Przyszedł do swoich siedemdziesięciu lat, wychowując troje dzieci. Sam. Żona zmarła trzydzieści lat …

17 czerwca 2025 r.
Dziś świętuję siedemdziesiąte urodziny, choć samobójczo wytrąciłem się z tego wydarzenia. Moja żona, Marta, odeszła trzydzieści lat temu, a ja nigdy już nie odważyłem się po raz drugi wziąć ślub. Nie znalazłem sobie bratniej duszy, los nie sprzyjał można wymienić setkę wymówek, ale po co? Zbyt wiele spraw trąciło mnie od wszystkiego innego.

Mój starszy syn, Piotr, i młodszy Marek od dziecka byli kłótliwi i lubili bójki. Przenosiłem ich z jednej szkoły do drugiej, aż w końcu trafili pod okiem wybitnego nauczyciela fizyki, który dostrzegł w nich naturalny talent. Od tej pory kłótnie i bójki zniknęły.

Moja córka, Jagoda, miała problemy z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Szkolny psycholog namawiał, by zabrać ją do psychiatry, ale na szczęście w naszej szkole pojawił się nowy nauczyciel literatury, który założył koło młodych pisarzy. Jagoda od razu wpadła w wir pisania od rana do nocy układała opowiadania, które najpierw ukazywały się w szkolnej gazetce, a później w lokalnych klubach literackich.

Młodzi mężczyźni po szkole dostali stypendia na wydziały fizykomatematyczne w jednej z prestiżowych uczelni, a Jagoda wybrała studia literackie. Ja zostałem sam. Nagle poczułem ciszę, tak głośną, iż aż jakby wilk wył w pustkę. Zająłem się wędkarstwem, ogrodnictwem i hodowlą świń. Nasz dom i ogromny teren przy brzegu Wisły dawały mi sporo pracy, a dochód był przyzwoity. Okazało się, iż inżynier w pobliskim hucie zarabia znacznie mniej, więc mogłem wsparzyć dzieci kupić im tanie, ale przydatne samochody, dorzucić na kieszonkowe i kupić porządną odzież.

Jednak teraz czasu miałem jeszcze mniej niż dawniej cały dzień wypełniała farma i handel, ale to mnie satysfakcjonowało. Minęło kolejne dziesięć lat, a jubileusz zbliżał się wielkimi krokami. Myślałem, iż będę go spędzał w samotności. Synowie już mieli własne rodziny, ale pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli wyjść na weekend. Jagoda ciągle jeździła na sympozja literackie i nie chciałem ich obciążać zaproszeniami.

Sam sobie poradzę tłumaczyłem sobie, nie ma co świętować. Wezmę jedną butelkę whisky, przejdę po gospodarstwie i przywołam Martę w myślach, opowiadając jej, jak bardzo dorosły.

Rano wstałem bardzo wcześnie, by sprawdzić świnie potrzebny był specjalny wypas. Po wyjściu na podwórko natknąłem się na coś dziwnego pośrodku oświetlonej jeszcze gwiazdami łąki. Był to długi przedmiot owinięty w brezent.

Co to ma być? zawołałem, gdy nagle rozbłysły reflektory. Na łąkę natychmiast wkroczyli moi synowie z żonami i wnukami, a przy nich Jagoda w towarzystwie wysokiego mężczyzny w grubych okularach. Wszyscy trzymali balony, dmuchali w słomki i przyciskali przyciski krzykliwych pistoletów z kompresorem powietrza. Głośno krzyczeli, machali rękami i rzucali się w moje objęcia.

Sto lat, tato! wykrzyknęli jednocześnie. Przypomniałem sobie o tajemniczym przedmiocie, ale nie zdążyłem się nad nim zastanowić nie pozwolili mi wrócić do domu, bo ich żony już szykowały stół.

Jagoda wzięła mnie za rękę. Poczekaj, zamknę ci oczy? zapytała. Dobrze przytaknąłem. Pokryła mi oczy grubą szmatą i zaczął nas kręcić po okolicy.

Co znowu wymyślacie? pytałem.

Prezent odparł Piotr.

Mam nadzieję, iż tani? zaniepokojony zapytałem.

Nie martw się, tato dodał Marek. To mała, skromna rzecz, tylko znak wdzięczności.

Gdy Jagoda zdjąła mi opaskę, rozległa się muzyka z głośników, dudniące bębny. Dzieci otworzyły brezent, odsłaniając pod nim lśniący w świetle reflektorów samochód Fiat 125p w wersji sportowej, który kosztował kiedyś niecałe 120 tysięcy złotych. Zaniemówiłem, prawie upadłem, ale ktoś podtrzymał mnie i podsunął krzesło.

O Boże, Boże powtarzałem.

Spokojnie, tato spryskiwała mnie Jagoda wodą. Całe życie marzyłeś o tym aucie.

Ale to przecież ogromna cena jęknąłem.

Nie jest droższe niż życie odparł Piotr.

Jagoda poprowadziła mnie do środka, ale zamiast siedzenia stała tam kartonowa skrzynka.

Co to? zapytałem.

Otwórz zachęciła.

W środku leżały dwa małe, puszyste oczka. Wyciągnąłem malutkiego tajskiego kotka i przytuliłem go.

Prawdziwy tajski kociak! Pamiętasz Bombka, tego, którego mieliśmy z twoją matką? Kiedy byliśmy mali, tak go kochaliśmy

Oczywiście, tato odpowiedziały dzieci.

Nie usiadłem w samochodzie. Poszedłem na górę, do mojego pokoju, położyłem kotka na zdjęciu Marty i łzy spłynęły po policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? szeptałem do fotografii. Udało mi się. Nie zapomnieliście mnie

Dzieci nie zostawiły mnie samego. Stół w dole już był nakryty, a toast po toście rozbrzmiewał wesoło. Jagoda szepnęła mi na ucho, iż jest w czwartej ciąży, a jej narzeczony przyjedzie wkrótce, by zamieszkać ze mną, zanim wyruszy do Stanów Zjednoczonych i wpadnie ślub w miejskim kościele.

Nie masz nic przeciwko? zapytała.

To chyba sen, odpowiedziałem, całując ją w czoło.

Wieczór upłynął przy rozmowach, jedzeniu i wspomnieniach. Po wszystkim poszedłem na grób Marty, usiadłem przy niej i jeszcze długo rozmawiałem ze sobą. Życie zaczęło nabierać nowego sensu, zwłaszcza po tej niezwykłej maszynie. Muszę kupić odzież z tamtych lat i pojechać do Krakowa, by przejechać się po mieście.

Na łóżku spał mały tajski kociak.

Tomka mruknąłem. Tomka.

Kot mruczał, rozciągając się do pełnej wysokości. Położyłem się, pogłaskałem jego ciepły brzuszek i zasnąłem.

Rankiem znów musiałem wstać wcześnie: karmić świnie, dbać o ogród i łowić ryby. W pokoju niżej Jagoda ze swoim narzeczonym już spali, a chłopcy z rodzinami wyjechali, zostawiając ciszę. Tomka podążał za mną, wpadł do poidła i zaplątał się w sieci na łodzi, po czym próbował pożreć przynętę. Śmiałem się i rozmawiałem z małym bandytą:

Jakby młodość wróciła rzekłem, głaszcząc go po grzbiecie.

Tomka mruknął i przygryzł mnie delikatnie pazurkiem.

Ahoj, łobuziaku! zaśmiałem się głośno.

Ten zapis nie ma jednego sensu. To jedynie przypomnienie dla tych, którzy jeszcze mogą odwiedzić swoich rodziców: nie odkładaj życia na jutro. Jedź już dziś!