Wystawa powstaje z napięcia między idealizacją europejskiej wspólnoty a doświadczeniem jej erozji. Przestrzeń, która obiecuje bezpieczeństwo i solidarność, coraz częściej ujawnia własne pęknięcia: w reakcjach na wojny, migracje, kryzysy społeczne i konsekwencje decyzji politycznych. W tym kontekście zagadnienia sprawczości i odpowiedzialności nabierają coraz ostrzejszego wymiaru.
Przestrzeń ekspozycji układa się jak organizm: sytuacyjna konstrukcja, zmienna i możliwa do rekonfiguracji, podobnie jak samoorganizujący się ocean w powieści Solaris Stanisława Lema. Lustrzane, ogniste formy odbijają patrzącego i otoczenie, wciągając widza w sytuację spotkania z projekcją oraz ze swoją reakcją na nią. W kontekście narastających napięć politycznych i radykalizacji ta figura „inności” coraz częściej staje się fundamentem narracji anty- oraz narzędziem budowania lęku, granic i wykluczenia. Shupliak pyta, gdzie, w kim i dlaczego zaczynamy widzieć obcego.
Ekspozycja przypomina prowizoryczny plac zabaw, który może stać się zaporą. Artysta daje możliwość gry, układania i podglądania, ale nie jest to niewinna sytuacja. Każdy ruch rozgrywa się wśród odbić, ostrych krawędzi i wzajemnego obserwowania się. Ta zabawa zostaje naznaczona świadomością własnej pozycji.
Kolejną częścią wystawy jest rysunek, który artysta tworzy dzięki ołowianego żołnierzyka, którym przyciera odbicia monet. Jedną z najmocniejszych konotacji to cena europejskiego bezpieczeństwa. Nie chodzi już tylko o to, ile jesteśmy gotowi za nie zapłacić. Ważniejsze staje się to, kto ostatecznie zostaje płatnikiem.
Nad przestrzenią ciąży ręka artysty trzymająca obiekt złożony z dwóch różnych monet euro. Shupliak niby oferuje dar, ale przez artystyczny gest monety tracą swoją funkcjonalność i wypadają z ekonomicznego obiegu. Mięsisty, cielesny obraz ręki można czytać wieloznacznie: jako sugestię, iż los Europy jest w naszych rękach, albo przeciwnie, iż pozostaje w rękach wybranych, uprzywilejowanych, zasadniczo męskich podmiotów. Gest rekonstrukcji symbolu UE prowadzi do pytania o dystrybucję zasobów. Czy europejska wspólnota, żyjąca w relatywnym bezpieczeństwie, jest gotowa wyciągnąć rękę i podzielić się kapitałem z tymi, których postrzega jako obcych?
Wystawa dotyka kruchości, ciężaru decyzji i ceny europejskiego bezpieczeństwa, ale nie prowadzi refleksji wyłącznie do dystopijnych scenariuszów. Jej modularna struktura uruchamia możliwość tworzenia nowych układów, konstrukcji i znaczeń. To, co przecięte, rozłączone albo pozbawione pierwotnej funkcji, ma możliwość rekonfiguracji. Miejsca rozłamu mogą być miejscami styku, a pęknięcia wyznacznikami tworzenia bardziej stabilnej i trwałej formy. Nie jest to łatwe zadanie. Pozostaje jednak możliwe.
