wydrukowane litery. Ale zażarta krytyka owych prób, o jaką potknąć się można, gdziekolwiek się nie zajrzy, jest zgoła niesprawiedliwa.
Bo jednak udaje się Tolkienowskie uniwersum poszerzyć, dopisać doń to i owo bez zaprzedania oryginalnego dzieła fałszowi, zbudować na tych mocnych podwalinach kolejne opowieści. Przecież do tego zostały stworzone i marnotrawstwem byłoby na to nie pozwolić. Rzecz jasna, "Pierścienie Władzy" nie są przy tym pozbawione złego pisania. Zwłaszcza kiedy twórcy robią fikołki, hołdując stereotypowo ogranym hollywoodzkim rozwiązaniom fabularnym, czy stosują blockbusterowe, wizualne szablony. Można to zrozumieć, wszak serial kosztował fortunę i przeciętny odbiorca musi znaleźć tam rozwiązania znajome. Mowa przecież o produkcji stojącej na ramionach giganta, niejako zobowiązanej do wykorzystania wzorców wymyślonych niegdyś na potrzeby gatunkowej kodyfikacji.
W ogólnym rozrachunku jednak bilans ten wychodzi na plus, bo "Pierścienie Władzy" są serialem udanym, porządkującym nieuporządkowane i charakterologicznie interesującym. Na tym etapie, na wysokości trzeciego sezonu, można już – i całe szczęście – zostawić jałowe dyskusje wykraczające poza faktyczną jakość omawianego dzieła. Bo i nie ma o co toczyć kulturowych wojenek, te lepiej będzie zostawić ludom Śródziemia.
Morfydd Clark
Zanim, co nieuchronne, w trzewiach Górze Przeznaczenia buchnie feralny ogień, czeka nas kilka godzin solidnej, wysokobudżetowej i nakręconej z pietyzmem telewizji. Coraz śmielej ucieka ona od pełnego rozmachu, przygodowego modelu wypracowanego przez Petera Jacksona i stawia na pokazywanie świata i wydarzeń. Twórcy zgrabnie przechodzą od szczegółu do ogółu, starannie nanosząc postaci na tło opowieści. W ten sposób podkreślają, niejako zgodnie z Tolkienowską wykładnią, sprawczość jednostki przy jednoczesnym podkreśleniu jej społecznej roli. Według tej myśli, mimo założonej sobie korony, Sauron i tak jest przegrany, bo roztoczył wokół siebie bańkę, której nie sposób przebić inaczej niż mieczem. Tkwi sam jak palec na szczycie świata, do którego nigdy nie będzie należeć.
Może go tylko zniszczyć.
Choć spokój to może nie najlepsze słowo – a na pewno nie najlepszy doradca. Bo rzeczony pan ciemności, Sauron (Charlie Vickers), zawierający kolejne sojusze, jątrzący, dumający i łypiący niecnie spode łba wykrawa dla siebie coraz to kolejne kawałki Śródziemia. Trzeba się więc spieszyć, aby zatrzymać ten pochód sił mroku. Zbrojny konflikt na pełną skalę dopiero się szykuje, ale trwa już partyzantka zdezorganizowanych frakcji oraz dyplomatyczne przeciąganie liny. Sauron bowiem potrzebuje wykutych przez Celembribora pierścieni, aby zgłębić ich sekrety. Bez tej wiedzy nie dokończy dzieła, a przecież elfy nigdy nie zegną karku. Mało tego: krasnoludy z Khazad-dum nie poddają się naciskom, a wyspiarski, izolacjonistyczny Numenor też tanio skóry nie sprzeda.
Trystan Gravelle
- Amazon MGM Studios
- Ben Rothstein
Maski jednak dawno już spadły, dlatego choćby uczynienie Saurona postacią centralną w całej tej intrydze nie przydaje mu człowieczeństwa, bynajmniej. Tego akurat showrunnerzy przypilnowali. Skóra, kości i mięśnie to jedynie szata, przystojna aparycja jest niczym więcej jak kamuflażem, prawdziwsze niż gładkie lico pana Mordoru wydają się rozdane jego sojusznikom demoniczne, trupie maski. Znamienne, iż po ich zdjęciu ukazują się częstokroć umęczone twarze ludzi o zatrutych sercach, którym nie dano wyjścia innego jak służyć. Choć znajdą się i tacy, co nieprzymuszenie pójdą za Sauronem.
