– Spadaj stąd! Mówię ci, idź! Co się tu pałętasz?! – Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na stole…

Wynocha! Mówię ci, idź sobie! Czego się tu kręcisz?! wrzasnęła z impetem pani Weronika Michalska, stawiając na stół pod rozłożystą jabłonią wielki półmisek parujących jagodzianek, po czym odsunęła od siebie chudzielca z sąsiedztwa. No już, zmykaj mi spod nóg! Kiedy twoja matka się za ciebie zabierze?! Leniuch!

Witek, szczupły jak tyczka, choć oficjalnie miał na imię Wiktor, choćby już nie spoglądał na surową sąsiadkę, tylko powlókł się na swoją werandę.

Ogromna kamienica, podzielona na kilka mieszkań, była zamieszkana tylko częściowo. Tak naprawdę mieszkały tam dwie i pół rodziny: Romanowscy, Nowakowie i Witek z matką, Martą czyli Kępińscy.

Tę połówkę raczej ignorowano, zauważano ich tylko, gdy czegoś od Marty albo Witka potrzeba było. Nie byli istotni, nie warto było im poświęcać uwagi.

Marta nie miała nikogo, oprócz syna ani męża, ani rodziców. Sama się z tym życiem szarpała, jak umiała. Patrzono na nią z ukosa, ale nie zaczepiano, co najwyżej przeganiano Witka, którego wołano na podwórku Czapelką. Wszystko przez te jego długie chude ręce i nogi oraz dużą głowę osadzoną na cienkiej szyi.

Czapelka był strasznie niepozorny, lękliwy, ale nad wyraz dobry. Nie potrafił przejść obojętnie obok płaczącego dziecka, zawsze rzucał się pocieszać, za co często zbierał burę od matek nie chciały tolerować przy swoich pociechach Stracha na wróble.

Czym jest Strach na wróble, Witek dowiedział się, gdy dostał od mamy książkę o Dorotce i jej przyjaciołach. Wtedy już wiedział, za co tak go przezywają.

Ale nie zamierzał się obrażać. Uznał, iż skoro go tak wołają, to pewnie czytali tę książkę i wiedzą, iż Strach był mądry i dobry wszystkim pomagał, a potem został królem pięknego miasta.

Marta, do której Witek z tą teorią pobiegł, nie poprawiała go; cieszyła się, iż chłopcu łatwiej jest myśleć o ludziach lepiej, niż są w rzeczywistości.

Świata wystarczająco dużo podłości, jej syn jeszcze się tego nałyka na dorosłość się zdąży, niech przynajmniej w dzieciństwie się ucieszy

Witka kochała bezgranicznie. Ojcu Witka już dawno wybaczyła i zdradę, i nieudaczność z synem poszła przez życie z gestem i uporem, których zazdrościli jej choćby lekarze. Jeszcze w szpitalu odburknęła położnej, która coś gadała, iż chłopczyk nie taki jak trzeba:

Głupoty pani plecie! Mój syn najpiękniejszy!

Nikt się nie kłóci! Ale rozumnym być nie będzie.

A to się jeszcze okaże! Marta przytulała roześmianą buźkę synka i płakała.

Przez dwa lata codziennie ganiała z Witkiem po lekarzach, drżąc w wypełnionym na full PKS-ie do miasta, przytulając synka mocno.

Na litościwe spojrzenia nie zwracała uwagi a jak ktoś próbował ją zatrzymać czy poradzić, od razu syczała:

Ty oddaj swojego sierotę do domu dziecka! Nie? No, to też nie wtrącaj się do mnie! Sama wiem, co robić!

W końcu Witek dogonił rówieśników i choćby prawie nie odstawał tylko z urodą było ciężko. Głowa z tych większych i nieco spłaszczona, kończyny cieniutkie, a chuderlawość Marta zwalczała, jak tylko się dało.

Oszczędzała na wszystkim, by dla syna kupić to, co najlepsze. To musiało przynieść efekt. Medycy w końcu przestali interesować się Witkiem, tylko kręcili z podziwem głowami, kiedy patrzyli na drobną Martę tulącą swoją Czapelę:

Takich matek to szukać ze świecą! Dziecku groziła niepełnosprawność, a teraz? Popatrzcie! Bohater! Bystrzak!

Tak! Mój syn jest właśnie taki!

