Arkaniści, chowańcy, mniszki, wyryte na plecach zegary odliczające do apokalipsy i świat, który nieustannie gnije naszym bohaterom nad głową. Przeklęta wieża osadzona jest w świecie, któremu nie można odmówić oryginalności.
W mrocznym, brutalnym świecie czwórka chowańców zostaje zmuszona do śmiertelnej rywalizacji.
Pod zatrutym niebem świat powoli umiera. W samym jego sercu stoi Zamek Czterech Baszt – siedziba arkanistów władających magią kości, krwi, botaniki i kamienia. Gdy król zostaje zamordowany, wybucha chaos. Aby wyłonić nowego władcę, arkaniści i ich chowańcy muszą wziąć udział w Rzezi – krwawej walce na szczycie Piątej Wieży. Chowańcy, będący zarówno sługami, jak i źródłem mocy arkanistów, nie mają żadnych praw. Dla nich Rzeź oznacza zgubę.
Botaniczka Nixie, odkrywa, iż może złamać klątwę ciążącą nad Czterema Basztami. Aby tego dokonać, musi połączyć siły z innymi chowańcami – w tym z Taro, chowanką kości i… swoją byłą dziewczyną. Mając zaledwie dwie doby do rozpoczęcia Rzezi, Nixie, Taro i ich towarzysze zmierzą się z ożywionymi szkieletami, opętanymi roślinami, nieumarłymi zakonnicami i najgroźniejszymi przeciwnikami – sobą nawzajem. I nie będzie to tylko walka o przetrwanie, ale także o prawdę. Bo niebo skrywa coś więcej niż kopułę z zębów…
Poruszająca i absolutnie wciągająca pierwsza część gotyckiej trylogii.
– opis wydawcy.
Przeklęta wieża to mroczna opowieść fantasy z naprawdę dużym potencjałem, szczególnie jeżeli chodzi o wykreowany w niej świat. Można doszukiwać się w nim elementów, które przeciętny czytelnik fantastyki zna doskonale – frakcje, nadprzyrodzone moce, ściśle ustalona hierarchia. Cassidy Ellis Salter interpretuje je jednak na swój sposób i dorzuca własne pomysły. Zdecydowanie nie jest to kolejna opowieść o czarodziejach, smokach czy innych mitycznych stworzeniach.
Czy ten potencjał został wykorzystany? Nie wierzę, iż to piszę, ale chyba wręcz przesadnie. Fabuła Przeklętej wieży w żadnym momencie nie zwalnia tempa, co niestety wychodzi jej na niekorzyść. Brak jest jakiejkolwiek przerwy na oddech, przetrawienie informacji, zastanowienia się, co będzie dalej. Nie ma miejsca na budowanie napięcia, co powinno być tutaj priorytetem – przecież nasi bohaterowie mają nieco ponad dwa dni, by uniknąć Rzezi. Liczyłam, iż odczuję ciężar tego odliczania, ale trudno jest uświadomić sobie tragizm sytuacji, kiedy jest się wrzucanym z jednej akcji w drugą. Kiedy każdy konflikt czy problem ma równie wysoką stawkę, ta stawka przestaje wydawać się aż tak wysoka. Setna akcja „z zaskoczenia” przestaje zaskakiwać. W konsekwencji, książka w połowie zaczęła mnie nużyć i męczyć. Może wyszłoby to lepiej, gdyby zdecydowano się na przeplecenie scen akcji z momentami na złapanie oddechu.
Podobne odczucia mam co do brutalności w książce. Rozumiem koncepcję – nasz świat jest mroczny, obrzydliwy i bezwzględny. Mimo to ilość krwi, kości, śmierci i różnego rodzaju obrażeń stała się po pewnym czasie przytłaczająca. Myślę, iż istnieje jakaś granica między budowaniem klimatu i poczucia grozy, a… no właśnie, czym? Opisywaniem jak najbardziej szokującej sceny walki? Przyznaję jednak, iż to może być tylko moje odczucie. Nie jestem zbyt odporna na sceny z wypluwaniem zębów, wbijaniem obiektów w oczy i nieboszczykami w aktywnym stanie rozkładu.
Bohaterowie, a zwłaszcza relacje między nimi, też nie należą do najprzyjemniejszych. w uproszczeniu można powiedzieć, iż praktycznie wszyscy się nawzajem nienawidzą. Dla urozmaicenia, w niektórych konfiguracjach do nienawiści dochodzi jeszcze pożądanie.
Trudno było mi poczuć sympatię do którejkolwiek z postaci. Wszystkich traktowałam raczej neutralnie. Czasami wzbudzali we mnie współczucie, ale nic więcej. Jedyną bohaterką, która wybijała się na ich tle – i to nie w pozytywny sposób – była Taro. Pomijając jej moralnie wątpliwe wybory życiowe, jest zwyczajnie irytująca. „Cięte” riposty, nieodstępujący jej o krok sarkazm i egocentryczność sprawiają, iż przypomina mi typowego „bad boya” z Wattpadowych opowiadań. Na szczęście pozostali bohaterowie książki również zauważają jej wady, więc przynajmniej nie czułam się z moimi odczuciami osamotniona.
Podsumowując, Przeklęta wieża jest powieścią z potencjałem, ale intensywność i tempo akcji potrafią zmęczyć. Myślę, iż zdecydowanie lepiej trafi do nastolatków (raczej tych starszych) lub tych, którzy lubią niekończące się problemy. To w końcu też nic złego.
Autor: Cassidy Ellis Salter
Tłumaczka: Małgorzata Kaczarowska
Wydawca: Jaguar
Data wydania: 09.09.2026
Oprawa: miękka
Stron: 448
Cena okładkowa: 59,90 zł
Powyższa recenzja powstała w ramach współpracy z Jaguar. Dziękujemy!
Źródło obrazka głównego: kolaż z użyciem oficjalnej okładki
