Sto lat!!! Tato!

Przychodził do swojego siedemdziesiątego roku, mając na koncie troje dzieci. Żona odeszła trzydzieści lat temu, a on nigdy już nie poślubił ponownie. Nie udało się, nie znalazł, nie miał szczęścia można by wymienić jeszcze wiele przyczyn, ale po co się rozwodzić? Nie było mu na to czasu. Dwaj synowie towarzyszyli mu w kłótniach i bijatykach, ciągle przenoszono ich z jednej szkoły do drugiej, dopóki nie trafił na wybitnego nauczyciela fizyki, który odkrył w chłopcach prawdziwy talent. I wszystko. Wszystkie bójki, sprzeczki i problemy zniknęły natychmiast.

Córka także była problemowa. Miewała trudności w kontaktach z rówieśnikami, a szkolny psycholog już namawiał go, by zabrał ją do specjalisty. Wtedy do ich szkoły przybył nowy nauczyciel literatury, który założył kółko młodych pisarzy. I wszystko. Dziewczynka pisała od rana do nocy, a jej opowiadania najpierw pojawiały się w szkolnej gazecie, później w lokalnych klubach literackich.

Młodzi chłopcy po szkole dostali stypendium na jeden z najważniejszych uniwersytetów na Wydział Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, a córka podjęła studia literackie. I tak został sam. Nagle poczuł, iż wokół panuje cisza jak mak. Zajął się wędkarstwem, ogrodnictwem i hodowlą świń. Miał pod dołami dom i rozległy ogród nad Wisłą. Zarabiał przyzwoicie, choć inżynier w fabryce zarabiał nieco mniej niż on. Dzięki temu mógł pomóc dzieciom: kupić im tanie, ale solidne samochody, dorzucić na drobne wydatki i zapewnić porządną odzież.

Jednak czas teraz płynął jeszcze szybciej zajęcie gospodarstwa i handel pochłaniały go całkowicie. Lubił to. Minęło dziesięć lat, a zbliżał się jubileusz siedemdziesiątka. Miał zamiar uczcić ją w samotności. Synowie już mieli własne rodziny, ale pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli wyjść na weekend. Córka wciąż krążyła po sympozjach pisarzy i dziennikarzy. Nie zamierzał ich więc zatrzymywać zaproszeniami.

Sam kiedyś, myślał. Nie ma tu nic do świętowania. Sam przejdę przez gospodarstwo, a wieczorem usiądę z butelką whisky, przypomnę sobie żonę i opowiem jej, jakimi się stali

Nadszedł ten dzień. Wstawał od świtu, by pilnować świń specjalny wypas. Rano, wychodząc z domu na rozświetloną jeszcze gwiazdami łąkę przed domem, natknął się na coś dziwnego pośrodku tej polany. Był to wydłużony przedmiot owinięty w brezent.

Co to jest? zapytał zdumiony. Nagle rozbłysło kilka reflektorów! Oświetliły one łąkę, przedmiot i ludzi, którzy wyłonili się zza domu byli to jego synowie z żonami i wnukami, kilkoro krewnych. Obok stała córka w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach z grubymi szkłami. W rękach mieli balony, dmuchali w słomki, a niektórzy przyciskali przyciski krzyczących puszek ze sprężonym powietrzem. Jednocześnie krzyczeli, machali rękami i rzucali się w jego objęcia:

Wszystkiego najlepszego! Tato!

Zapomniał o tajemniczym przedmiocie na łące. Co mogły przynieść podstępne dzieci, ale nie pozwoliły mu wrócić do domu, gdzie żony już porywały się, by nakrywać stół.

Stań, tato, stań, rzekła córka. Mogę cię zawiązać w oczy?

Dobrze, zgodził się. Zawiązała mu na potylicy gęstą tkaninę i, kręcąc się kilkukrotnie wokół własnej osi, poprowadziła go gdzieś w nieznane.

Co znowu wymyślacie? pytał.

Prezent, odpowiedział jeden z synów.

Mam nadzieję, iż niedrogi? zaniepokoił się. Niczego nie potrzebuję.

