[Recenzja] Celtic Frost - "Monotheist" (2006)

W tym roku mija dwadzieścia lat odkąd ukazał się ostatni album Celtic Frost. "Monotheist" opublikowano zresztą po niemal równie długiej, czternastoletniej przerwie fonograficznej. Oczekiwania były spore. Podobnie jak i obawy. W końcu minęło już sporo czasu od mocarnego początku kariery. To wtedy zespół kształtował ekstremalne formy metalu swoimi wczesnymi, brutalnymi EP-kami, bardziej progresywnym "To Mega Therion" oraz eklektycznym "Into the Pandemonium". Potem jednak szwajcarska grupa straciła impet. Skład się posypał, a otoczony nowymi muzykami Thomas Fischer został zmuszony przez wytwórnię do merkantylnego zwrotu w stronę popularnego wówczas hair metalu. Album "Cold Lake" był, oczywiście, kompletną porażką. Nieudany powrót do cięższego grania na "Vanity / Nemesis" tylko pogorszył sprawę, a zespół w rezultacie zawiesił działalność.

Jednak na "Monotheist" Celtic Frost wraca do korzeni w najlepszy możliwy sposób - nawiązując do wczesnych dokonań, ale nie ograniczając się do imitacji. Brzmienie jest cięższe niż kiedykolwiek. Początek płyty, z utworami "Progeny" i "Ground", miażdży brutalnością oraz swoim surowym, posępnym klimatem. Budują go ciężkie, nieco sabbathowe riffy , bardzo nisko przetaczający się bas, potężna i niemalże mechaniczn perkusja, a także agresywny wokal Fischera. A kiedy dalsze opieranie się wyłącznie na tych środkach groziłoby popadnięciem w monotonię, zaczynają się urozmaicenia. Już trzeci na płycie "A Dying God Coming Into Human Flesh" rozpoczyna się nastrojowym wstępem z czystymi brzmieniami i subtelnym śpiewem basisty Martina Aina, nie tracąc przy tym niepokojącego nastroju. Delikatny motyw gitary pobrzmiewa choćby w cięższych momentach, co daje interesujący efekt. Innym urozmaiceniem są żeńskie chórki w "Drown In Ashes", "Os Abysmi Vel Daath" i "Obscured". W środkowym z nich pojawia się też słyszana ostatnio na "To Mega Therion" waltornia.

Najbardziej z nich zaskakuje jednak "Obscured", zbliżający się do estetyki Davida Bowie z tzw. berlińskiej trylogii czy późniejszego "Blackstar". To coś nowego u Celtic Frost i szkoda, iż nie ma tu tego więcej - choćby zamiast powracających do bezwzględnego czadu "Domain of Decay" i "Ain Elohim". Bardziej mieszane wrażenie wywołuje u mnie finałowy "Triptych" - trzyczęściowy kolos o łącznej długości ponad dwudziestu trzech minut. Ściślej mówiąc moje wątpliwości dotyczą dwóch krótszych segmentów, będących klamrą tego tryptyku. Pełniący rolę wprowadzenia "Totengott" to cztery minuty black-metalowych skrzeków z elektronicznym tłem - zbyt monotonne i wyraźnie oderwane od reszty płyty. Jeszcze bardziej kuriozalny jest jednak quasi-symfoniczny instrumental "Winter". Zamiast zespołu gra tutaj prawdziwa orkiestra smyczkowa, ale brzmi to strasznie naiwnie, tandetnie i kompletnie bez związku z poprzednią godziną muzyki. Za to środkowy "Synagoga Satanae" to czternaście minut posepnego ciężaru z udziałem dodatkowych wokalistów i chóru mieszanego, dość różnorodne, świetnie podsumowujące i wieńczące ten album.

"Monotheist" jest albumem nieco przydługim, z dwoma utworami nic nie wnoszącymi oraz dwoma dziwnymi, niepasującymi tu wyborami estetycznymi. Cała reszta albumu to znakomity powrót Celtic Frost do tego, w czym zespół był najlepszy, z odrobiną nowych pomysłów i najlepszym w jego historii brzmieniem. Nie jest to płyta lepsza, ciekawsza od "To Mega Therion" czy "Into the Pandemonium" - raczej po prostu trzyma ich poziom, udanie domylając nieformalną trylogię.