Szczęśliwe kobiety zawsze wyglądają olśniewająco Lilka bardzo ciężko przeżyła zdradę męża. W wieku czterdziestu lat została sama, córka studiowała w innym mieście. A Igor, dwa miesiące temu, wrócił z pracy i oznajmił: — Odchodzę od ciebie, zakochałem się. — Jak to? W kim? — wydukała zdezorientowana żona. — No po prostu, tak jak mężczyźni odchodzą od żon. Zakochałem się w innej, jest mi z nią dobrze, przy niej zupełnie zapominam o tobie. choćby mnie nie przekonuj, podjąłem decyzję — odpowiedział Igor, jakby nic wielkiego się nie wydarzyło. Błyskawicznie się spakował i wyszedł. Dopiero później, po analizie sytuacji, Lilka zrozumiała, iż mąż nie podjął decyzji w jeden dzień — stopniowo zbierał swoje rzeczy, a tego dnia rzucał je gwałtownie do walizki i zamknął za sobą drzwi. Lilka płakała, cierpiała i doszła do wniosku, iż już nigdy nic dobrego jej się nie przydarzy. Miała wrażenie, iż życie się skończyło, albo po prostu zatrzymało. Nie chciała nikogo widzieć ani słyszeć. Nie czuła potrzeby rozmowy, a telefon dzwonił. Dzwoniła córka, dzwoniła przyjaciółka, Lilka odbierała niechętnie i gwałtownie się rozłączała. W pracy też nie miała ochoty rozmawiać z koleżankami i kolegami. Każdy patrzył na nią po swojemu: jedni współczuli, inni patrzyli złośliwie. Lilka miała choćby nadzieję: — Może Igorowi znudzi się ta, która wywiodła go ode mnie, wróci, a ja mu wybaczę i przyjmę z powrotem, przecież wciąż go kocham. W weekend Lilka obudziła się, jak zwykle wcześnie, ale nie wstała — nie było po co się spieszyć. W końcu podniosła się z łóżka. Około jedenastej zadzwonił telefon. — Kto tak wcześnie wydzwania w weekend, nie chcę z nikim rozmawiać — zdecydowała i nie odebrała, chociaż odruchowo zerknęła na ekran — numer był nieznany. „A może to Igor? Może zgubił telefon albo mu ukradli i ma nowy numer?” — przemknęło jej przez myśl. „Może chce wrócić, trzeba było odebrać.” Zadzwonił jeszcze raz. — Halo, halo — powiedziała głośno. — Cześć! — usłyszała kobiecy, radosny głos. — Halo, kto to? — zapytała Lilka zrezygnowanym tonem. — Lilka, to ty? Co z twoim głosem, nie poznajesz starych przyjaciółek? To ja — Ksenia. Lilka była rozczarowana, bo spodziewała się głosu Igora. — I co… — Lilka, to ty? Wszystko u ciebie w porządku? — Nie w porządku — odpowiedziała i rozłączyła się, łzy popłynęły ciurkiem. Usiadła na kanapie, by się uspokoić. Po chwili ktoś zadzwonił do drzwi. Lilka zerwała się — znów ta irracjonalna nadzieja. — Może Igor się opamiętał — wstała i otworzyła drzwi. — Cześć! — pozdrowiła ją wesoło piękna kobieta, w której Lilka z trudem rozpoznała dawną przyjaciółkę i koleżankę z klasy Ksenię. Ksenia była wypielęgnowana, z intensywną szminką, stylowo ubrana, a zapach jej perfum postawił Lilkę na nogi. Po maturze Ksenia wyjechała na studia do Warszawy i od tamtej pory widziały się tylko raz, piętnaście lat temu. W szkole były nierozłączne, chodziły razem na dyskoteki, spotykały się z chłopakami i dzieliły się sekretami. — Ksenia, ależ z ciebie laska! — wymsknęło się Lilce. — Cześć, koleżanko! Zawsze taka byłam, to z tobą chyba… — Ksenia spojrzała na nią krytycznie od stóp do głów — to co, zaprosisz do środka? — Wchodź — odsunęła się Lilka niechętnie. Ksenia nie przyszła z pustymi rękami. gwałtownie weszła do kuchni, wyjęła z torby butelkę hiszpańskiego wina, torcik i pomarańcze. — Daj kieliszki, uczcimy spotkanie, choćby nie pamiętam, kiedy my się ostatnio widziałyśmy, wieki temu… — trajkotała Ksenia, Lilka tylko nalała wino i pokroiła ciasto. Ksenia nie zadawała więcej pytań, otworzyła wino, rozlała do kieliszków i zaproponowała: — No to za spotkanie! — i wypiła, Lilka zrobiła to samo. Za drugim toastem Ksenia wzniosła kieliszek za ich dalsze losy. I nagle, po drugim kieliszku, Lilka poczuła ulgę i zaczęła się zwierzać. Dużo się nazbierało. Ksenia słuchała bez przerywania, a gdy Lilka skończyła opowieść, wzruszyła ramionami. — O rany, Lilka, myślałam, iż naprawdę wydarzyła się tragedia! — A to nie tragedia? Ty tego nie zrozumiesz, ciebie mąż nie zostawił — powiedziała smutno Lilka. — E tam! Mąż mnie nie zostawił, to ja jego rzuciłam — śmiała się Ksenia — uprzedziłam go, gdy dowiedziałam się, iż miał młodą kochankę. Od razu złożyłam papiery rozwodowe, a on był w szoku, może myślał, iż się nie dowiem… — Nie wiem, może go nie kochałaś. — Kochałam