Trzy lata temu rozwiodłam się z mężem. Łączy nas tylko pięcioletni syn, a po rozwodzie Adam gwałtownie o…

Trzy lata temu rozstałam się z mężem. Oprócz naszego synka Michała nic już nas nie łączyło. choćby nie zdziwiłam się, kiedy miesiąc po rozwodzie Paweł pojawił się pod rękę z nową, młodszą partnerką. Trzy miesiące temu wzięli ślub w Krakowie.
Nie przejmowałam się tym, naprawdę. Ale wczoraj odebrałam od niej wiadomość, która zbiła mnie z tropu. Napisała, iż powinnam przestać domagać się od Pawła pieniędzy i dać mu spokój, bo teraz nie dostanę już od nich ani złotówki.
Michał ma pięć lat. Przez ostatnie lata byłam na urlopie wychowawczym Paweł wtedy opłacał wszystko, bo tak się umówiliśmy. Teraz dorabiam na pół etatu w osiedlowej bibliotece.
Zaraz po rozwodzie podjęliśmy decyzję, iż sprzedamy nasze trzypokojowe mieszkanie na osiedlu Ruczaj i zamienimy je na dwie kawalerki: jedną dla Pawła, drugą dla mnie i Michała.
Paweł wypłaca mi porządne alimenty, ale staram się być niezależna. Regularnie wysyłam CV i chodzę na rozmowy, licząc na pełen etat w innej bibliotece lub w szkole. Alimenty przeznaczam wyłącznie na utrzymanie Michała: przedszkole, zajęcia plastyczne, zabawki, ubrania, jedzenie, a z reszty zostaje jeszcze na media.
Syn ostatnio zamarzył o treningach judo w Krakowskim Klubie Sportowym, co generuje dodatkowe wydatki.
W tym roku Paweł dorzucił się większą sumą pod warunkiem, iż pojadę z Michałem na wakacje. Spędziliśmy tydzień w Tatrach Michał był w siódmym niebie, biegał po halach i zbierał borówki.
Cieszę się, iż Paweł mimo rozwodu jest obecny w życiu Michała. Kiedy musiałam coś załatwić, bez wahania zostawiałam syna z nim. Najczęściej wybierali się wtedy do kina Kijów albo na lody do Galerii Krakowskiej. Tylko u Pawła w domu Michał nigdy nie był.
Domyślałam się, iż chodzi o nową żonę Pawła. Nie zwracałam uwagi na jej obecność, dopóki nie zaczęła ingerować w nasze sprawy. Ostatnio zdobyła się choćby na telefon. Zarzuciła mi, iż jestem bez serca i Pawłowi nie starcza już na ich życie przez moje wymagania.
Nie milczałam. Od razu powiedziałam wszystko Pawłowi. Był wściekły podobno stanowczo ją uciszył i zabronił mieszać się do jego finansów czy relacji z synem.
Mimo to gdzieś w środku mam lęk, iż ona jednak wpłynie na Pawła i przekona go do ograniczenia wsparcia dla Michała. Strach pomyśleć, jak miałabym wtedy odmówić dziecku nowych butów czy zajęć sportowych.
Mam nadzieję, iż Paweł zachowa w sobie tę dobroć, empatię i prawdziwość, które kiedyś sprawiły, iż oddałam mu serce.