To nie o Witku teraz, tylko o tobie, Marto! Ty naprawdę jesteś wspaniała!

Marta tylko wzruszała ramionami. Co tu zachwalać każda matka powinna kochać i dbać. Żadna w tym łaska!

Witek, gdy przyszła pora do pierwszej klasy, czytał już płynnie, pisał i liczył, ale trochę się jąkał. To przekreślało czasem jego zalety.

Witek, już wystarczy! Dziękuję! przerywała mu nauczycielka, przekazując czytanie innym.

A potem, w pokoju nauczycielskim, narzekała, iż chłopak zdolny, ale słuchać jego odpowiedzi to udręka. Ale na szczęście dla Witka wytrzymała tam tylko dwa lata wyszła za mąż i poszła na urlop macierzyński, a klasę przejęła pani Teresa.

Teresa była już podstarzała, ale miała doświadczenie i dzieci wciąż kochała jak na początku pracy. gwałtownie zorientowała się, kim jest Czapelka, pogadała z Martą i skierowała ją do porządnej logopedki. Witka poprosiła o rozwiązywanie zadań na piśmie.

Ty tak pięknie piszesz! Bardzo przyjemnie mi to czytać!

Witek rozkwitał z radości, gdy Teresa publicznie czytała jego odpowiedzi i podkreślała, jak zdolnego ucznia miała szczęście dostać.

Marta płakała ze wzruszenia i najchętniej całowała by tej nauczycielce ręce, ale Teresa ucięła wszelką wdzięczność:

Pani Marto, dajmy spokój to moja praca! A Witek to świetny chłopak! Wszystko się poukłada, zobaczycie!

Do szkoły Witek biegł z podskokiem, co rozbawiało sąsiadów.

O, nasza Czapelka galopuje! No, chyba czas i nam się ruszyć! Matko, co natura zrobiła z tym dzieckiem Po co je zostawiła na świecie?

Co o niej i synu sąsiedzi myślą, Marta wiedziała, ale nie wdawała się w kłótnie. Wychodziła z założenia, iż jak komu Bóg serca i duszy poskąpił, żadne nauki nie pomogą.

Lepiej czas spożytkować po swojemu chociażby sadząc kolejną różę pod werandą.

Szerokie podwórze, z kwietnikami pod każdym oknem i własnym małym sadem z tyłu, nikt nie ogrodził, obowiązywała tylko niepisana zasada kawałek przy schodach to teren danej rodziny.

Kawałek Marty był najpiękniejszy. Róże rozkwitały, a przy schodach Marta wyłożyła mozaikę ze stłuczki. W domu kultury robili remont i stos potłuczonych kafelków, których nikt nie zdążył wywieźć, urzekł Martę niczym skarby jakiegoś dalekiego kraju.

Dajcie mi je! wpadła do gabinetu dyrektora.

Co ci dać, Marto?

Te kafelki! Potrzebuję!

Dyrektor uśmiał się zdrowo, ale pozwolił zabrać. Marta załatwiła u sąsiadów taczki i wyciągała kawałki, które nadawały się do jej dzieła.

Dumna przemaszerowała przez całą dzielnicę z taczką, gdzie siedziała Czapelka jak król.

Po co jej tyle szkła? pytały z niedowierzaniem sąsiadki.

A po paru tygodniach oniemiały z wrażenia Marta wyczarowała z tego wszystkiego prawdziwy cud na schodach.

Nigdy nie była w muzeach ani za granicą, nie znała się na dziełach sztuki, ale instynktownie wyczuła, co należy zrobić. Weranda Marty stała się miejscową atrakcją.

No, patrzcie tylko, arcydzieło po prostu!

Marta nie reagowała. Najważniejsze było, co powiedział syn:

Mamo, tu jest tak pięknie

Witek siadał na schodku, wodził palcem po kolorowym wzorze i rozpływał się w szczęściu. A Marta znowu ze łzami w oczach, bo dla niej nie było większego szczęścia niż euforia synka.

Radości miał Witek niewiele. Jak nauczycielka pochwali, albo mama zrobi naleśniki i wycałuje. Cały świat.

