Gdy miałam siedemnaście lat, mój tata odszedł z tego świata. Mama pracuje bardzo ciężko na dwóch etatach, a i tak pieniędzy wystarcza nam ledwie na podstawowe potrzeby. Oszczędzamy, na czym tylko się da. U nas w domu owoce czy czekoladę widujemy wyłącznie przy okazji świąt. Nigdy nie miałam odwagi prosić mamę o coś dla siebie. Od dawna starałam się dorobić, żeby się utrzymać i nie obciążać jej jeszcze bardziej. Mam młodszą siostrę, Dobrosławę. Wspólnie z mamą zawsze dokładałyśmy wszelkich starań, by nie brakowało jej miłości i ciepła.
Niestety, śmierć taty nie była końcem kłopotów. Po pewnym czasie mama trafiła do szpitala z udarem. Od tego momentu straciła możliwość samodzielnego poruszania się. Dostała rentę inwalidzką, ale te kilka tysięcy złotych to za mało na całe życie. Mimo wszystko trzymałam się nadziei, iż z czasem będzie lepiej.
Musiałam zrezygnować ze studiów, ponieważ od tej pory zostałam jedyną osobą, która mogła utrzymać rodzinę. Bardzo ciężko było pogodzić troskę o mamę i młodszą siostrę z pracą. Niejednokrotnie bliscy czy sąsiedzi proponowali mi pomoc, ale z dumy i obowiązku odmawiałam. Przed udarem mama była osobą ciepłą, sympatyczną, zawsze życzliwą. Jednak choroba bardzo ją zmieniła.
Najpierw żaliła się na swój los, potem zaczęła mieć pretensje i do mnie, i do Dobrosławy. Krytykowała nasze gotowanie, sprzątanie, a choćby to, na co wydajemy pieniądze.
Starałam się nie brać tego do siebie. Wiedziałam, iż jest chora i cierpi. Ale mimo wszystko bolało mnie to, iż nie widzi, ile dla niej robię. Bez przerwy dawano mi rady, żebym zatrudniła opiekunkę albo poszukała lepiej płatnej pracy. Faktycznie, miałam możliwości, by zrobić karierę, ale oznaczałoby to konieczność zostawienia mamy pod opieką obcej osoby. Czułam, iż nie mogę się na to zdobyć mama ma dwie córki, a miałaby być zdana na kogoś obcego? To przecież nie do pomyślenia.
Coraz częściej słyszałam od niej wyrzuty. choćby najdrobniejszy zakup wywoływał fale gniewu, chociaż na wszystko i tak oszczędzałyśmy.
Długo byłam cierpliwa i milcząca. Ale pewnego dnia wydarzyło się coś, co całkowicie zmieniło mój stosunek do mamy.
Rozchorowałam się bolała mnie głowa, miałam kaszel i wysoką gorączkę. Nie zmrużyłam oka przez całą noc; rano zdecydowałam się iść do przychodni. Dobrosława od razu zauważyła, iż kiepsko się czuję. Przygotowała się do szkoły i mocno mnie przytuliła, prosząc, żebym koniecznie poszła do lekarza. Mama natomiast zignorowała moje złe samopoczucie. Stwierdziła, iż leczenie nie jest mi potrzebne, bo młody organizm gwałtownie da sobie radę. Dodała przy okazji, iż ona jest w gorszym stanie i bardziej zasługuje na pieniądze. Powiedziała mi, iż jeżeli wydam pieniądze na lekarzy, to się tylko nimi zmarnuję, bo na pewno to zwykła grypa. Zarzuciła mi nawet, iż nie dbam o nią i chcę, żeby odeszła.
Nie mogłam już słuchać takich słów. Cicho płakałam, bo wiedziałam, iż oddałam dla niej wszystko przerwałam studia, podjęłam ciężką pracę, chociaż mogłam mieć lżejsze i lepiej płatne zajęcie. W końcu wybuchłam i powiedziałam mamie prosto w twarz, co o niej sądzę.
Lekarz w przychodni stwierdził zapalenie płuc. Nalegał na hospitalizację, ale nie mogłam sobie na to pozwolić nie zostawiłabym Dobrosławy samej z mamą. Zakupiłam przepisane lekarstwa i pojechałam do mojej przyjaciółki Aleksandry.
Aleksandra przyjęła mnie bez wahania. Wygarnęła mi, iż powinnam leżeć pod kołdrą, a nie szwendać się po mieście, ale wiedziałam, iż robi to z troski. Przegadałyśmy długie godziny. Opowiedziałam jej o sytuacji w domu, poprosiłam, żeby pomogła znaleźć opiekunkę dla mamy. Potrzebowałam także miejsca do zamieszkania, bo nie miałam już siły wracać do własnego domu.
Aleksandra zaproponowała, żebym się na razie do niej wprowadziła i na spokojnie zebrała swoje rzeczy z domu.
W domu czekała na mnie rozjuszona mama. Nie spytała o zdrowie; od progu rzucała oskarżeniami, liczyła wydatki. Nakarmiłam ją, po czym zamknęłam się w swoim pokoju, wiedząc, iż to mój ostatni wieczór w tamtych czterech ścianach.
Aleksandra gwałtownie znalazła Wiktorię opiekunkę, która zgodziła się zająć się mamą za odpowiednią opłatą. Dała mi też dach nad głową, za co jestem jej bardzo wdzięczna. Zmieniłam pracę i przestałam odwiedzać mamę. Może ktoś postronny nazwie mnie nieczułą, ale naprawdę zrobiłam już wszystko, co w mojej mocy. Nigdy nie usłyszałam choćby słowa: dziękuję. Czy warto było się tak poświęcać? Przecież życie stoi jeszcze przede mną.
Co miesiąc przeznaczam pieniądze na mamę i na opłacenie Wiktorii. Wypłacam choćby więcej, niż potrzeba. Wiktoria mówi, iż mama coraz częściej o nas zapomina. Już choćby nie składa nam życzeń urodzinowych, choć my wciąż pamiętamy o niej. Ale to już nie ma znaczenia. Udało mi się zmienić pracę na lepszą i niedługo wyprowadzam się od Aleksandry. Planujemy z Dobrosławą wynająć swoje mieszkanie. Moja siostra nieustannie mnie wspiera i mówi: Rodziców trzeba szanować, ale nie wtedy, gdy zatruwają ci całe życie.
