WINTERFALL - Silent heavens (2026)

Perkusista Thiago Caeiro ma za sobą niezwykle pracowity rok. Najpierw dał o sobie przypomnieć za sprawą udanego albumu Enorion, na którym wyraźnie nawiązywał do stylistyki Dark Moor. Następnie pojawił się na dobrze przyjętym krążku Storia, gdzie zespół postawił na symfoniczny heavy/power metal. Na tym jednak nie koniec. Muzyk dołożył swoją cegiełkę również do debiutanckiego albumu brazylijskiej formacji Winterfall zatytułowanego Silent Heavens.

Płyta ukazała się 6 marca 2026 roku i jest propozycją skierowaną przede wszystkim do miłośników progresywnego power metalu. W muzyce Winterfall można usłyszeć inspiracje takimi zespołami jak Evergrey, Angra czy Kamelot, choć grupa stara się jednocześnie budować własną tożsamość.

Zespół stawia na rozbudowane kompozycje, bogate aranżacje oraz koncepcyjną narrację, dzięki czemu album przypomina raczej spójną muzyczną podróż niż zbiór przypadkowych utworów. Istotną rolę odgrywa tutaj wokalista Henrique Martins, który potrafi budować odpowiedni nastrój, nadając kompozycjom emocjonalnej głębi i przestrzeni. Równie dobrze prezentuje się gitarzysta Guilherme Torres. Nie wybiera najprostszych rozwiązań i chętnie sięga po bardziej wymagające, techniczne zagrywki. Nie brakuje tu progresywnych smaczków, ciekawych aranżacji i kompozytorskiej pomysłowości. Debiutancki album zawiera dziesięć utworów, które wypełniają blisko pięćdziesiąt minut muzyki oscylującej pomiędzy power i prog metalem.

Już instrumentalne otwarcie „Beyond the Ashes” buduje podniosły, niemal filmowy klimat, który staje się jednym z głównych znaków rozpoznawczych całego wydawnictwa. To nastrojowe intro skutecznie przygotowuje słuchacza na dalszą część podróży. Kolejny utwór, „Take Back the Skies”, wprowadza nas w świat progresywnego metalu pełnego melodyjnych gitar, dynamicznych zmian tempa oraz wyrazistych partii wokalnych. Nie jest to materiał nastawiony na natychmiastowy efekt. Album wymaga czasu i kilku uważnych przesłuchań, by w pełni odkryć jego atuty. Jednocześnie nie brakuje tu elementów klasycznego power metalu, które dodają kompozycjom energii i chwytliwości.

Największym atutem płyty pozostaje umiejętne połączenie ciężaru z atmosferą. „New Path” oraz „Winds of Transition” prezentują bardziej epicki charakter zespołu, oferując przy tym dużą dawkę melodyjności. Z kolei „Like a Ghost” i „Into the Abyss” wprowadzają więcej melancholii oraz emocjonalnej głębi. Winterfall skutecznie balansuje pomiędzy progresywną techniką a przystępnością, unikając przy tym niepotrzebnego instrumentalnego popisywania się. Wszystko zostało odpowiednio wyważone, dzięki czemu album słucha się z dużą przyjemnością.

Szczególnie dobrze wypada „Decay of a Heart”, jeden z najbardziej poruszających momentów na płycie. Utwór pokazuje, iż zespół potrafi budować napięcie nie tylko dzięki ciężkich riffów, ale również subtelnych aranżacji i nastrojowych partii wokalnych. To jeden z najciekawszych fragmentów albumu, imponujący dynamiką oraz interesująco rozwiniętym motywem przewodnim.

Z kolei „Mind Control” wnosi więcej agresji i energii, stanowiąc potrzebne urozmaicenie dla dominującego na płycie refleksyjnego klimatu. Całość wieńczy rozbudowany i zarazem niezwykle dynamiczny „The Voice Within”, który z powodzeniem przemyca elementy neoklasycznego power metalu. To dojrzała i pomysłowa kompozycja, doskonale podsumowująca potencjał drzemiący w Winterfall.

Album nie jest jednak pozbawiony słabszych stron. Niektóre kompozycje wydają się nieco zbyt rozwleczone, a część motywów powraca częściej, niż byłoby to konieczne. W rezultacie środkowa część wydawnictwa momentami traci impet. Słychać również, iż Winterfall przez cały czas poszukuje własnego stylu, wyraźnie czerpiąc inspiracje z twórczości Kamelot, Evergrey czy Symphony X, nie zawsze dodając do tego wystarczająco dużo indywidualnego charakteru.

Mimo tych niedociągnięć Silent Heavens pozostaje bardzo udanym debiutem. To album ambitny, dopracowany i pełen pasji, który najlepiej funkcjonuje jako spójna całość. Winterfall prezentuje duży potencjał kompozytorski i wyraźnie daje do zrozumienia, iż w przyszłości może stać się jednym z ciekawszych przedstawicieli progresywnego metalu na południowoamerykańskiej scenie.

Ocena: 7,5/10