Przyjaciół prawie nie miał, bo w piłkę nie nadążał, za to książki kochał bardziej od wszystkiego. Dziewczynki się do niego nie zbliżały zwłaszcza wnuczki pani Weroniki, która miała ich trzy: w wieku pięć, siedem i dwanaście lat.

choćby się do nich nie zbliżaj! groziła pięścią Czapelce. Nie dla ciebie są te kwiatuszki!

Co tam się wyprawiało w głowie po trwałej Weroniki, nikt nie wiedział, ale Marta ostrzegła Witka, żeby trzymał się z daleka od tej sąsiadki i jej wnuczek.

Po co staruszkę denerwować? Jeszcze jej coś się stanie

Witek był posłuszny i szerokim łukiem omijał Weronikę. choćby tego dnia, gdy pani Weronika krzątała się przed urodzinami, przechodził tylko obok, zupełnie nie chcąc do nikogo się dołączać.

O ludzie! westchnęła Weronika, przykrywając ciasto haftowanym ręcznikiem. Jeszcze powiedzą, iż sknera jestem! Chwila, czekaj!

Wybrała dwa jagodzianki, dorwała Witka:

Masz! I żebym cię tu nie słyszała ani nie widziała! Mamy święto! Siedź cicho w domu, póki matka nie wróci z roboty! Jasne?

Witek podziękował, skinął głową i ulotnił się czym prędzej, ale Weronice już nie miał w głowie lada chwila rodzinę się zjedzie, wnuczki zjadą, dzieci w domu zameldują, a ona niegotowa! Urodziny najmłodszej, ukochanej wnusi, Jadzi, chciała zrobić z rozmachem. A syn sąsiadki, cherlawy, wielkogłowy Witek-Czapelka, był jej zupełnie niepotrzebny!

Nie było sensu straszyć dzieci tym wybałuszonym! Spać będą potem źle! Weronika aż westchnęła, przypominając sobie, jak odradzała Marcie rodzenie.

Gdzieś ty, Marto, dziecko przygarniała? Po co ci to? On przepadnie, a ty razem z nim!

Widziałam mnie pani kiedyś z wódką? Marta odpowiadała zawzięcie.

To nic nie znaczy! Taką biedę jak ty ma, to łatwo popaść! choćby jak nie za twojego życia, to ono też nic nie dostanie! Nie nauczą, nie dadzą Po co się męczycie?

Marta od tego czasu do Weroniki choćby dzień dobry nie mówiła. Chodziła z brzuchem jak księżna, dumnie niosąc swój los.

Czego się dąsasz, głupia? Ja ci dobrze życzę! kręciła głową Weronika.

Wasze dobro trąci czymś nieświeżym, a ja mam mdłości! rzucała Marta, głaszcząc brzuch. Nie bój się, skarbie Nikt cię nie skrzywdzi!

Przez prawie osiem lat Witek nigdy nie żalił się matce na żadne krzywdy. Był dla niej dobry. Silnie płakał tylko wtedy, kiedy już naprawdę nie mógł, i gdzieś tam się zaszył, żeby nie martwić mamy. Wiedział, iż ona przeżywa to bardziej niż on sam. Żadnej urazy nie trzymał wszystko spływało po nim jak po kaczce, a po łzach zostawał tylko spokój. Pół godziny później nie pamiętał, kto go czym uraził tylko współczuł dziwnym dorosłym, którzy nie rozumieją prostych rzeczy.

Żyć bez urazy jest dużo łatwiej

Weroniki przestał się bać już dawno, choć nie lubił jej szczególnie. Zawsze, gdy podnosiła na niego głos i groziła palcem, znikał z pola widzenia, żeby nie słyszeć tych ostrych jak brzytwa słów. A gdyby zapytać Witka, co myśli o tej sytuacji, Weronika bardzo by się zdziwiła.

On jej współczuł. Tak najprawdziwiej, z całego serca, jak tylko on potrafił. Żal mu było kobiety, która swój czas przeznaczała na gniew.

Witek swoim chwilom nadawał najwyższą wartość. Już dawno zrozumiał, iż nic nie jest cenniejsze od czasu. Wszystko można odkupić, załatwić, ale nie czas.

Tik-tak powie zegar.

I już.

Minuty nie ma! Łap nie złapiesz! Przepadła! Nie kupisz jej za żadne złotówki, choćby za najładniejszy papierek po czekoladzie.

