Ta historia wydarzyła się w odległym 1995 roku. Wtedy uczyłem się w Wojskowym Liceum w Polsce i pewnego dnia, w trakcie zajęć, zostałem wezwany przez nauczyciela i nakazano mi natychmiast stawić się u dyrektora szkoły.

Ta historia wydarzyła się dawno temu, bo w 1995 roku. Wtedy jeszcze byłem uczniem liceum wojskowego w Warszawie i pewnego dnia, w samym środku lekcji, nagle wezwano mnie do dyrektora szkoły. W gabinecie generała siedziała kobieta. Wyglądała na przygnębioną, po policzkach ciekły jej łzy, które ocierała co chwilę chusteczką.

Dyrektorem był u nas generał z prawdziwego zdarzenia twardy facet, doświadczony na misji w Afganistanie. Surowy, ale sprawiedliwy, trochę się go baliśmy, ale szanowaliśmy go jeszcze bardziej. Tego dnia zobaczyłem go w nowym świetle. Podszedł i powiedział do mnie, z jakąś dziwną rezygnacją w głosie:
Synu, zwracam się do ciebie nie jak do podwładnego, a jak do przyjaciela. Potrzebuję twojej pomocy.
Jestem gotowy odpowiedziałem od razu, bez wahania. Co trzeba zrobić?
Mój siostrzeniec umiera ciągnął generał. Rok temu skończył nasze liceum, na pewno go kojarzysz. Poszedł na Wojskową Akademię Medyczną i trafił go jakiś dramat. Ostatnia nadzieja w twoim dziadku. Pomóż, może zgodzi się obejrzeć chłopaka i ustalić, co z nim?
Nie zadawałem zbędnych pytań. Zadzwoniliśmy do dziadka i już po kwadransie pędziliśmy generalską Wołgą na Mokotów. Na szczęście okazało się, iż dziadek właśnie rozpoczął urlop i złapaliśmy go dosłownie pół godziny przed wyjazdem na działkę.

Pacjent jechał z nami. Choć znałem tego chłopaka osobiście, zupełnie go nie poznałem. W oczach pustka, twarz bez wyrazu i do tego ten nieobecny, wystraszony wzrok. Szczerze mówiąc, sam się trochę przestraszyłem.

Na miejsce dotarliśmy szybko. Po wejściu do mieszkania dziadek przyjął nas i wysłuchał zapłakanej kobiety. Okazało się, iż siedem miesięcy wcześniej jej syn dostał się na medycynę. Nagle, na jednej z wykładów, złapał go atak zbadali go w szpitalu na wszelkie sposoby i nic nie znaleźli. Ledwo wyszedł ze szpitala, znowu atak. Potem jeszcze raz i jeszcze Lekarze bezradni. Ostatnia nadzieja była w moim dziadku, bo w kraju uchodził za jednego z najlepszych specjalistów od neurologii i psychiatrii.

A potem zaczęła się cała zabawa. Dziadek zabrał chłopaka do swojego gabinetu, a po piętnastu minutach wrócił już sam.
Możecie jechać do domu powiedział spokojnym głosem do matki chłopaka i generała.
Ale co z synem? Trzeba go leczyć! zaczęła się denerwować kobieta.
Proszę się nie martwić, jedziemy z nim na działkę. Właśnie drwa na opał trzeba narąbać, a taki byk się marnuje odpowiedział dziadek.
No i tyle. Nas grzecznie wyprosił z mieszkania, a sam zabrał pacjenta na wieś.

Miesiąc później znowu wezwał mnie do siebie generał. W gabinecie ta sama kobieta, tylko tym razem promienna jak reklama pasty do zębów. Obok niej stał jej syn dawny cierpiący. Nie do poznania. Wyglądał zdrowo jak ryba. Podszedł, uścisnął mi rękę i podziękował. To samo zrobił generał. Chłopak, którego medycyna stawiała na straconej pozycji, wrócił do pełni sił w niecały miesiąc. Oni wierzyli w cud. Gdyby wiedzieli, ile takich „cudów” dziadek dokonał w swoim życiu!

W końcu nie wytrzymałem i wybadałem dziadka, o co w tym wszystkim chodziło. Okazało się, iż kolega po prostu zwyczajnie przegrzał głowę. Akademia medyczna tak go przygniotła nauką, iż mózg się zbuntował i całkowicie wyłączył chęć do przetwarzania nowych informacji. Dziadek błyskawicznie to rozpoznał i wdrożył terapię staropolską. Zabrał chłopaka na działkę, dał mu do ręki siekierę i kazał rąbać drewno od rana do wieczora, nie pozwalając choćby zerknąć do książki. Chłopak wstawał o ósmej, zimny prysznic, jajecznica i w las rąbał drewno do obiadu, a po obiedzie dalej przy robocie. Był tak zmęczony, iż wieczorem zasypiał w ubraniu jak kłoda. Po pewnym czasie głowa wróciła do ładu, a po problemach nie było śladu.

Nawet jednej tabletki dziadek mu nie dał. Tylko ciężka, polska robota na świeżym powietrzu.

Ot, taka sobie historia trochę śmieszna, trochę życiowa. Jak to w Polsce: jak sobie człowiek sam nie pomoże, to żadne leki nie pomogą!