Jak poprzednio, "Pierścienie Władzy" przez cały czas skaczą z miejsca na miejsce i od postaci do postaci. Tych ostatnich jest za dużo, by wszystkie wymienić – ale scenopisarskiej dyscypliny odmówić tu nie sposób. Braterskie waśnie w kopalnianych korytarzach krasnoludzkiej twierdzy przeplatają się gładko z migawkami z piekielnego Barad-dur, politycznymi przepychankami na numenorskim dworze oraz wyprawą Galadrieli i Arondira, którzy za przewodnika mają orka-dezertera, rozpaczliwie usiłującego ratować swój lud przed losem armatniego mięsa. Wszystko to stanowi intrygujący punkt wyjścia, jako iż całość kluczy między linijkami Tolkienowskiej prozy, dopisując to, czego u brytyjskiego filologa nie znajdziemy, i upychając swoje pomysły między ciasno wydrukowane litery. Ale zażarta krytyka owych prób, o jaką potknąć się można, gdziekolwiek się nie zajrzy, jest zgoła niesprawiedliwa.
- Amazon MGM Studios
- Ben Rothstein
Bo jednak udaje się Tolkienowskie uniwersum poszerzyć, dopisać doń to i owo bez zaprzedania oryginalnego dzieła fałszowi, zbudować na tych mocnych podwalinach kolejne opowieści. Przecież do tego zostały stworzone i marnotrawstwem byłoby na to nie pozwolić. Rzecz jasna, "Pierścienie Władzy" nie są przy tym pozbawione złego pisania. Zwłaszcza kiedy twórcy robią fikołki, hołdując stereotypowo ogranym hollywoodzkim rozwiązaniom fabularnym, czy stosują blockbusterowe, wizualne szablony. Można to zrozumieć, wszak serial kosztował fortunę i przeciętny odbiorca musi znaleźć tam rozwiązania znajome. Mowa przecież o produkcji stojącej na ramionach giganta, niejako zobowiązanej do wykorzystania wzorców wymyślonych niegdyś na potrzeby gatunkowej kodyfikacji.
W ogólnym rozrachunku jednak bilans ten wychodzi na plus, bo "Pierścienie Władzy" są serialem udanym, porządkującym nieuporządkowane i charakterologicznie interesującym. Na tym etapie, na wysokości trzeciego sezonu, można już – i całe szczęście – zostawić jałowe dyskusje wykraczające poza faktyczną jakość omawianego dzieła. Bo i nie ma o co toczyć kulturowych wojenek, te lepiej będzie zostawić ludom Śródziemia.
Morfydd Clark
- Amazon MGM Studios
- Ben Rothstein
Zanim, co nieuchronne, w trzewiach Górze Przeznaczenia buchnie feralny ogień, czeka nas kilka godzin solidnej, wysokobudżetowej i nakręconej z pietyzmem telewizji. Coraz śmielej ucieka ona od pełnego rozmachu, przygodowego modelu wypracowanego przez Petera Jacksona i stawia na pokazywanie świata i wydarzeń. Twórcy zgrabnie przechodzą od szczegółu do ogółu, starannie nanosząc postaci na tło opowieści. W ten sposób podkreślają, niejako zgodnie z Tolkienowską wykładnią, sprawczość jednostki przy jednoczesnym podkreśleniu jej społecznej roli. Według tej myśli, mimo założonej sobie korony, Sauron i tak jest przegrany, bo roztoczył wokół siebie bańkę, której nie sposób przebić inaczej niż mieczem. Tkwi sam jak palec na szczycie świata, do którego nigdy nie będzie należeć.
Może go tylko zniszczyć.