A dorośli jakoś tego nie łapali

Wspiąwszy się na parapet w swoim pokoju, Witek pałaszował jagodziankę i zerkał przez okno, obserwując jak na łące za domem bawią się wnuczki Weroniki i dzieci, które przyszły na urodziny Jadzi. Jubilatka w sukience jak z bajki, kręciła się wśród nich jak kolorowy motyl. Witek patrzył na nią jak zahipnotyzowany i wyobrażał sobie, iż to księżniczka albo dobra wróżka.

Dorośli świętowali przy wielkim stole pod domem Weroniki, dzieci pograły trochę i poleciały na boisko przy starej studni za domem.

Witek od razu wiedział, gdzie pobiegli, i przerzucił się do sypialni mamy z tego okna łąka była widoczna jak na dłoni. Siedział, przyglądając się zabawie, ciesząc się szczęściem innych, dopóki nie zaczęło się ściemniać.

Część dzieci wróciła do rodziców, inni wymyślali nową zabawę. Tylko dziewczynka w różowej sukience kręciła się blisko studni. To przykuło uwagę Witka.

O tym, iż przy studni jest niebezpiecznie, doskonale wiedział. Marta zawsze przypominała:

Tam już wszystko spróchniało. Chociaż nikt tam już nie czerpie wody, to w środku woda dalej jest. Spadniesz, przepadniesz na amen! Rozumiesz? Nie zbliżaj się tam nigdy!

Nie będę!

Kiedy Jadzia zniknęła z pola widzenia przy studni, Witek choćby nie zauważył. Odwrócił wzrok na grupkę chłopaków, którzy wymyślali coś nowego. Gdy znowu zlustrował wzrokiem łąkę zamarł.

Jadzi nie było

Wybiegł na dwór, od razu zauważył, iż nie ma jej też przy stole z dorosłymi

Dlaczego nie zawołał od razu pomocy, nie potrafił potem wyjaśnić. Po prostu zleciał po schodach i ruszył na tyły domu, gdzie stała studnia, ignorując nawoływania Weroniki:

Ile razy mówiłam, żebyś siedział jak mysz pod miotłą?!

Dzieci na łące choćby nie zauważyły, iż Jadzia zniknęła. Nie wiedziały też, iż Witek podbiegł do studni, dojrzał na dnie coś jasnego i krzyknął:

Przytul się do ściany!

Bojąc się ją uderzyć, Witek położył się na krawędzi, zawisł nogami i ostrożnie przecisnął się przez spróchniałe bele, wpadając w ciemność.

Skakał tam, wiedząc, iż każda minuta się liczy Jadzia nie umiała pływać.

Wiedział to dobrze, bo kilka razy brodzili razem na pobliskim jeziorze, a Weronika syczała i na niego, i na wnuczkę z niego próbowała zrobić pływaka.

Ale Jadzia się nie nauczyła, a Witka babcia nie lubiła. Teraz jednak, tonąc w ciemnej wodzie, objęła go za szyję, jak uczyła mama.

Już, nie bój się! Jestem z tobą! Witek objął ją, byle tylko się trzymała. Ja będę krzyczeć!

Ręce ślizgały mu się po belkach, dziewczynka go ciągnęła w dół, ale zdołał nabrać powietrza i wrzasnął najgłośniej jak potrafił:

Pomocy!

Nie wiedział, iż dzieci z łąki uciekły zaraz potem, gdy zapadł się w wodę. Nie miał pewności, czy jego wołania ktoś usłyszy albo czy wytrzyma do przyjścia dorosłych.

Ale wiedział jedno ta mała dziewczynka w różowej sukience musi przeżyć. Bo piękna, jak i chwil, na tym świecie za dużo nie ma.

Ktoś go jednak usłyszał.

Weronika, wynosząc gęś na stół, rozglądnęła się za wnuczką i zamarła z półmiskiem w ręku:

Jadzia gdzie?!

Zgromadzeni biesiadnicy, podchmieleni, nie od razu pojęli, o co chodzi, gdy gospodyni huknęła półmiskim i zawyła tak, iż zatrzęsły się okna w okolicy.

