Francuski zespół grający atmosferycznego rocka progresywnego FIELDS OF NÆCLUDA prezentuje nowy teledysk na żywo do utworu „Inner Demons”, nagrany podczas występu na Winterock Festival 21 lutego 2026 roku.
Nakręcony w L’Agora w Bonneville , gdzie zespół supportował Sidilarsen , występ przechodzi od introspektywnego powściągliwości i eterycznej melodii do nasyconych gitar, emocjonalnego wokalu i stopniowego uwalniania fizycznego ciężaru.
„Inner Demons” pokazuje, jak muzyka Fields of Næcluda zmienia się po wyjściu ze studia. Cichsze fragmenty budują napięcie, a nie tylko kontrast; crescendo wydają się zasłużone, a emocjonalny rozwój utworu staje się czymś wspólnym dla muzyków i publiczności.
Teledysk oferuje pierwszy przedsmak „ Live at L’Agora” , nadchodzącego albumu koncertowego zespołu. Nagrany podczas całego występu w Winterock, album zachowuje koncert w jego oryginalnej formie – nie jako dopracowany substytut nagrań studyjnych, ale jako bezpośrednia relacja z tego, jak Fields of Næcluda stają się na scenie.
Koncert Live at L’Agora będzie dostępny na wszystkich platformach cyfrowych od 15 stycznia 2027 r .
OD KONTEMPLACJI DO TRANSCENDANCJI
Pochodzący z Grenoble (Francja) zespół FIELDS OF NÆCLUDA tworzy atmosferyczny rock progresywny, który kształtuje przestrzeń między introspekcją a wyzwoleniem.
Czerpiąc z popu, rocka progresywnego, post-rocka i melodyjnego metalu, zespół pozwala cierpliwie rozwijać się harmonicznym i eterycznym pasażom, zanim cięższe gitary i naładowany emocjami wokal zmienią otaczający je krajobraz. Ich muzyka nie traktuje atmosfery jako dekoracji: wykorzystuje dynamikę, aby każde przejście niosło ze sobą autentyczny ładunek emocjonalny.
Po uznanym przez krytyków debiucie o tym samym tytule grupa rozszerzyła swój język muzyczny na swoim drugim albumie, wyprodukowanym przez Chrisa Edricha i Pierricka Noela , którzy na swoim koncie mają takie utwory jak Leprous, The Ocean, Devin Townsend i Klone .
Dla słuchaczy Porcupine Tree, Katatonii, Klone i Stevena Wilsona Fields of Næcluda zajmuje terytorium, na którym progresywna konstrukcja pozostaje dostępna, melancholia nigdy nie staje się bierna, a cięższe momenty pojawiają się, ponieważ muzyka ma dokąd pójść ze względu na swój sens.
W przypadku „Live at L’Agora ” podróż ta została udokumentowana w jej naturalnym środowisku: na scenie, przed publicznością i bez możliwości rozpoczęcia jej od nowa.















