Co może usłyszeć Ziemia, jeżeli spróbujemy przełożyć na dźwięk procesy zachodzące w jej głębokich warstwach? Projekt Aleksandry Przybysz rozwija autorską metodologię sonifikacji hiperobiektów – zjawisk tak rozległych w czasie i przestrzeni, iż wymykają się ludzkiej percepcji. Globalne ocieplenie, odpady radioaktywne czy procesy wydobywcze nie tylko przekraczają skalę pojedynczego życia, ale splatają odległą przeszłość z przyszłością, geologię z polityką i przemysł z niewidzialnymi procesami zachodzącymi pod powierzchnią Ziemi.
Przybysz tworzy fikcyjno-badawczy system, w którym Ziemia staje się źródłem nieustannych sygnałów. Rejestruje dane dotyczące m.in. promieniowania i stężenia metali ciężkich w wodzie i glebie, a następnie przekłada je na częstotliwości dźwięku i kompozycje. W centrum projektu znajduje się Czarny Ocean – wyobrażona, nieludzka domena materii ukryta pod powierzchnią świata. To nie próba udowodnienia fikcyjnych teorii, ale eksperyment o tym, jak produkujemy wiedzę.
Aleksandra Przybysz, System rejestracji dźwiękowej obiektów wielkoskalowych
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
Identyfikacja wizualna cyklu: Olena Deviatkina
