To nie podlega dyskusji – Nina będzie mieszkać z nami, to nie podlega dyskusji – powiedział Zahar, odkładając łyżkę na bok. Na kolację choćby nie spojrzał, najwidoczniej szykując się na poważną rozmowę. – Mamy wolny pokój, akurat skończyliśmy remont. Za dwa tygodnie córka się do nas przeprowadza. – A czy o czymś nie zapomniałeś? – Krysia policzyła w myślach do dziesięciu, zanim zapytała. – Na przykład o tym, iż ten pokój szykowaliśmy dla NASZEGO wspólnego dziecka? Poza tym chyba zapomniałeś, iż Nina ma matkę, z którą powinna mieszkać. – Pamiętam, iż myśleliśmy o dziecku – przytaknął posępnie mąż. Miał nadzieję, iż żona zgodzi się bez słowa i nie będzie dalszych kłótni. – Ale można to odłożyć o parę lat. Ty musisz skończyć studia, nie czas na dzieci. Zresztą, Nina nie chce rodzeństwa. A co do jej matki… – Zahar uśmiechnął się krzywo – odbieram jej prawa rodzicielskie. Dla małej to niebezpieczne mieszkać z tamtą kobietą! – Małej? – Krysia uniosła brwi. – Przecież ona ma dwanaście lat? To już prawie nastolatka. Na czym polega to „niebezpieczeństwo”? Że nie pozwala jej wychodzić po 22? Albo iż każe odrabiać lekcje pod groźbą odebrania telefonu czy internetu? Twoja była żona to chyba święta, iż nie sięgnęła jeszcze po pasek! – Nic nie wiesz – syknął Zahar przez zęby. – Nina pokazywała mi siniaki, pozwalała czytać wiadomości z wyzwiskami i groźbami! Nie pozwolę, żeby zniszczyła życie mojej córki! – A właśnie to robisz, idąc jej na rękę. Krysia wstała od stołu, ledwie tknąwszy zupę. Straciła apetyt, a widok naburmuszonego męża powodował ból głowy. Przecież ją ostrzegali: „Nie spiesz się z małżeństwem! Pożyjcie trochę bez ślubu, sprawdźcie się w rodzinie…” Ale ona wiedziała lepiej! Przecież chciała być pierwsza wśród koleżanek… Z czego wynikły obawy znajomych? To drugi ślub Zahara, jest starszy od Krystyny o piętnaście lat i ma już dość dużą córkę, której jest absolutnie oddany. Trzy rzeczy, które osobno są drobiazgiem, razem tworzą niemal katastrofę. Pierwsze dwie przeszkody nie były takie straszne – Krysi podobało się, iż mąż jest starszy i doświadczony. Rozwód odbył się za porozumieniem stron, była żona nie miała do niego żalu. Za to trzecia rzecz… Nina. Niesamowicie rozpuszczona i nieposłuszna dziewczynka, wychowywana głównie przez babcię, bo rodzice cały czas pracowali na jej przyszłość. Rozwód jej nie obeszł, bo doskonale wiedziała, iż tata i tak jej nie zostawi, choćby jak ożeni się drugi raz. Ale ślub mamy… Tego już nie przełknęła. Ojczym ostro wziął się za jej wychowanie, a mama, mająca teraz więcej czasu w domu, całkowicie go wspierała. Godzina policyjna, nauka, korepetycje, bo Nina była do tyłu z większością przedmiotów… Całe to ograniczanie wolności wkurzało ją do tego stopnia, iż wymyślała niestworzone historie, by wzbudzić współczucie ojca. Nina chciała mieszkać z tatą, dobrze wiedząc, iż przez jego pracę będzie miała więcej swobody. Krysia była dla niej nikim, nie zamierzała słuchać macochy starszej od siebie o raptem dziewięć lat. I dla „wolnego życia” była gotowa na wszystko. ********************** – Nina przyjedzie dziś. Przygotuj jej pokój, i proszę, nie denerwuj jej, bo i tak sporo przeszła – Zahar postawił żonę przed faktem, dobierając krawat do nowego garnituru. – Gdybym wiedział wcześniej, iż