Książka "Wihor" Agnieszka Skowron-Wilusz - recenzja

Zapraszam na recenzję książki. Jest to egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Axis Mundi.

Książka "Wihor" Agnieszka Skowron-Wilusz

Premiera: 2026-04-13

Wydawca: Wydawnictwo: Axis Mundi

Opis:

"Kresy w przededniu i w czasie II wojny światowej. Joanna, młoda Ukrainka ucząca polskie, ukraińskie i żydowskie dzieci, ginie, ale jej opowieść trwa dalej. Jako duch powraca do kluczowych momentów swego życia: rodzinnej wsi, niespełnionej miłości, pracy nauczycielki, wojennej przemocy, aranżowanego małżeństwa oraz narastającej nienawiści między sąsiadami – Polakami i Ukraińcami. Jej narracja łączy historię z poetycką wyobraźnią, a fantazja staje się formą obrony przed okrucieństwem świata i próbą ocalenia pamięci oraz dziecięcej niewinności.

Tytułowy Wihor to rzeka, która płynie przez powieściową krainę wbrew wydarzeniom wokół niej, to żywioł nieczuły na wojenną zawieruchę, jednak stanowiący jedyny stabilny punkt odniesienia dla bohaterki powieści. To żywioł zwycięski, bo gasi siłę ognia, którym próbowano spalić pamięć o „kiedyś”.

„Wihor” to poruszający poemat prozą o traumie, pamięci i sile języka."

Debiut i myślę, iż wart uwagi, tym bardziej, iż narracja jest dość nietypowa, bo prowadzona przez ducha osoby, która ukazuje czytelnikowi świat wojennej rzeczywistości, który niezależnie od tego, ile minie lat, zawsze będzie wzbudzał wiele emocji i nie da o sobie zapomnieć...

Książka nie do końca łatwa w przekazie, więc może styl pisania może nie być dla wszystkich, ale myślę, iż warto zanurzyć się w tej opowieści poświęcając jej trochę więcej czasu, bo na pewno pojawi się niejedna refleksja nad treścią książki.

Joanna, główna bohaterka jako duch i rzeka - tytułowy Wihor to główni bohaterzy, gdzie każdy ma do przekazania czytelnikowi inne spojrzenie na ludzi, ich decyzje i świat, który odkrył wiele zła i traumy i ukazał, iż pamięć i siła języka to ważne aspekty człowieczeństwa niezależnie od okoliczności ... .

Ogrom nienawiści między sąsiadami – Polakami i Ukraińcami to temat rzeka, który porusza serca kolejnych pokoleń a dzięki opowieści Joanny odkrywa siłę zła, któremu można się przeciwstawić tylko chęcią życia, choć wczytując się w treść i to nie wystarczy ... więc tak ważne są opowieści o tamtym czasie, by pamięć trwała, ale ... czy ludzie potrafią uczyć się na błędach patrząc na obecny świat?...

Realizm kontra wspomnienia, siła wyobraźni, poetycka forma przekazu i historia oraz ludzkie losy i decyzje to siła tej książki, do której trzeba podejść ze spokojem i wczuć się w ten dość niezwykły klimat i sposób narracji.