Co łączy Paula Gauguina, Pabla Picassa, Henri Matisse’a, Pieta Mondriana, Bridget Riley, Joan Mitchell i Petera Doiga? Paul Cézanne. To właśnie jego prace były punktem odniesienia dla ich twórczości. Drogę artysty – od twórcy pozostającego poza głównym obiegiem do jednej z najważniejszych postaci sztuki nowoczesnej – pokazuje wystawa Cezanne et nous. Ekspozycja obejmuje ponad sto lat historii sztuki, ale nie jest to klasyczna retrospektywa. Osią pokazu jest sposób, w jaki twórczość Cézanne’a była przyjmowana, interpretowana i przekształcana przez kolejne pokolenia artystów. Momentem rozpoczynającym wystawową narrację jest koniec lat 80. XIX wieku, gdy 43-letni Cézanne, zniechęcony brakiem uznania i odrzuceniem ze strony paryskich krytyków, marszandów i kolekcjonerów, zostaje nieoczekiwanie zauważony przez kolegów po fachu m.in. Paula Gauguina i Paula Signaca. Młodzi malarze stają się pierwszymi nabywcami jego prac, dostrzegając w nich zapowiedź sztuki abstrakcyjnej. Przełomowym momentem dla twórcy są jednak wystawy organizowane przez Ambroise’a Vollarda, które przynoszą mu rozpoznawalność i sukces rynkowy. W ciągu kilku lat płótna artysty trafiają do czołowych muzeów, a jego kariera nabiera tempa. Po śmierci twórcy, jego retrospektywę można oglądać na Salonie Jesiennym, gdzie zachwycają się nim m.in. przedstawiciele młodej awangardy malarskiej i przyszli kubiści – Pablo Picasso i Georges Braque. Wpływ Cézanne’a na ich twórczość, jak i na innych artystów sztuki nowoczesnej i współczesnej to właśnie główny wątek paryskiej wystawy. Od ekspresjonizmu abstrakcyjnego po op-art i abstrakcję geometryczną, ekspozycja ukazuje różnorodność interpretacji cezannowskiego dorobku.|
Cezanne et nous
GrandPalais, Paryż, 17 Avenue du Général Eisenhower
Paul Cezanne, La Montagne Sainte-Victoire au grand pin, ok. 1887, olej na płótnie, 66,8 × 92,3 cm, Courtauld Gallery, Londyn, fot. The Courtauld
