Podsumowanie filmowe (i nie tylko) A.D. 2025

zaslepieniobrazem.blogspot.com 2 godzin temu

Film roku:

Diabeł morski (Kraben Rahu, 2018, reż. Phuttiphong Aroonpheng)

Film będący dla mnie definicją kina tonalnego. Obraz przemawiający nie tyle opowiadaną historią, co kontekstem i obrazami, w które każdy widz musi się indywidualnie zagłębić. O sile filmu niech świadczy długość pozostawania w głowie po seansie. Diabeł morski siedzi w mojej głowie do dziś (więcej tutaj).

Moja ubiegłoroczna filmowa złota dycha:

1 Together (2025, reż. Michael Shanks)

Kupił mnie ten film całkowicie. Imponuje mi zarówno sposób straszenia (niekontrolowane przyciąganie ciał), jak i alegoria, którą za sobą niesie. Strach przed byciem z drugim człowiekiem dawno nie był tak intensywnie dotkliwy. Osobiście uważam, iż Together jest lepszym body horrorem niż ubiegłoroczna, notabene bardzo dobra, Substancja (The Substance, 2024, reż. Coralie Fargeat).

2
Błysk diamentu śmierci (Reflet dans un diamant mort, 2025, reż. Hélène Cattet, Bruno Forzani)

Duet reżyserski (Hélène Cattet, Bruno Forzani) jest w swoich dziełach konsekwentny. Kolejny raz otrzymujemy sporą dawkę nostalgii za horrorami giallo, włoskimi komiksami fumetti neri i ich ikonicznym przedstawicielem - Diabolikiem. Wszystko to zapakowane w piękną formę, która mogłaby być celem samym w sobie, ale na szczęście nie jest.

3
Czas się ogarnąć (Himeul nael sigan, 2024, reż. Sun Namkoong)

Opowieść o byłych gwiazdach K-popu, które zmuszone są zmierzyć się z egzystencją zwykłych ludzi. Ciepła i mądra opowieść o poszukiwaniu siebie i o roli drugiego człowieka w kształtowaniu indywidualnej osobowości. Niezwykle udany debiut filmowy, który bez popadania w ckliwość traktuje o ludziach znajdujących się na życiowym rozdrożu.

4
Na robocie (An Errand, 2024, reż. Dominic Bekaert)

Poruszając się w stylistyce snu, reżyser snuje opowieść o nierównościach społecznych, które potęgują kryzys męskości. Czy jest coś, poza pieniędzmi, co wyzwoli naturę samca? Kluczem będzie opowieść snuta przez jednego z starszych kierowców. Nie od dzisiaj wiadomo, iż mit potrafi kreować tożsamość jednostki.

5
Chainsaw Man - The Movie: Reze Arc (Gekijōban Chainsaw Man: Reze-hen, 2025, reż. Tatsuya Yoshihara)

Powracamy, ale tym razem w filmie kinowym, do historii Denjiego. Na horyzoncie pojawia się nowa dziewczyna, która na dodatek wydaje się być zainteresowana głównym bohaterem. Niestety, wszystko to zdaje się być zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe… ale czy na pewno? Poziom szaleństwa utrzymany, grunt pod kolejne przygody przygotowany.

6
Anora (2024, reż. Sean Baker)

Amerykański sen rozbity przez feministyczne elementy. W połowie filmu następuje niespodziewana zamiana głównego bohatera, a na wszystko zaczynamy spoglądać z innej, drugoplanowej perspektywy. Finalnie niechciane uczucie wyzwala dwójkę bohaterów, będąc dla nich swoistym katharsis (więcej tutaj).

7
Nosferatu (2024, reż. Robert Eggers)

Podoba mi się całkowite odarcie tej historii z jej, często wynoszonego na piedestał, romantycznego pierwiastka. Tutaj nie ma miejsca na uczucie, tylko nieskrępowana zwierzęcość, czyli dzika natura, której ucieleśnieniem jest tytułowy wampir. Eggers uchwycił przyziemność relacji międzyludzkich, mieszając je z baśniową otoczką ukrytą w pięknych kadrach.

8
Pasażer (The Passenger, 2023, reż. Carter Smith)

Film w obrazowy sposób skutecznie rozprawia się z mitem macho. Dwóch mężczyzn mierzy się w konfrontacji o duszę jednego z nich (czy na pewno jednego?). Kto z tej batalii wyjdzie zwycięsko? Chciałoby się, aby częściej kino w taki sposób opowiadało o męskości.

9
Nocą w Nowym Jorku (Daddio, 2023, reż. Christy Hall)

Dwa światy, które ścierają się na niewielkiej przestrzeni taksówki. Obijając się tematycznie o aktualne kwestie indywidualizmu oraz roli męskości i kobiecości we współczesnym świecie, twórcy opowiadają o potrzebie zrozumienia, a poprzez to zbliżenia się dwóch odmiennych, ale naturalnie bliskich płci (więcej tutaj).

10
Życie Chucka (The Life of Chuck, 2024, reż. Mike Flanagan)

Traktat filozoficzny na temat przemijalności życia i o tym, co jest w nim najważniejsze. interesująca opowieść o indywidualnym końcu świata jednostki funkcjonującej w społeczeństwie. Parafrazując znanego poetę: nie pytaj, komu bije dzwon, bo bije on tobie.

Ranking zamyka, jak co roku, miejsce:

11
Predator: Strefa zagrożenia (Predator: Badlands, 2025, reż. Dan Trachtenberg)

To niesamowite, iż marka Predatora została wyeksploatowana w tak różny sposób (komiksy, gry, filmy), iż dziś nie przeszkadza wpisanie jej choćby w konwencję buddy movies. Wszystko to za sprawą dobrze napisanych postaci oraz relacji zachodzących pomiędzy nimi. Dodajmy do tego dobrze wykreowany świat oraz zasygnalizowanie problemów współczesności. Osobiście z niecierpliwością czekam na kolejne dzieło z tego uniwersum.