A Czapelka, słabnąc, jeszcze raz zdołał krzyknąć:

Mamo…

A Marta, która wracała z pracy, nagle przyspieszyła kroku, zapomniała choćby o chlebie. Minęła sklep, nie witając się z sąsiadkami, i pobiegła do domu, mając wrażenie, iż właśnie teraz musi biec, co sił

Na podwórzu była w tej samej chwili, gdy Weronika złapała się za serce i usiadła na schodach Marty. Nie wiedząc nawet, co się stało, Marta pognała za dom tam, gdzie zwykle bawił się Witek. Usłyszała jego głos:

Tu jestem, mamo!

Nie musiała się zastanawiać, skąd dochodzi głos. Studnia zawsze ją przerażała, setki razy prosiła administrację, żeby ją zasypali albo chociaż zabezpieczyli. Nikt nie reagował.

Nie było czasu w myślenie. Pobiegła do domu po sznur od prania, wbiegła na schody i krzyknęła:

Za mną! Trzymajcie!

Na szczęście, zięć Weroniki miał na tyle rozumu, by ją zrozumieć. gwałtownie zawiązał węzeł i przepasał Martę:

Śmiało, ja trzymam!

Jadzię Marta znalazła od razu. Dziewczynka chwyciła się jej za szyję i zwiotczała, tuląc się. Marcie aż serce stanęło ze strachu.

Witka długo w ciemności nie mogła znaleźć

Więc zaczęła błagać, tak jak wtedy, kiedy rodziła Witka i krzyczała w niebo, przerażona o jego życie:

Boże, nie zabieraj mi go!

Dławiła ją bezradność, waliła nią ta zimna woda, a ona wciąż macała ręką na oślep. Nagle poczuła coś cienkiego i śliskiego. Szarpnęła wyciągnęła syna, nie mając pojęcia, czy żyje. Krzyknęła na cały głos:

Ciągnijcie!

Przy wynoszeniu ze studni usłyszała jeszcze ciche, zachrypnięte:

Mamo

Po dwóch tygodniach w miejskim szpitalu Witek wrócił do domu jak bohater.

Jadzię wypisali szybciej tylko się przestraszyła, trochę podrapała, zniszczyła sukienkę.

Witka czekało trudniejsze leczenie złamana ręka, osłabienie, bóle w klatce piersiowej, ale miał przy sobie mamę, a Jadzia z rodzicami odwiedzała go z wdzięcznością. Witek szykował się już do powrotu do książek i ukochanego kota.

Chłopcze ty mój! Gdyby nie ty szlochała Weronika, wtulając się w wyrośniętego Witka. Oddałabym ci wszystko na świecie!

Po co? wzruszył ramionami Witek. Po prostu zrobiłem, co trzeba. Czy nie jestem chłopakiem?

Weronika nie znalazła słów. Przytulała go tylko mocniej, nie wiedząc, iż ten niepozorny chłopak Czapelka, jak wołali za kilka lat w czasie wojny poprowadzi przez ostrzał opancerzony samochód z rannymi. A potem, nie rozróżniając, kto wroga, a kto swojego, będzie robił wszystko, by ulżyć tym, którzy, tak jak on kiedyś, będą wzywać mamę

A zapytany, po co to robi, skoro sam dostał od życia niewdzięczność, odpowie tylko:

Jestem lekarzem. Trzeba. Tak trzeba, tak się żyje.

***

Wiesz, kochana/y,

Naprawdę, miłość matki nie zna granic. Marta, mimo trudności i uprzedzeń, kochała syna najbardziej na świecie. To dzięki niej stał się dobrym i mądrym człowiekiem.

Witek, choć z zewnątrz niepozorny, okazał się prawdziwym bohaterem gdy trzeba było ratować Jadzię, nie zastanawiał się ani chwili. To nie wygląd, ale czyn i dobroć pokazują, jakim człowiekiem się jest.

Sąsiedzi, którzy dokuczali Marcie i Witkowi, po tym wszystkim musieli przyznać im rację i docenić. Ta historia pokazuje, iż uprzedzenia gwałtownie znikają, gdy ktoś naprawdę pokaże serce, a największa nauka to umieć wybaczać, nie chować urazy i postępować dobrze choćby jeżeli świat był dla ciebie inny.

Bo dobro zawsze wraca i to jest naprawdę najważniejsze!

Zastanów się: wierzysz, iż dobro zawsze znajdzie swoją drogę i potrafi zmienić świat? Czy w twoim życiu też spotkałaś/łeś ludzi, którzy pokazali, iż najważniejsze jest to, co w duszy, a nie to, jak kto wygląda?