Stranger Things. Mroczne umysły – recenzja książki. Nie tylko Demogorgon jest potworem

popkulturowcy.pl 8 godzin temu

Wraz z rosnącą popularnością serialu Stranger Things, proporcjonalnie pojawiało się coraz większe zapotrzebowanie fanów na dodatkowe materiały związane z ich ukochanym uniwersum. Nic dziwnego, iż na rynku pojawiły się powieści inspirowane światem znanym z serii. Oficjalne książki rozszerzały historie przedstawione w produkcji i jedną z nich jest opowieść o Terry Ives.

Stranger Things. Mroczne umysły to pierwsza oficjalna powieść umiejscowiona w uniwersum popularnego serialu. Jednak o ile spodziewacie się nowych perypetii Mike’a, Willa, Lucasa, Max, Dustina czy Jedenastki to nic bardziej mylnego! Książka jest mocno powiązana z głównym wątkiem fabularnym, ale przedstawia historię Terry Ives. To imię i nazwisko powinno już wiele mówić, ale dla zagubionych – tak, to matka Jedenastki. Lektura zabiera nas do Hawkins w 1969 roku, czyli w momencie kiedy tajemnicze laboratorium dopiero rozpoczyna swoją działalność, a na horyzoncie pojawia się Martin Brenner.

Terry Ives jest rezolutną studentką. Dziewczyna jest w szczęśliwym związku z Andrew, ma przyjaciółkę Stacey i tak naprawdę do pełni szczęścia potrzeba jej tylko zastrzyku gotówki. Zgłasza się do laboratorium w Hawkins, gdzie za udział w tajnych badaniach ma otrzymywać wynagrodzenie. Praca wydaje się jej idealną, wręcz banalną. Na miejscu poznaje Glorię, Alice i Kena, którzy również biorą udział w projekcie. Dość gwałtownie okazuje się, iż doktor Martin Brenner, który prowadzi badania, jest podejrzanym typem, a w laboratorium uczestnicy faszerowani są narkotykami. Bohaterowie są zastraszani, szantażowani i nie mogą zrezygnować z przedsięwzięcia, a z każdą kolejną wizytą w Hawkins odkrywają coraz bardziej przerażające sekrety.

Stranger Things. Mroczne umysły czyta się lekko i dość łatwo wsiąknąć w świat rządowych spisków oraz podejrzanych eksperymentów. Dużym plusem jest przybliżenie czytelnikom realiów przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Często przewija się tu wątek polityki czy wojny w Wietnamie i jest on dość najważniejszy w późniejszej części książki. W serialu główni bohaterowie szaleją na punkcie gry Dungeons & Dragons, zaś tutaj główny prym wiedzie Władca Pierścieni i sprawdza się to naprawdę bardzo dobrze. Zafascynowanie historią stworzoną przez Tolkiena dodaje postaciom autentyczności i jest namiastką normalności.

W trakcie czytania książki Stranger Things. Mroczne umysły wielokrotnie wracałam myślami do przedstawienia postaci Martina Brennera w serialu. I o ile już tam wydawał się demonicznym bohaterem, to w powieści jest istnym potworem. Śmiało mógłby konkurować z Demogorgonem. Jego egoizm i brak człowieczeństwa osiągają tutaj prawdziwe wyżyny. Mężczyzna bez skrupułów używa na Alice elektrowstrząsów, wysyła Andrew do Wietnamu, co finalnie przyczynia się do jego śmierci, a ciężarnej Terry podaje LSD. Jego głównym celem staje się doprowadzenie ciąży dziewczyny do końca i odebranie jej dziecka. A jak doskonale wiemy, udaje mu się to bez problemu. W książce pojawia się również Kali – Ósemka, dla której przemoc psychiczna ze strony Brennera jest adekwatnie codziennością.

Terry, Alice, Gloria i Ken, nieoczekiwanie z grupy obcych ludzi, stają się przyjaciółmi. Wspólnie próbują pokonać doktora Brennera i ich wysiłki obserwuje się z zaciekawieniem, ponieważ doskonale wiemy jak ta historia są skończy. Niemniej książka tworzy paczkę znajomych, którzy podobnie jak w serialowym oryginale, starają się pokonać zło, które roztacza się nad Hawkins. Ich relacja jest opisana lekko i wiarygodnie, dzięki czemu łatwo nam uwierzyć, iż tak zróżnicowana grupa zapałała do siebie sympatią. Dodatkowo wydarzenia, które nastąpią w przyszłości, a które fani Stranger Things doskonale znają, są tutaj formą przebłysków, jak w wizjach Alice, których dziewczyna doświadcza podczas elektrowstrząsów.

Wątkiem, który najbardziej mnie irytował w książce i wydawał mi się całkowicie niepotrzebny był ten związany z postacią Kena. Chłopak miał dar jasnowidzenia, który finalnie niezbyt się przydał w historii. adekwatnie jego przeczucia związane z przyszłością nic nie zmieniały w zachowaniu pozostałych bohaterów. Wtym przypadku z perspektywy przeczytanej całej książki, był to zwykły zapychacz. Sam udział Kena w eksperymentach również był dla mnie niejasny. Angażowane były tylko kobiety, więc dlaczego chłopak się tam znalazł? To pytanie pada również w powieści i finalnie nie dostajemy na nie odpowiedzi.

Stranger Things. Mroczne umysły to interesująca lektura nie tylko dla fanów serialu. Książka doskonale broni się jako niezależna powieść o szalonym naukowcu, rządowych spiskach i tajnych eksperymentach. Oczywiście osoby, które znają uniwersum wyciągną z powieści więcej smaczków, jak chociażby wspomniane wcześniej wizje Alice. Szczerze trzeba też oddać, iż jest to pozycja „na raz”, która po przeczytaniu wyląduje na półce. I raczej już się z niej nie ruszy. Osobiście bałam się, iż Stanger Things. Mroczne umysły za bardzo odchyli się w kierunku literatury młodzieżowej, ale finalnie powstała całkiem interesująca i lekka powieść, która świetnie się sprawdza w długie zimowe wieczory.