i to jak! — odpowiedziała Ksenia — ale nie znoszę, gdy ktoś mnie krzywdzi. Z takiej miłości trzeba się leczyć, bo jak cię zdradzają, to już nie jest miłość. — Boże, u ciebie wszystko takie proste, Ksenia… — Tak, to ty sobie komplikujesz życie, zawsze taka byłaś. A gdzie twoja córka? — Studentka, studiuje w innym mieście, mieszka u cioci. — Rozumiem. Ten twój cwaniak porzucił i ciebie, i własną córkę, a ty dalej przeżywasz. — Ale ja go kocham… — Koniec, Lilka, będę cię leczyć! Depresja cię dopadła. — I jak mnie wyleczysz? Tabletki mi nie pomogą. — Jakie tabletki, dziewczyno! Na takie problemy najlepsze są sprawdzone sposoby: zmiana wyglądu, zakupy, nowa miłość. — Oj, Ksenia… — westchnęła przyjaciółka. — No, zbieraj się, jedziemy do galerii handlowej i potem do fryzjera — radośnie oznajmiła Ksenia — i żadnych wymówek. Masz jakieś oszczędności? — Oszczędności? Tak, odkładałam z Igorem na nowy samochód. — Niech Igor się cieszy, iż zabrał stary samochód! Musisz złożyć pozew o rozwód i przestać na niego liczyć. I nie przebaczaj mu… A gdybyś chciała, możemy jeszcze walczyć o połowę za ten stary samochód. — Niech mu będzie, niech się udławi! — nagle odpowiedziała Lilka, machając ręką. — A ty wróciłaś z Warszawy na stałe? Coś nie mówisz nic o sobie. — Na stałe, nie chcę tam mieszkać… A ty ruszaj się z tej domowej piżamy, zrobimy rajd po sklepach. A, zapomniałam, dzwoniła do mnie Rytka Pietrzak, powiedziała, iż za tydzień mamy spotkanie klasowe, więc idziemy obie! Wiele osób przyjedzie, także spora część naszych chłopaków po rozwodzie. Możesz się rozejrzeć, pamiętasz jak ten Witek z równoległej klasy zakochany w tobie chodził od siódmej? — Ojej, Ksenia, komu ja się przydam, stara kobyła… — Oj tam! Lilka, tak nie wolno o sobie mówić, trzeba się kochać i rozpieszczać. gwałtownie zrobimy z ciebie młodą, pełną życia! — śmiała się Ksenia, wychodząc z mieszkania. — A pamiętasz moją ciocię Kaśkę, co mieszka niedaleko twojej mamy? Jest już piątą raz zaręczona, waha się, bo nie może wybrać między dwoma kandydatami! Po pewnym czasie Lilka nie poznawała siebie w lustrze. — Niesamowite takie odmienienie! — dziwiła się sama sobie — inny kolor włosów, ultrakrótka fryzura, nigdy bym nie powiedziała, iż wyglądam lepiej. Młoda i piękna. Ksenia naprawdę mi pomogła. Inaczej bym tu zgniła. Spotkanie klasowe odbyło się w kawiarni, przyszli prawie wszyscy, którzy mogli dojechać. Wiele osób nie rozpoznało Lilki, a Witek, pewny siebie biznesmen, nie spuszczał jej z oka. — Lilka, nie poznałem cię od razu, jesteś piękna, choćby piękniejsza niż w szkole. Zawsze mi się podobałaś, ale wtedy wybrałaś Igora, a gdzie on w ogóle? — Nie ma go, zostawił mnie — uśmiechnęła się Lilka lekko. — Zostawił?! Nie żartuj, takich kobiet się nie zostawia! — szczerze się zdziwił Witek. — A jednak… Ale w sumie, wyszło mi to na dobre. — I nie mam co do tego wątpliwości, Lilka. Też jestem po rozwodzie, już dwa lata. Miałem problemy z firmą, a żona uznała mnie za nieudacznika i zostawiła dla młodszego, pewnie bardziej „udolnego”. Ale gwałtownie postawiłem firmę na nogi — teraz mam się lepiej niż kiedykolwiek. Jadąc przez miasto, spotkała dawnego męża, który jej nie rozpoznał Minęły dwa miesiące. Lilka spacerowała z Witkiem po bulwarze, wrócili z teatru i postanowili przejść się po wieczornym mieście. Nagle zobaczyła idącego Igora, wychudzonego, samotnego. Wyglądał jakby jej nie poznawał. — Chyba tamta go nie dokarmia… — pomyślała. Gdy Igor przechodził obok, spojrzał Lilce w oczy, z pytaniem: „Czy to ona?” Minęli się, ale nagle usłyszała: — Lilka? Odwróciła się powoli, uśmiechnęła i powiedziała: — O, cześć, to ty… Poznaj — to jest Igor, mój były mąż, chyba go nie rozpoznałeś — zwróciła się do Witka. — Cześć, nie poznałem — odpowiedział Witek — a ja jestem przyszłym mężem Lilki. Igorowi opadła szczęka, Lilka była zaskoczona, bo Witek na razie niczego jej nie proponował. — Jak tam? — zapytała wesoło Lilka byłego. — Spokojnie… Dobrze… Ty się tak zmieniłaś! Wyglądasz świetnie Lilka znów się uśmiechnęła, wzięła Witka za rękę i powiedziała: — Szczęśliwe kobiety zawsze wyglądają olśniewająco. — Czyli wszystko u ciebie dobrze… — wymamrotał Igor. — Oczywiście! I będzie jeszcze lepiej — odwróciła się i poszła z Witkiem pod rękę, wyprostowana, czując na sobie spojrzenie byłego męża.