Alicja zamęczy ją przez nowego faceta… Ale czasu nie cofniesz. – Czyli naprawdę się nie rozmyśliłeś? Naprawdę chcesz zabrać córkę do nas? – Krysia do końca miała nadzieję, iż się nie uda. – Kto będzie jej pilnował? Ty wracasz najwcześniej o ósmej! – Ty się nią zajmiesz – wzruszył ramionami. – Przecież nie ma trzech lat, jest samodzielna. – Mam za chwilę sesję, sam mówiłeś, iż muszę skupić się na nauce – uśmiechnęła się złośliwie Krysia. – Niech Nina zachowuje się cicho i nie przeszkadza w nauce. Mam nadzieję, iż umie zmywać i sprzątać, bo przez najbliższe dwa tygodnie to będzie jej obowiązek. – Nie jest sprzątaczką… – Ja też nie – przerwała. – Ale skoro będzie mieszkać z nami, musi pomagać w domu. Porozmawiaj lepiej z córką o zasadach wspólnego życia. ************************ – Tato, i pozwolisz jej mnie tak traktować? choćby nie mogę spotkać się z koleżankami, twoja żona zrzuciła na mnie wszystkie domowe obowiązki, sama ogląda telewizję z uśmiechem. Krysia, przypadkiem podsłuchując rozmowę, uśmiechnęła się ironicznie. No jasne, spróbuj ją do czegoś zmusić! Prędzej niebo z ziemią się zamienią… – Porozmawiam z Krysią, obiecuję. Ale i ty postaraj się z nią dogadać. Wiem, iż jest ci ciężko, ale nie dam rady pilnować cię non stop. Znajdź z Krystyną wspólny język, pokaż jej, jaka jesteś fajna. – Dobrze, spróbuję – z ociąganiem zgodziła się Nina, wiedząc, iż nic nie wskóra. – A to prawda, iż kupiłeś jej samochód? – No tak, a co? – Nic… A mnie powiedziałeś, iż nie masz pieniędzy na wysłanie mnie na wakacje za granicę! Tak o tym marzyłam! – Sama i tak nie pojedziesz, masz dopiero dwanaście lat, a ja pracuję. Pojedziemy razem, całą rodziną, latem. – A ja nie chcę całą rodziną! W ogóle mnie nie kochasz, tak? – zaszlochała dziewczynka. – Po co mnie od mamy zabrałeś? Twoja żona tylko mnie nie znosi, a ty wiecznie zajęty… Krysia przestała słuchać. Wiedziała, iż Nina i tak dopnie swego – nie tylko w sprawie wyjazdu. Sprytna dziewucha postanowiła wygryźć kolejną osobę z rodzinnego grona, która mogłaby „zabrać jej tatę”. I pewnie jej się to uda. Dość słuchania wymówek – Krysia postanowiła, iż po kolejnej kłótni złoży pozew o rozwód. A potem popsuje dziewczynie satysfakcję, mówiąc, iż choćby po rozwodzie Zahar będzie płacił alimenty… na własne dziecko. ********************** Rzeczywiście – wieczór zaczął się od sterty pretensji. Krysia wysłuchała oskarżeń i spokojnie oznajmiła, iż składa pozew o rozwód. – Chcę spokoju, a nie wciąż wysłuchiwać przykrych uwag na swój temat. Ostrzegałam cię, iż uleganie dziecku to zły pomysł – zauważyła triumfalny uśmiech Niny i gwałtownie sprowadziła ją na ziemię. – A ty się nie ciesz, bo nie wiesz, jak się życie potoczy. Może postawię tacie ultimatum – jeżeli będzie chciał widywać nasze dziecko – pogładziła się po brzuchu – będzie musiał odesłać cię do mamy. Albo i coś innego wymyślę. Nina zaniemówiła, Zahar nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał, a Krysia zabrała spakowaną walizkę i wyszła. W rzeczywistości nie była w ciąży – po prostu chciała, by dziewczyna się zdenerwowała. I dać nauczkę mężowi, który nie ma pojęcia o wychowaniu dzieci… To nie podlega dyskusji: historia o toksycznych zależnościach, macierzyńskich i ojcowskich błędach oraz trudnych wyborach w polskiej rodzinie