Mam słabość do szwedzkiego Wolf, który od lat trzyma wysoki poziom swoich wydawnictw. Szwedzki WOLF to jeden z tych zespołów, które od lat konsekwentnie przypominają, czym powinien być rasowy heavy metal. Bez oglądania się na przemijające trendy, bez niepotrzebnych eksperymentów i bez udawania, iż trzeba na siłę wymyślać gatunek na nowo. Dowodzący formacją Niklas Stålvind doskonale wie, jak połączyć klasyczne inspiracje Judas Priest, Hell, Iron Maiden czy przede wszystkim Mercyful Fate z własnym, charakterystycznym stylem. "Hour of the Wolf” to już dziesiąty album studyjny Szwedów i kolejny dowód na to, iż weterani tradycyjnego metalu wciąż mają sporo do powiedzenia. Płyta ukazała się 20 listopada i jest to typowy album Wolf, szkoda tylko iż nie zbliża się do najlepszych wydawnictw Wolf.
Dużym atutem albumu jest oczywiście kooperacja dwóch gitarzystów – Niklasa Stålvinda i Simona Johanssona. Ich partie są pełne charakterystycznych melodii, efektownych solówek i klasycznych harmonii. Na uwagę zasługuje również produkcja, za którą odpowiada basista Pontus Egberg. Brzmienie jest mocne, selektywne i odpowiednio surowe, dzięki czemu muzyka nie traci swojego tradycyjnego charakteru. Mamy wszystko to za co kochamy Wolf, tylko materiał jest trochę nierówny i zdarzają się słabsze momenty.
Od pierwszych sekund otwierającego całość „Death Satellite” wiadomo, z kim mamy do czynienia. Dynamiczne riffy, charakterystyczne gitarowe pojedynki, chwytliwa melodia i lekko szorstki, rozpoznawalny wokal Stålvinda tworzą dokładnie taki heavy metal, jakiego można oczekiwać po tej ekipie. Bardzo udany start płyty. Nieco bardziej rozbudowany „The Music of Erich Zann” pokazuje inną stronę zespołu. To kompozycja oparta na mroczniejszym klimacie, nietypowych harmoniach i instrumentalnych popisach. Z kolei „Walpurgis Night” powinien szczególnie przypaść do gustu miłośnikom Mercyful Fate czy King Diamond. Jest odpowiednio złowieszczo, melodyjnie i z pazurem. „Streets of Necropolis” przyspiesza tempo, serwując soczyste riffy i energetyczną perkusję. To właśnie taki Wolf jaki kocham.
Jednym z ciekawszych momentów jest „Waltz Post-Mortem”, w którym Wolf bawi się nietypowym, walcowym rytmem, nie tracąc przy tym metalowego charakteru. To całkiem pomysłowa kompozycja. Utwór tytułowy to natomiast klasyczny, rozpędzony heavy metal z wyraźnymi naleciałościami Judas Priest. Mocny i zadziorny kawałek. „Above the Fallen” przynosi nieco bardziej hardrockowe oblicze grupy, ale przez cały czas nie brakuje tutaj chwytliwości i gitarowej energii. To jest właśnie ten słabszy moment na plycie.„Doppelgänger” to kolejna mroczna kompozycja, w której można odnaleźć ducha klasycznego duńskiego metalu, natomiast zamykający album „Dirty Little Secret” przypomina najlepsze tradycje NWOBHM, stawiając na szybkie tempo i rasowe gitarowe melodie. Szkoda, iż płyta nie kryje więcej tego typu killerów.
Hour of the Wolf” to po prostu solidna, bardzo dobrze zagrana porcja klasycznego metalu, w której nie brakuje świetnych riffów, gitarowych pojedynków i kilku naprawdę udanych kompozycji. Bywają momenty bardziej zachowawcze, ale całość trzyma wysoki poziom i dostarcza dokładnie tego, czego oczekujemy od tej szwedzkiej załogi. WOLF przez cały czas pozostaje wierny swoim korzeniom, a „Hour of the Wolf” to kolejny mocny argument za tym, iż tradycyjny heavy metal wciąż ma się doskonale. Ja jednak czuję niedosyt, bo band stać na znacznie lepsze płyty.
Ocena : 8/10
















