Już niedługo nowa płyta Rafała Blechacza dla Deutsche Grammophon.
Album przynosi nagrania trzech dzieł Mozarta i Beethovena w tonacji c-moll i ukaże się 14 sierpnia na płycie CD, jak również w serwisach cyfrowych. „Tonacja c-moll to świat głębi, mroku, dramatu i siły” – mówi Blechacz.
Album obejmuje trzy dzieła w tonacji c-moll: Koncert fortepianowy nr 24, KV 491 Mozarta, Koncert fortepianowy nr 3, op. 37 Beethovena – oba nagrane z Kentem Nagano i Dresdner Philharmonie – oraz 32 Wariacje na temat własny, WoO 80 na fortepian solo Beethovena. Album nagrano w siedzibie orkiestry, drezdeńskim Kulturpalast.
Rafał Blechacz wraz z Dresdner Philharmonie pod batutą Kenta Nagano prezentuje Koncert fortepianowy nr 24 c-moll, KV 491 Wolfganga Amadeusza Mozarta oraz Koncert fortepianowy nr 3 c-moll, op. 37 Ludwiga van Beethovena – dwa dzieła ukazujące dramatyczny, introspektywny i wizjonerski wymiar formy koncertu fortepianowego.
Program albumu dopełniają 32 Wariacje c-moll, WoO 80 Beethovena, a calość tworzy spójną narrację, łączącą Mozarta i Beethovena poprzez jedną z najbardziej nacechowanych emocjonalnie tonacji w muzyce klasycznej, ukazującą kunszt Rafała Blechacza zarówno w wielkim repertuarze koncertowym, jak i w solowej twórczości fortepianowej Beethovena.
W maju 2006 roku Rafał Blechacz – zwycięzca XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 2005 roku – podpisał ekskluzywny kontrakt z Deutsche Grammophon. Jak czytamy, „dwadzieścia lat później wzbogaca swoją cenioną dyskografię albumem, którego repertuar spaja jedna tonacja”. Pianista mówi:
Nieustannie fascynuje mnie barwa tonacji c-moll oraz wszystkie jej harmoniczne osobliwości i modulacje. Ze względu na swój dramatyczny i tragiczny wyraz emocjonalny tonacja ta bez wątpienia odegrała znaczącą rolę w historii muzyki.
Ukończony w marcu 1786 roku, równolegle z pracą nad operą Wesele Figara, Koncert fortepianowy nr 24 Mozarta jest jednym z zaledwie dwóch koncertów fortepianowych tego kompozytora napisanych w tonacji molowej. Jego mroczny i burzliwy charakter wywarł istotny wpływ na Beethovena podczas komponowania własnego, wizjonerskiego Koncertu fortepianowego c-moll (1800–1803). Koncert op. 37 wyznacza odejście od eleganckiego klasycyzmu. Dla Beethovena tonacja c-moll symbolizowała nieugięty heroizm, a ten przełomowy koncert – pełen kontrastów między potęgą a liryzmem – zapowiada już estetykę XIX-wiecznego romantyzmu.
Czytamy:
Siła, skupienie i koncentracja – obok subtelności i elegancji – to cechy i wartości, które mocno odczuwam podczas współpracy z Maestro Nagano – mówi Rafał Blechacz. Odnajduję je również w tych dwóch wspaniałych koncertach… Być może właśnie dlatego nasze interpretacje rozwijały się tak naturalnie, harmonijnie, a zarazem inspirująco!
W przeciwieństwie do III Koncertu fortepianowego, Wariacje c-moll Beethovena zwracają się ku przeszłości, czerpiąc z ducha epoki baroku. Utwór stawia przed pianistą liczne wyzwania techniczne, a jednocześnie ukazuje pełnię możliwości brzmieniowych fortepianu, prowadząc do charakterystycznego, burzliwego finału. ●