Nie martw się, tato, wtrącił drugi. To tylko mała bajerka, znak naszej wdzięczności.

Dzieci poprowadziły go do przedmiotu, a córka zerwała mu opaskę. Z głośników popłynęła muzyka, dudnił bęben Stał przed tym samym przedmiotem, przykrytym grubą tkaniną. Troje dzieci podeszło, chwyciło brezent i zerwało go.

W jasnym świetle reflektorów ukazał się Oldsmobile F88! Nie zdołał powstrzymać drżenia i chwilowo prawie upadł, ale podtrzymano go i położono na krześle. Powtarzał wciąż:

O Boże, Boże, Boże

Tato, uspokój się, spryszczała mu twarz wodą córka. Całe życie marzyłeś o tym samochodzie.

To jednak niewyobrażalnie drogie, zachichotał ojciec.

Nie droższe niż złoto, odparł syn. Po prostu znak.

Córka zachęciła go, by usiadł w fotelu i zrobił zdjęcia. Otworzył drzwi, ale w środku stała kartonowa skrzynka.

Co to? zapytał.

Otwórz, powiedziała.

Z wyciągniętej skrzynki wystąpiły dwa oczy. Wyciągnął małe, puszyste ciałko i przytulił je do siebie:

Prawdziwy kotek! Taki jak ten, co mieliśmy z twoją żoną. Pamiętasz, Bomba? Kiedy byliśmy mali, tak go kochaliśmy

Oczywiście, tato, potwierdziły dzieci.

Nie usiadł w samochodzie. Poszedł na górę, na drugi piętro, do swojego pokoju, gdzie pokazał zdjęcie żony w kocie i łzy spłynęły po jego policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? szeptał do fotografii. Udało mi się. Nic nie zostało zapomniane Widzisz?

Dzieci nie pozwoliły mu dłużej być samemu. Stół w dole już czekał, a zaczęły się toastowe przemowy. Córka szepnęła mu na ucho, iż jest w czwartej miesiącu ciąży i przyjechali z narzeczonym, by jej towarzyszyć. Zamierzała zamieszkać u niego, bo praca nad nową książką może odbywać się wszędzie, a jej narzeczony wyruszy do Nowej Anglii po rodziców, po czym w ciągu kilku tygodni odbędzie się ślub w miejskim kościele.

Nie masz nic przeciwko? zapytała.

To jak sen, odparł ojciec i pocałował ją w czoło.

Dzień upłynął przy rozmowach, przekąskach, kieliszkach i wspomnieniach. Wszystko było wspaniałe. Wieczorem udał się na grób żony, gdzie długo siedział i rozmawiał ze zdjęciem.

Życie zaczęło nabierać nowego sensu, zwłaszcza dzięki temu samochodowi. Trzeba było kupić ubrania z tamtych lat, wsiąść i pojechać do pobliskiego dużego miasta. Na łóżku spał mały, tajski kociak.

Tomka, rzekł mężczyzna, powtarzając: Tomka.

Kotek mruczał i wyciągał się w pełni swojego jeszcze niewielkiego rozmiaru. Mężczyzna położył się, gładząc ciepły, puszysty brzuszek, i zasnął.

Rankiem trzeba było wstać wcześnie, nakarmić świnie, zadbać o ogród i nie zapominać o wędkarstwie. W dolnym pomieszczeniu spali córka z narzeczonym

Rano chłopcy z rodzinami wyjechali, a nastała cisza. Tomka podążał krok w krok za swoim panem, wpadł do świniej karmnika i zaplątał się w sieci na łodzi. Potem próbował zjeść przynętę dla ryb. Mężczyzna śmiał się i rozmawiał z małym łobuzem:

Jakby młodość wróciła, rzekł, głaszcząc grzbiet.

Tomka zamruczał i, łapką przyczepiwszy się do ręki, wgryzł się malutkimi ząbkami.

Och, łobuzie! wykrzyknął i roześmiał się.

Ta opowieść nie ma konkretnego celu. To jedynie przypomnienie dla tych, którzy jeszcze mogą pojechać do swoich rodziców: nie czekajcie na jutro. Jedźcie już dziś!